{{ message.message }}
{{ button.text }}

Afscheid van ons hondenkindje

Tegen al mijn principes in, moesten we afstand doen van ons hondenkindje. En wat doet dat verschrikkelijk veel pijn.

Afbeelding blog 'Afscheid van ons hondenkindje' Achtergrond blur afbeelding

Ik en mijn vriend zijn altijd al grote dieren liefhebbers geweest. Beiden zijn we opgegroeid met honden, en later toen ik een relatie kreeg met D, hadden we dwerghamstertjes op zijn kamer. Toen ze overleedde, hebben we eigenlijk samen gehuild. Want hoe klein ze ook waren, je hecht er toch aan.
Toen we gingen samenwonen wisten we al gauw dat er zoiezo een nieuw huisdier ons gezin zo komen aan te vullen. Nadat we 3 maanden in ons appartement woonden, waren we er klaar voor. We kozen er voor om een kat te nemen. Hiervoor besloten we naar het asiel te gaan. Eigenlijk wilden we een kitten. Direct was er een klik met een poes van een jaar. Geen kitten meer, maar ze had onze harten gestolen. Haar achterlaten in het asiel was geen optie.
Na 2 jaar verhuisden we naar een eengezinswoning, maar een 2de kat begon toch te kriebelen. Nu wilden we toch echt een kitten. In asiels hadden we geen succes, dus besloten we het internet af te struinen. Uiteindelijk kwam ik in contact met een hele lieve vrouw die een huisje zocht voor haar poes. Ook al een jaar oud, maar ik was op slag verliefd. Een uur heb ik gereden om kennis te maken en er was weer direct een wederzijdse klik. Ons gezin was voor nu echt compleet.
Maar mijn vriend wilde eigenlijk wel graag een hond. Ik wilde het ook wel, maar hij wilde graag een grote hond, formaat herdershond. Ik daar in tegen, wilde juist een klein hondje, formaat maltezer. Omdat ik het meest thuis zou zijn, en de grootste zorg op me zou krijgen met het uitlaten en aandacht, kozen we voor een kleine hondensoort waar we allebij wel weg van waren. Wederom in asiels hadden we geen succes. Op internet kwamen we in contact met een gezin met een super lief mannetje, en spraken we af om kennis te maken.
Eigenlijk had bij de ontmoeting bij ons allebij allarmbellen moeten afgaan, en ik voel me schuldig naar het hondje toe, dat we te naief zijn geweest. Het hondje had geen paspoort, en kwam vrij angstig over. Wel kwam hij heel voorzichtig direct naar ons toe en was heel lief naar onze zoon toe. Hij zou zindelijk zijn, goed met katten en andere honden overweg kunnen, en zou niet zo veel blaffen. Het was een echte knuffelkont. Deze punten hadden ons overtuigd. We hadden echter nog geen honden spullen in huis, geen eten, niks. We vroegen of we hem de volgende dag zouden mogen komen ophalen, maar dat wilden ze niet. Hij zou nu mee moeten, want er waren meerdere geinteresseerden. Toen ik voorstelde om direct te betalen zodat ze wisten dat wij hem echt kwamen halen, wilden ze dat echt niet. We hebben hem toen maar meegenomen, met een beetje voer van hun in een plastic zak, zijn bench en een speelgoed touw.
De eerste dag merkten we al dat hij in huis zijn behoefte deed. Ook blafte hij naar elke piep en kraak die hij hoorde. We dachten dat het stress was. Een nieuwe omgeving en nieuwe mensen is natuurlijk hartstikke wennen! Maar na enkele dagen merkten we ook dat hij pijn had met lopen. Met uitlaten ging hij regelmatig zitten, en soms maakte hij een piepend geluid uit het niets. Eerst dacht ik aan wormen. Een wormenkuur gooiden we er tegen aan, maar dit werkte niet. Zijn klachten werden erger.
We besloten naar de dierenarts te gaan. Daar bleek hij koorts te hebben. De dierenarts vermoedde een ontsteking in zijn heupen. Dit zou wellicht ook zijn onzindelijkheid verklaren. Hij kreeg een prikje, en wat pillen voor thuis. Thuis aangekomen was hij suffer, sliep heel veel en ik maakte me grote zorgen. Maar na 2 dagen, was hij helemaal vrolijk. Hij liep weer als een kievit, en had duidelijk geen last meer van zijn heupen! Al gauw was hij volledig hersteld, maar de onzindelijkheid en het overmatige geblaf bleef. Ook hadden we onderhand door dat hij absoluut niet door 1 deur kon met de katten. Continu jaagde hij achter ze aan, en de katten raakten enorm gestresst. Hoe vaak we hem ook strafte, het bleef maar door gaan. Ook zijn jaloezie jegens de katten was groot. Als we ze maar oppakten, werd hij gek. De katten zagen we amper nog, die verborgen zich continu in onze slaapkamers of op zolder. We merkten dat ze ongelukkig waren.
Zijn onzindelijkheid bleef doorgaan. Dag in, dag uit. Een emmer en dwijl stond standaard in de huiskamer. Meerdere adviezen hebben we opgevolgd om zijn behoefte buitenshuis te houden. De achterdeur stond altijd open om er voor te zorgen dat hij altijd buiten zijn behoefte kon doen buiten de uitlaat momenten. Maar het werkte niet.
Iedere ochtend stond ik op, om als eerste de beneden gang en huiskamer te dwijlen en ontlasting te verwijderen. Als we hem snachts in de bench hadden, poepte en plaste hij zijn hele bench onder, waardoor hij elke dag onder de douche moest. We durfden hem niet mee te nemen naar anderen toe, bang dat hij zijn behoefte bij andere binnen zou doen.
Mijn hele dagen begonnen om de hond te draaien. Ons huis rook permanent sterk naar ontlasting en urine. Dit in combinatie met mijn depressie werd me te veel. Ons werd puppytraining en een gedragstherapeut aangeraden. Maar financieel was dit voor ons niet haalbaar. Maar ik raakte steeds geirriteerder en vermoeider. 'S nachts hebben we hem ook geprobeert uit te laten. Maar omdat hij aan een stuk door blafte tijdens het uitlaten, waren de buren er niet blij mee en werd dit ook geen optie meer. Steeds meer spookte de gedachte door mijn hoofd om voor hem een ander huisje te zoeken. Iemand die op alle punten waar ik zwak in was, juist sterk genoeg was om hem 'te fixen'. Maar ik bleef deze gedachte maar weer wegwuifen.
Vorige week werd ik 's ochtends wakker. De geur van poep drong meteen tot me door. Op mijn bed lagen drollen van de hond. Ik ging uit bed, liep naar beneden en stapte met mijn blote voeten in een plas urine. In de huiskamer lag de internetkabel kapot gebeten langs de muur, en nog meer urine en ontlasting lag op de bank en vloer. Ik ben naar de keuken gegaan en ben heel hard gaan huilen. Ik trok het niet meer. Ik voelde me wanhopig.
D werd wakker. Ik heb huilend geroepen dat ik het niet meer trok, dat ik er klaar mee was en op dit moment de behoefte heb om mezelf wat aan te doen. D probeerde me te kalmeren en ging aan de slag om het huis weer degelijk te krijgen.
Toen kwam het ter sprake. Maar dit keer was ik het niet, maar hij, die aangaf dat dit niet meer ging. Wij konden onze hond niet bieden wat hij nodig had. Want ook hij, was duidelijk niet op zijn gemak. We besloten om de stap te nemen, en een goed huisje aan hem te bieden. Een baasje, die hij echt verdiende. Want ondanks de problemen, was het een schat van een hond. Een koppie waar je op slag verliefd op word, en een echte knuffelkont. Hij en onze zoon waren 2 handen op 1 buik. Onze zoon kon alles met hem doen, hij vond alles prima en genoot van de speelse aandacht van onze zoon. Een gesprek met mijn moeder en mijn psycholoog gaven de doorslag. Ook zij waren van mening, dat vooral ik hier aan onderdoor ging, en dat dit ook voor het hondje niet de beste situatie was.
Met lood in mijn schoenen, en een sterk gevoel van schaamte zette ik een advertentie in elkaar met een duidelijke en eerlijke omschrijving van onze hond. Ik vond het zo verschrikkelijk moeilijk, maar ik wist dat het voor hem beter was.
Vele reacties kwamen binnen, maar niet echt een match. Pijnlijme verwijtingen kreeg ik naar me toe geslingerd, waardoor ik me alleen maar ellendiger voelde. Er reageerde mensen met irritante vragen die al duidelijk benoemd stonden in de advertentie, ik ben er ook achter gekomen dat mensen gewoon NIET lezen, en alleen selecteerden op foto. Veel kwamen op mij ook over alsof ze geen idee hadden waar ze aan begonnen. (Gewoon een bod plaatsen, en zeggen dat ze m die zelfde avond voor dat bedrag nog kwamen halen. Hallo, het is geen kast of bed die ik verkoop! En me dan vervolgens nog uitschelden ook). Tot er iemand me een bericht stuurde of ze me kon bellen. Na een goed telefoongesprek waar ik een prettig gevoel bij had, spraken we af dat ze de volgende dag zou langs komen. De klik tussen haar en de hond was perfect. Ze gaf me de indruk dat ze 100% wist wat ze deed en waar ze aan begon. Ze wist al direct wat de probleempunten waren en hoe ze dit op kon lossen. We besloten om hem savonds zelf bij haar af te leveren.
Op dit punt was onze zoon nog nergens van op de hoogte. Toen hij uit school kwam, bealoot ik om het heel voorzichtig te brengen. Maar onze zoon was helemaal in tranen. Hij was verschrikkelijk verdrietig, want het is zo'n lief hondje, en hij mag niet weg. Ik begon pijn in mijn buik te krijgen, en twijffels sloegen toe. Ik knuffelde onze hond, en ik merkte dat hij door had dat er wat aan de hand was.
'S avonds was het zo ver. Hoewel ik hem naar hun toe zou brengen, besloot ik om toch niet zelf onze hond weg te brengen. Het liefst wilde ik gewoon geen afscheid nemen. Het deed me zo'n pijn. Onze zoon had voor hij naar bed ging afscheid genomen. Ik begon met mijn afscheid een uur voor hij weg ging. Nog even lekker samen op de bank, en hem even goed vertroetelen. Nog voor de laatste keer nam ik hem in mijn armen, in de houding van een baby en kriebelde zachtjes over zijn buik, wat hij altijd heerlijk vind. Het voelde verschrikkelijk dubbel. Alweer naar een nieuw huisje, alweer wennen. En in de 5 maanden dat we hem hadden, was ik zo gehecht geraakt aan dit beestje. Ik heb al zijn spulletjes verzameld en ingepakt om mee te geven. Met D ben ik meegelopen naar de auto. Nog even een dikke knuffel en een aai. Een paar keer sprong hij nog eigenwijs uit de auto, alsof hij wist wat er komen ging. Ik sloot de autodeur en draaide me gauw om richting de voordeur met tranen in mijn ogen. Niet meer omkijken, dacht ik nog. In de huiskamer, zag ik mijn vriend met mijn hondenkindje wegrijden, en ik kon mijn tranen niet meer binnen houden. Nu was er geen terugweg meer. Wat ga ik hem missen, en wat is het stil en leeg zonder hem. Maar ik weet dat hij bij zijn nieuwe eigenares veel beter af is, dan bij ons. De tranen staan me tijdens het schrijven weer in mijn ogen. Want verdorie, heb ik hier wel echt goed aan gedaan? Wat zal ik dat mannetje verschrikkelijk missen, ondanks de zware momenten.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je