{{ message.message }}
{{ button.text }}

134-- starend naar een leeg bedrijven terrein.

Afbeelding blog '134-- starend naar een leeg bedrijven terrein.'

Mevrouw Willemse? De stem van de dokter klinkt door de gang, het is stil en hij walmt als een echo door de ruimte. Mevrouw Willemse? Nikki? Hallo? Verschrikt kijk ik op, volkomen in gedachtes verzonken en bijna slaperig loop ik achter haar aan naar haar kamer.

Hoe gaat het met je Nikki? “vreemd he, die vraag probeer ik mezelf al dagen lang te stellen.. en ik weet het niet.” De dokter kijkt bezorgd mijn kant op. Misschien moet je even tot jezelf komen, even tot rust komen? Hoe gaat Jesse met de hele situatie om? Ik kijk bedenkelijk.. hoe gaat Jesse met de situatie om? Hoe kun je met iemand omgaan die niet eens weet hoe ze met zichzelf om moet gaan? Jesse doet zijn best. De ruzies zijn de laatste tijd verdwenen, sinds ik thuis ben lijkt het alsof er een soort rust in hem is gekeerd. Terwijl ik de hele dag bijna niets uitvoer.. ik snap het niet. Ik werk me al jaren een slag in de rondte om alle ballen omhoog te houden, op mijn werk en thuis. Ik doe aan alle kanten mijn best om het goed te doen. Om een goede moeder te zijn, een goede partner, een goede zus, een goede dochter, kleindochter, collega, vriendin. Maar als ik nu om me heen kijk heb in het grootste gedeelte gefaald.

Ben ik een goede moeder? Een moeder die tegen haar zoon regelmatig schreeuwt omdat het haar teveel word? Of omdat ze het gedrag van zijn vader in hem terug ziet, juist dat gedrag wat ik niet wil dat mijn lieve mooie zoon ook gaat doen en ook zo word. En het doet zo’n verschrikkelijk pijn, diep in mijn hart als ik zijn geschrokken gezicht zie op het moment dat ik tegen hem uitval. Op het moment dat ik me eigenlijk allang heb beseft dat ik zelf te ver ga, en ik dat kleine weerloze binkie zijn gezicht zie vertrekken omdat mama zich niet kan beheersen en naar hem uitvalt.

En ben ik een goede partner? Het soort partner dat ’s avonds iedere avond moe naar bed gaat en weer zonder te vrijen gaat slapen, die naar haar vriend kijkt en zich soms afvraagt waarom ik hier eigenlijk nog ben? Of dat mooie huis, en die auto die voor de deur staat al die ellende en ruzie’s nou eigenlijk waard zijn? En wat het dan precies wel waard is?

En ben ik een goede zus? Een zus die haar broer bijna iedere avond belt om haar hart te luchten, om haar beklag te doen, om zichzelf maar ietsjepietsje beter te gaan voelen terwijl ik vaak vergeet interesse te tonen in de dingen waarmee hij bezig is. Omdat ik gewoon te veel met mezelf bezig ben.

Ik barst in huilen uit. Ik ben een egoïstisch kreng en ik heb nog zelf medelijden ook. Ik schreeuw van de daken dat ik niet op mijn moeder wil gaan lijken maar misschien ben ik eigenlijk wel veel erger.. mijn moeder is naïef en doet het tenminste niet bewust. Ik ben er met mijn volle verstand bij en ik maak nog steeds egoïstische beslissingen.

“nikki, ik denk dat je niet zo hard moet zijn voor jezelf. Ik denk dat je het overtrekt en dat het echt niet zo ernstig is als het beeld wat jij hier nu schetst.” Ik kijk haar aan, maar ik voel niets. Ik kan alleen maar aan Davy denken. Wat doe ik hem eigenlijk aan en wat een pech heeft dat lieve binkie eigenlijk dat hij mij heeft getroffen als moeder. Een onstabiele, misschien zelfs wel ietswat depressieve doos die niet eens die ballen omhoog kan houden.

In de auto naar huis heb ik de muziek hard aan staan, mijn gedachtes gaan op nul en ik blijf rondjes rijden door de stad. Uiteindelijk stop ik op een verlaten parkeerplaats. Mijn sjaal doorweekt van tranen en mijn makeup loopt over mijn wangen. Ik steek een sigaret op en staar naar een leeg bedrijven terrein.

Ik wil schreeuwen, huilen, zingen, krijsen, slaan, schoppen en tegelijk slapen. Ik wil slapen en wakker worden en erachter komen dat ik de afgelopen periode allemaal heb gedroomd. Dat alles wel mee valt en dat ik me weer oke voel. Honderden gedachtes dwalen door mijn hoofd. Op dit moment vraag ik me eigenlijk zelfs af wat voor meerwaarde ik toevoeg aan de wereld. Aan mijn wereld. Aan mijn omgeving, mijn kennissen en familie. Zouden ze me missen als ik er niet meer ben. Of doet het even zeer en zetten ze zich eroverheen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je