{{ message.message }}
{{ button.text }}

Abortus en weer zwanger

Meer kinderen, dat komt niet helemaal goed uit... Dan maar eiceldonatie?

Afbeelding blog 'Abortus en weer zwanger'


Hoe ik op het idee van eiceldonatie kom... Op mijn 28e werd ik vrij makkelijk zwanger. Kort daarop weer, zonder moeite. Na een wisseling van pil die bij borstvoeding kan naar gewone pil is er iets niet helemaal goed gegaan. Ik was weer zwanger. Mijn relatie was niet meer zo goed en velen opperden dat een abortus beter zou zijn. Ik had immers een jongen en een meisje dus wat wilde ik nog meer en dat in combinatie met een aflopende relatie.

Mijn gevoel zei dat ik het moest proberen, de zwangerschap was er nu eenmaal al. Negen maanden later kwam ons 3e kindje. Eind van dat jaar gingen we definitief uit elkaar, de koek was op, we waren heel erg lang samen, tienerliefdes, maar helaas uit elkaar gegroeid. Als goede vrienden onze eigen kant op gegaan en beide een andere partner en een nieuw leven gekregen.

Ik slikte gewoon de pil, kreeg doorbraakbloedingen wat achteraf gezien een indicatie zou zijn dat hij te licht is... ik had geen idee.

Na anderhalf jaar raakte ik opnieuw zwanger. Nu stond ik voor een hele moeilijke keuze. We hadden dit onderwerp vaak besproken en waren het eens, geen kindje samen. We zijn compleet zo. Hij heeft kinderen die er om het weekend zijn en in de vakanties. Ik heb er 3, ook om het weekend bij hun vader en in vakanties. Om het weekend kunnen we even bijkomen samen. Op pad als partners zonder ergens naar om te kijken, dat vinden wij heel belangrijk en dat zouden we dan kwijt raken. Ook financieel hebben we er weleens beter voor gestaan dus dan moeten de andere kids flink inleveren. Plus een slaapkamer te weinig, geen ramp maar niet ideaal. En de jongste was 2, net uit de luiers, eindelijk geen gebroken nachten meer. We waren beide wel klaar met de babytijd. Maar dat was v贸贸r ik zwanger was. Nu zat ik daar met een positieve, overbodige test want ik voelde me 100% zwanger. En ook nog eens heel lekker. Alsof er heel de dag door een flinke stoot dopamine door me heen ging, een heerlijke roes.

Ik voelde me geweldig en op een of andere manier meteen verbonden met dit kindje, wat nog amper een kindje te noemen was. Na heel veel uitwegen verzinnen, na heel veel denken, maar het kan toch best, het past wel, als je wil kan het best, heel veel tranen later een afspraak gemaakt bij de verloskundige en de abortuskliniek. Nog steeds niet in staat om met mijn verstand te kiezen in plaats van uit gevoel of emotie.

Omdat de tijd vorderde moest ik wel kiezen. Mijn vriend zou me steunen wat ik ook zou kiezen maar wilde zelf geen baby. Dus uiteindelijk naar de abortuskliniek. Echo gemaakt, 10 weken oud kindje te zien, ik wilde het bewust wel zien en een foto, ik wilde het niet wegstoppen of negeren maar accepteren voor wat het is, volledig bewust. Na de abortus voelde ik me meteen opgelucht. Blij zelfs. Pas weken later kwam het gemis. Ik was inmiddels van pil gewisseld, twee zwangerschappen door die pil heen zorgde ervoor dat mijn vertrouwen weg was. Ik kreeg een zware maar werd er heel depressief van, dus ben daarmee gestopt. Even niks, nadenken over sterilisatie (beide). We gebruikten condooms, 1x niet, ver van de eisprong tijd verwijderd. Kort daarna begon ik iedere ochtend misselijk te worden. Een test gehaald, weer zwanger. Ik kan niet beschrijven wat er toen door me heen ging.

Mijn eerste reactie was, deze houden we. Kan me niet schelen hoe of wat, niet weer abortus! Later toen het bezonken was heb ik nagedacht over laten adopteren. Ik hoorde zoveel verhalen om me heen van mensen bij wie het niet lukte dat ik me schuldig begon te voelen over het feit dat ik zo vruchtbaar ben en elke keer zwanger word, ongepland, ongewenst. Dit is geen reden om een kind te houden dus leek me voor adoptie afstaan een goede tussenvorm. Mijn vriend wilde dit absoluut niet, dat een kind van hem ergens zou rondlopen en door anderen opgevoed zou worden. En ergens zal het misschien te zwaar voor me zijn, voldragen, baren, vasthouden en dan weggeven. Ik weet niet of ik dat kan.

Na weer heel veel tranen, weer laat in de zwangerschap in verband met wachttijden naar een abortuskliniek. Drie maanden later ben ik naar de gynaecoloog gegaan om sterilisatie in gang te zetten. Daar kreeg ik te horen dat bijna alle vrouwen vaker en zwaarder ongesteld worden na sterilisatie en onregelmatig dus ook. Dat zou onderdrukt kunnen worden met een pil of spiraaltje. Afspraak maar afgezegd, ik denk dan neem ik een spiraaltje zonder sterilisatie. En in die tussentijd zat ik alles te overdenken en opeens kreeg ik het idee...kan ik mijn eicellen doneren?

Google erbij gehaald en dit blijkt tot en met je 35e te kunnen. Dat is dus nu of nooit, ik ben bijna 36. Heb geen afwijkingen in de familie, het traject zou zwaar zijn, volledige IVF, maar ik heb net 2 abortussen binnen 5 maanden gehad, denk dat dit er nog wel bij kan. Zo kan ik toch nog andere vrouwen helpen met hun kinderwens. Ik ben super vruchtbaar en twijfel niet aan mijn eieren. Ik doe het niet als goedmakertje of uit schuldgevoel van de abortussen. Maar omdat het goed voelt. Ik vind het heel lastig te omschrijven waarom precies. Het kwam ineens in me op en het voelde goed.

Een uur later聽kijk ik op Facebook en zie de Mamaplaats blog over eiceldonoren tekort...alsof het zo moet zijn.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je