{{ message.message }}
{{ button.text }}

#6 Zeventien

Het is al 1,5 week geleden dat ik voor het laatst een blogje plaatste. Dit, terwijl ik mezelf had beloofd om dagelijks een nieuwe blog te plaatsen. Tsja, kerstress en hectiek, en eigenlijk zoals elk jaar oudjaars traantjes. Het is me totaal ontschoten! Voor alsnog iedereen een geweldig, mooi en super 2018 gewenst!

Afbeelding blog '#6 Zeventien'

In mijn vorige blog vertelde ik over de geboorte van R, die een vrij heftige impact op mij heeft (gehad). Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen, mocht ik al naar huis. Maar R moest nog even blijven. Er waren een aantal doelen die hij bereikt moest hebben: minimaal 2000 gram wegen, hij moest zich zelf op temperatuur kunnen houden buiten de couveuze, en hij moest zelfstandig moeten kunnen drinken. Ik was al blij dat de longrijpers hun werk goed hadden gedaan en hij dus helemaal zonder hulp kon ademen. Stap voor stap haalde hij zijn doelen. Het was een enorm vechtertje! Hij mocht 3 weken na zijn geboorte al naar huis, terwijl ik dan eigenlijk dus 35 weken zwanger zou zijn als hij nog in mijn buik had gezeten.

Hoewel het maar vrij kort was dat hij nog moest blijven, was deze periode enorm intensief. Ik was nog herstellende van de keizersnee en ik was op van de heftige geboorte. Iedere dag moet ik op en neer, met de bus, naar en van het ziekenhuis. Dit ritje koste ook al gauw 1,5 uur en in de tussentijd moest ik 1 keer overstappen. De eerste bus waar ik van huis instapte was regelmatig vol, waardoor ik moest staan. Wat een hell was dat iedere keer met die pijn. Mijn dagen bestonden bijna alleen maar uit reizen, ziekenhuis en borstvoeding kolven. Ik wilde percé borstvoeding geven, en kolfde dus elke dag trouw. Af en toe kon mijn moeder me brengen en halen met de auto. Daar was ik erg blij mee. Zij vond het heerlijk om bij hem re zijn, ook al mocht ze hem niet vast houden van de verpleegkundigen. Op een gegeven moment, wilde ik toch dat mijn moeder hem vast zou houden. Dat ze hem echt mocht knuffelen. Buiten mij, mijn vriend en het ziekenhuispersoneel was er nog niemand geweest die hem vast had gehouden. Voorzichtig vroeg ik aan een verpleegkundige of zij hem alsjebliefd even in haar armen mocht houden. Ik gunde het haar zo, dat eerste momentje. Ze gaf toestemming en mijn moeder was dol enthousiast. Het was een erg mooi moment, en ik zag gelukstranen in mijn moeder haar ogen staan toen ze mijn kleine ventje in haar armen hield. Ze bleef maar lachen en naar hem kijken. Een moment die ik niet zal vergeten.

Na 2 weken op en neer gaan, brak de dag aan dat hij naar huis mocht. Eindelijk! Met een veel te grote maxicosi voor het kleine mannetje, en een jasje waar hij zo'n beetje in verzoop, liep ik het ziekenhuis uit waar mijn vader buiten in zijn auto op me wachtte. Ik stapte in, en stuntelde om de maxi cosi vast te zetten in de gordels. Zonder woorden pakte mijn vader het over en maakte R vast. Zwijgend gingen we naar huis.

Thuis was iedereen uiteraard enthousiast. Mijn vriend was er ook. Eindelijk was hij thuis. Eindelijk kon ik hem onbeperkt vast houden. Mijn schoonvader en stiefmoeder waren uiteraard al op de hoogte gebracht door mijn vriend. Onze zoon moest en zou naar hen toe komen. En mijn vriend bleef maar drammen. Ik wilde het niet. Hij was nog zo klein en kwetsbaar. Het was zijn eerste dag uit het ziekenhuis, en dan zouden we een kwartier buiten moeten lopen met de kinderwagen om naar hen toe te gaan. Want naar ons toe komen, wilden ze niet. Het ziekenhuis had ons nog aangeraden om het eerst even rustig aan te doen. Hij was prematuur, dus vrij snel geprikkeld en daarnaast ook vatbaar. Moe van alles, gaf ik stom genoeg na een tijd gepush en gezeur toch toe. Daar gingen we dan. Bepakt en bezakt met meer dan we nodig hadden. R ingepakt in de kinderwagen. Opweg naar mijn schoonouders. Ik had er de pest in. Ik wilde dit niet. Daar aangekomen wilde uiteraard iedereen hem vast houden en bewonderen, want in het ziekenhuis mocht dat niet. Met mijn tegenzin, liet ik hem gedragen worden. Gelukkig was het al gauw tijd dat ik moest kolven, en mijn kolf apparaat stond thuis. We pakten alles weer in, en gauw liepen we door naar huis.

's Avonds zat ik op mijn slaapkamer. Helemaal alleen met R. Mijn vriend was al lang naar huis. R begon te huilen, en hoe ik hem ook probeerde te troosten, hij stopte niet. Ik begon mee te huilen. Mijn moeder kwam binnen om te kijken of het goed ging. Er raasden allerlei emoties door me heen. En nu op dit moment kwam het er allemaal uit. Ik kon mijn kind niet troosten. Het voelde zo vreemd. Hoe moest ik dit nou doen? Mijn moeder nam hem over van me. Hij bleef doorhuilen. We besloten om het ziekenhuis te bellen, want met vragen mocht ik ze altijd bellen. Gelukkig was de neonatologie 24 uur per dag bereikbaar. De verpleegkundige stelde me eerst wat vragen, en legde me toen uit dat dit een momentje voor hem was waar op hij eigenlijk 'verteld'. Hij doorstaat zo veel prikkels op een dag, en als prikkelgevoelig mannetje moet hij dat dus even kwijt. Opgelucht hing ik op. Ongeveer een kwartier later, hield hij op met huilen. Ik stopte hem in in zijn wiegje, en ging naar bed. Hoewel het zo ongelovelijk onrealistisch voelde nog, en ik enorm onzeker was, voelde het heerlijk om mijn kleine mannetje zo dichtbij me te hebben.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je