{{ message.message }}
{{ button.text }}

#2 Zeventien

In mijn vorige blog vertelde ik over het ontdekken van mijn ongeplande zwangerschap op 17 jarige leeftijd. Maar gelukkig was mijn moeder op dat moment bij me en hebben we goed met elkaar gepraat. Ook had ik D een bericht gestuurd dat ik dan toch echt zwanger was, maar hier had ik nog geen reactie op gehad.

Afbeelding blog '#2 Zeventien'

Het praten met mijn moeder was enorm fijn, en zoals altijd was ze een enorme steun. Ze vroeg me ook wat mijn eerste gevoel me ingaf. Abortus, het kindje houden, of eventuele andere opties. Ik antwoordde dat mijn gevoel zei dat abortus verkeerd zou zijn. Ze maakte me duidelijk dat in elke keuze die ik zou nemen, zij 100% achter me zou staan en er alles op alles zou zetten om me te steunen en te helpen waar nodig. Dit voelde zo ongelovelijk fijn! (En nog steeds, ben ik dankbaar dat ik op dat moment mijn moeder bij me had en dat ze er op die manier over dacht). Ze spoorde me aan om naar D toe te gaan. Want ook wij moesten praten omdat hij geen reactie had gegeven op mijn berichtje.

Op mijn brommertje ben ik op weg gegaan. Hij woonde op kamers, ongeveer 20 minuten rijden van mij af. Rijden, zowel auto als brommer, heb ik altijd als enorm ontspannend ervaren. En op dit moment was het voor mij ook zeer werkzaam. Ik was op het moment dat ik vertrok heel emotioneel, maar eenmaal bij D aangekomen was ik helemaal tot rust gekomen. Hij had me al zien aankomen, want direct ging de deur open voor ik mijn brommer op slot had gezet. Zwijgend liep ik naar binnen, met hem mee naar zijn kamer. We gingen zitten, en ik besloot het gesprek meteen aan te gaan. Ik stelde vragen als hoe hij zich hier onder voelde, wat zijn gedachten waren, etc. Direct kreeg ik al te horen dat hij het absoluut niet wilde. Ik moest voor abortus gaan. Als ik niet voor abortus zou gaan, zou hij niet weten of hij wel bij me zou willen blijven. Want hij wilde mij wel, maar een baby was hij als twintig jarige nog helemaal niet klaar voor. Zo discussieeerde we nog een uur verder. Ik besloot hem even tot rust te laten komen en weer terug huiswaarts te keren. Ik snapte zijn reactie helemaal. Het is ook een grote schok natuurlijk, en we konden nog maar net voor ons zelf zorgen. We waren ook nog maar 1 jaar samen, en we wisten nog niet wat de toekomst ons zou brengen.

De zelfde week mocht ik nog bij de verloskundige terecht voor een intake. D ging mee, en daar was ik erg blij om. Hij zat op dit moment in een tweestrijd, en ik was er al helemaal uit dat dit kindje door mij in ieder geval groot gebracht zou worden. Het gesprek bij de verloskundige ging erg goed. Ook D begon steeds positievere uitingen te doen, en dat vond ik erg prettig. Er werd een afspraak gemaakt voor een echo, en ik ging met D mee naar zijn huis.

D had een begeleider die hem ondersteunde in het zelfstandig wonen, en hielp en adviseerde bij persoonlijke problemen. Die begeleider kwam die middag voor hun gewoonlijke wekelijkse gesprek. We besloten het hem te vertellen, hij kon ons hier wellicht ook in helpen. We vertelde hem heel voorzichtig dat ik in verwachting was. We verwachtte een geschrokken reactie of iets dergelijks, maar hoe hij reageerde was helemaal tegen onze verwachting in. "Oh wat geweldig! Gefeliciteerd!" Huh? Met grote ogen keek ik hem aan. Gefeliciteerd? Hij stelde ons allerlei vragen, maar richtte zich ook erg op D. En zijn positiviteit sloeg verbazingwekkend genoeg op hem over. Toen de begeleider weg was, stond D opeens heel positief in de zwangerschap. Ook hij was verbaasd over zijn opgewektheid en felicitatie, maar het gesprek deed hem erg goed. We bespraken wie we het allemaal gingen vertellen, en net wie we nog even gingen wachten. Sowieso eerst zijn vader en stiefmoeder, en zijn broers en zussen. (Zijn moeder was toen nog niet in beeld). Ook mijn broers en zusje wilde ik het nog vertellen.

Bij thuiskomst vertelde ik het aan mijn broers, met bijzijn van onze moeder. Paniek sloeg toe bij mijn broers. Hun zusje zwanger?! Meteen werd er met van alles en nog wat gedreigd. D zouden ze pakken, hoe kon hij mij zwanger maken! Ik raakte in paniek en het liep allemaal enorm uit de hand. Ze waren woest. Mijn moeder moest ingrijpen. D was volgens hen niet meer welkom in huis, en anders zou hij nooit levend HUN huis verlaten. "Niemand word hier verdomme aangeraakt. Ze hebben het SAMEN gedaan. En nou kappen hier mee, jullie zus heeft het momenteel al moeilijk geboeg zonder jullie meningen en bedreigingen er bij!" Mijn moeder was duidelijk woedend op hun reactie. Ik was over mijn toeren. Dit was de reactie waar ik bang voor was, die ik ook wel had verwacht van mijn broers, maar die toch enorm veel pijn deed.

En dan kwam het gesprek met mij schoonouders er nog aan... Ik was bang, ik kende hen nog niet zo heel goed. Ik vond het opzich aardige mensen en bij hen was het altijd wel gezellig. Maar ik had geen idee hoe zij er op zouden reageren als ze dit te horen kregen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je