{{ message.message }}
{{ button.text }}

Alle clichés zijn waar, ook de minder mooie!

Alle moeders kunnen beamen dat alle clichés die bestaan rondom kinderen krijgen waar zijn. Ook ik beaam dat. Maar er zijn ook minder mooie clichés, ook die zijn waar. Daar hoor niet veel over, want een kind is een grote roze wolk. Toch?!

Afbeelding blog 'Alle clichés zijn waar, ook de minder mooie! ' Achtergrond blur afbeelding

Voordat ik moeder werd dacht ik altijd, ja die clichés, het zal wel. Ik kon mij er ook niet zo veel bij voorstellen. Dit omdat ik vrij blanco in het moederschap stapte. Ik zag het allemaal wel. Ik dacht dat ik ergens wel wist hoe het moest voelen, maar eerlijk, ik had geen idee. Je ervaart het pas wanneer je daadwerkelijk jouw eigen kleine baby’tje in je armen hebt liggen. En daarmee voelde ik dat alle clichés waar zijn. Alle mooie, maar ook de minder mooie. En daar ga ik het over hebben in dit artikel.

Want het ouderschap is niet altijd een roze wolk. Het is niet altijd makkelijk, en soms ook niet leuk. Maar daar spreken wij ouders ons soms te weinig over uit. Misschien soms een taboe, want straks denken mensen dat je niet dankbaar bent... Maar daar heeft het helemaal niets mee te maken. Een kind opvoeden is een mooie taak, het mooiste wat je kan overkomen. Maar ook het zwaarste. Je komt jezelf tegen, want je kind(eren) zijn jouw spiegel. En dat is soms best confronterend.

Alle pijn is direct weg als je kind op je borst ligt na de geboorte. Dat is het meest gehoorde cliché. En noem mij gek, maar na de bevalling lette ik daarop. En voor een moment was dat zo, maar daarna kwam de pijn in alle volledigheid weer terug. En ik had een droombevalling. Ontzettend snel. Maar de placenta moet namelijk ook geboren worden. En als de artsen met alle macht proberen om deze geboren te laten worden, is dit geen pretje. En dan kunnen er 10 new-Borns op je borst liggen, die pijn voel je écht wel...

Hormonen zijn iets moois. Vooral kort na de bevalling. Ik had géén tijd om in bed te liggen, en op adrenaline en hormonen ga je door, voel je je goed. Handig. Want je moet op dat moment. Alleen daarna kicken die hormonen ook weer in. Die verdomde kraamtranen. Soms niet meer redelijk zijn. Die hormonen hebben dus een fijne functie, maar ze pakken je later ook weer terug!

Dan hebben we het cliché, kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Van dat laatste heb ik geen idee, June is nog maar klein, maar die zorgen, die kicken ook in. Ineens was ik mij ervan bewust dat ik niet meer alleen ben, dat ik nu verantwoordelijk ben voor een klein mensen leventje. Wat als er iets met mij zou gebeuren?! Verschrikkelijk heftig. Vooral wanneer je dat voor het eerst beseft. Nu weet je niet beter en ben je totaal aan die gedachten gewend.

Wacht maar tot je zelf moeder bent. Dat is ook een van de meest gehoorde dingen. Wacht maar tot je het zelf gaat ervaren. De liefde, de mooie dingen, maar ook de moeilijke dingen. De opvoeding die niet elke dag vlekkeloos loopt. Ineens krijg je nog meer respect voor je eigen moeder en andere moeders om je heen. Want het is wel een belachelijk moeilijke maar mooi taak die je hebt als ouder.

Dan hebben we nog de moeheid die je als moeder hebt. Ik kan mij niet bedenken waarom ik voorheen moe was. Of druk mee was. Als moeder ben je de hele dag ‘aan’. Zelfs in je slaap. Het gaat constant door. Ook als de zoveelste gebroken nacht oprij zich aandient. Die dag erna moet je ook weer fris al je dingen doen. En hoe gek het ook is, die nachten wennen. Als je er midden in de nacht in zit, denk je, hier komt geen eind aan. Ik wil zo graag slapen. Maar als je 's morgens wakker wordt en je ziet het vrolijke gezichtje van je kind, is het ook snel weer vergeten. Zo werkt dat.

Daarbij vindt ook iedereen wat. Ik dacht dat die moedermaffia wel meeviel. Maar god, god, Iedereen vindt overal wat van. Waarom slaapt June bij jullie in bed? Waarom gaat ze zo vroeg naar bed. Misschien moet ze later naar bed?! Waarom gaat ze zo laat pas naar de peuterspeelzaal? Waarom ben je zo beschermend? Misschien moet je ze laten huilen? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik heb ook geleerd dat dit het ene oor in gaat en het andere oor uit.

Zo zijn er ontzettend mooie dingen aan het moederschap. Maar ook zware dingen, ontwikkel je als moeder een ontzettende veerkracht en flexibiliteit. Want wij doen immers alles voor onze kleine ‘draakjes’.

Bedankt voor het lezen,

Liefs,

Jamie-Lee 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je