{{ message.message }}
{{ button.text }}

5 jaar geleden pleegde jij zelfmoord. Deel 3 dit is mijn schuld

Afbeelding blog '5 jaar geleden pleegde jij zelfmoord. Deel 3 dit is mijn schuld' Achtergrond blur afbeelding
Afbeelding blog '5 jaar geleden pleegde jij zelfmoord. Deel 3 dit is mijn schuld'

20 december 2015 ... 20 december 2020

In mijn vorige 2 blogs

https://mamaplaats.nl/blog/mama/dit-is-mijn-schuld

https://mamaplaats.nl/blog/mama/deel-2-dit-is-mijn-schuld

 heb je kunnen lezen hoe ik dit heb ervaren, hoe ik mijn emoties een plekje heb kunnen geven en uiteindelijk door ben gegaan.

Ik zou nog een derde blog schrijven hoe het nu gaat 5 jaar verder.

In die 5 jaar zijn er zeker nog momenten geweest waarin het gevoel van ongeloof overheersde, boosheid en ook zeker schuldgevoel kwam regelmatig nog naar boven.

Wat ik lastig blijf vinden is dat ik mensen heel positief over hem zie schrijven. Gebaseerd op de laatste jaren van zijn leven. Niet dat ik hem dat niet gun, maar als zus zijnde vind ik het lastig dat te lezen. Wetende wat hij ons soms bewust en soms onbewust heeft aangedaan.Het mooie toneel spelen wat hij zo goed heeft weten te doen.

Zo krijg ik regelmatig te horen hoe hij altijd vertelde, hoe trots hij op mij en de meiden te was. Dat steekt. Vertellen dat je iets bent maar je daden waren volledig tegenovergesteld. Ik sla op zo'n moment dicht terwijl ik het liefste wil schreeuwen hoe hij mij heeft laten voelen.

Gek he deze gevoelens?! Ik heb er een tijd moeite mee gehad dat ik dit zo ervaar omdat het vaak niets dan goeds over de overledene is. Maar ik kan dat niet.

Ik zou daarmee mijn eigen gevoelens volledig voorbij gaan om mooi weer te spelen naar de buitenwereld, net zoals hij dat deed. Ik heb soms bij het zien van bepaalde voorwerpen dat het opeens weer binnen komt alsof het net gebeurd is. Bijvoorbeeld wanneer ons meiden vertellen hoe het spelletje galgje werkt. Voor hun zoiets onschuldig voor mij zo iets belangrijks met zoveel invloed. Een film kijken waarin iemand word opgehangen, dan voelt het alsof iemand een mes recht in mijn hart steeekt. Het lukt me dit nu te kunnen bedwingen zodat andere niets merken  en dat ik ook door kan gaan zonder de hele dag ermee te lopen. Of te accepteren dat het er die dag is dat gevoel, die emotie en ermee te dealen zonder dat andere de volle laag krijgen.

Ook heb ik een tijd last gehad dat ik echt bang kon zijn om alleen te eindigen. Ik heb onwijs veel lieve mensen om mij heen maar na het verlies van mijn vader en 1.5jaar later mijn broer en 1 broer in Ierland is het besef dat mijn moeder nog de enige hier is van ons gezin van 5. Als ik daaraan denk dat dat ooit zal gebeuren benauwd dat mij. Maar ook heb ik geleerd dat voor een groot deel los te laten.

 De vragen die door mijn hoofd spookte zoals, hoelang zal het geduurd hebben? Zal hij pijn hebben gehad? Hoe zal hij zich gevoeld hebben? Hoelang zal het geduurd hebben tot diegene hem vond. Het zijn pijnlijke vragen waarop ik nooit antwoorden zal krijgen. Ik heb mezelf aangeleerd gedachtens over de laatste momenten opzij te kunnen zetten. 

Wat ik ook merk is dat er meer ruimte voor gemis komt en soms zelfs ruimte is om over leuke herinneringen met hem na te denken.

Het is en blijft een dunne lijn tussen gemis, boosheid, schuldgevoel, slechte herrineringen en juist goede.

Ik kan jullie vertellen dat het een knappe gozert was. Een brede lach met ooit een mooi stel tanden erin, hij was wild van een mooi kapsel. Een lekker luchtje hield hij van, hij had een lach die je goed hoorde en aanstekelijk was. Hij vulde de hele kamer met zijn aanwezigheid.

Hij was sociaal en hij kon oprecht onwijs lief zijn. Hoe hij vroeger was liepen veel mensen weg met hem en stond graag in de belangstelling.

Hij was gek van onze moeder. En ergens weet ik zeker dat als alles anders was gelopen hij graag dat gezinnetje had gehad. Hij was een zorgzaam type en hij had voordat dit alles hem overheerste zijn hart echt op de juiste plek.

Onze meiden weten wie Jesse is. Ze weten dat hij overleden is maar ze weten niet hoe.

De oudste heeft ooit een keer gevraagd hoe hij is overleden waarop ik antwoorde dat ik dit nog wel eens vertel.

Ik weet tot op de dag van vandaag niet hoe en wat ik haar moet vertellen. Ik vind dit een onwijs lastig punt.

We hebben er toen voor gekozen om hem uit te laten strooien boven de Noordzee. Wij konden het toen niet aan dit bij te wonen. Er was zoveel pijn en zoveel verdriet.

We hebben toen de coördinaten gehad waar dit precies is gebeurd en vandaag 20-12-2020 neem ik onze moeder als " verassing"  mee naar deze plek. We gaan er samen heen ik zal bloemen mee nemen om los te laten in de zee en ik hoop hiermee haar deze dag te steunen.

Elk jaar opnieuw zie ik hoe zij vecht in deze periode. Zij doet dit nu al 5 jaar lang elke dag eigenlijk want stel je eens voor dat er 2 politie mannen je komen vertellen dat je bloed eigen zoon zelfmoord heeft gepleegd. En hoe ze het doet geen idee! Maar ze flikt het!!!. Ik zie momenten waarop ze echt gelukkig is, waarop ze echt geniet maar ik voel ook haar verdriet. Want dat is er altijd.

Zeker deze laatste weken voor de datum zijn pittig. Flashbacks, herrineringen en emoties komen terug. Ik merk wel dat ik het beter van me af ken zetten. En op de dagen dat ik het zo voel dan voel ik het zoals het is. Morgen weer een nieuwe dag.

Mijn broer in Ierland, mijn moeder en ik hebben tot op de dag van vandaag alle 3 een andere kijk op de situatie, de gevoelens anders ervaren en de emoties op een andere manier geuit.

Wat ik hieraan mooi vind is dat we elkaar erin hebben vrij gelaten en tot op de dag van vandaag dit doen.

Lieve Jes.

Bedankt voor wie je ooit bent geweest.

Bedankt voor de levenslessen die je mij hebt gegeven.

Bedankt dat je een deel van mijn leven bent geweest.

Ik ken oprecht zeggen dat ik je nog steeds de grootste klootzak ever vind.

Maar ook dat ik je soms echt mis.

Hoe ik jou en onze herrinering ook ervaar mijn liefde voor jou is er altijd.

Ik kan eigenlijk je stem niet meer goed voor me halen en dat doet pijn. Ik heb nog steeds je telefoon nummer in mijn telefoon die ondertussen is voorzien van een profiel foto van een heel vreemd persoon die jou nummer heeft gekregen. Het wissen van dit nummer kan ik niet. Het laatste stukje hou vast? Wie weet. 

Je bent vrijwel dagelijks wel even in mijn gedachten. Ik vind het fijn dat de ruimte er komt dit ook met positieve herrineringen in te kunnen vullen.

Ik hou van je.

Liefs

Je zusje

Mijn liedje voor jou.

Maaike oubouter - jij de koning

Jij de koning, ik de indiaan

Ik op je nek, jij op je tenen staan.

En wij dan net als grote mensen,

Jij verzon je wereld om je heen.

En ik probeerde steeds,

in al je dromen mee te wensen.

Maar ook nu we niet meer samen stampend in de modder staan,

Klem ik mijn armen net zo stevig om je nek.

En zelfs als ik langzaam grijs word,

Jij steeds moeilijker gaat staan.

Blijf jij mijn koning,

en ik jouw indiaan.

Afbeelding blog '5 jaar geleden pleegde jij zelfmoord. Deel 3 dit is mijn schuld'

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je