{{ message.message }}
{{ button.text }}

130– ruzie met Carlijn

Afbeelding blog '130– ruzie met Carlijn' Achtergrond blur afbeelding

Ondertussen zijn we langzaamaan alweer een paar weken verder en heb ik nog steeds geen woord contact met mijn moeder gehad, volgens Jesse zit ik niet lekker in mijn vel want ik ben blijkbaar opgefokt en gespannen. 

Ik denk dat ik weet waar het probleem zit Jess.. ik denk dat ik toe ben aan een nieuwe uitdaging. Ik heb het wel gezien eigenlijk op mijn werk. Ik doe dit nu al ruim 10 jaar. Ik draai sneller boeketten als wie dan ook en ik heb een portfolio met rouwstukken en bruidswerk waar je u tegen zegt. Maar ik haal er geen voldoening meer uit. Daarnaast is er op mijn werk ook altijd wat de laatste tijd. Van kas tekorten tot nieuw personeel inwerken.. ik heb het eigenlijk wel een beetje gezien. Jesse kijkt me vreemd aan. Sorry hoor Nik, maar ben jij gevallen? Je vind je werk heerlijk.. wat is er met je aan de hand? “Er is niets met me aan de hand Jes. Ik vind het gewoon niet meer leuk! Ik kan me helemaal het schompes werken zonder daar maar een dankjewel voor terug te krijgen. Als mijn kind ziek is ben ik er. Als ik ziek ben ben ik er. Ik heb last van die overbelaste polsen maar ik sta er gewoon. Ik werk altijd over en extra. Maar het is nooit genoeg.” Jesse kijkt me aan en ik zie dat hij totaal geen hoogte van me krijgt. 

“Koffie?” Carlijn haar stem klinkt vanachter uit de winkel. “Altijd goed!” Ik glimlach terwijl ik op een stoel neerplof in de kantine. Ver in gedachte verzonken zegt Carlijn opeens; “uhm, nik.. ik weet niet waar het vandaan komt. Maar ik heb het gevoel dat je het niet meer zo naar je zin hebt. Klopt dat?” Verschrikt kijk ik richting Carlijn.. hoe weet ze dat in vredes naam.. “ik weet het niet Carlijn.. ik voel me af en toe net een machine die op automatische piloot word gezet. En ik weet niet zo goed of ik daar echt gelukkig van word.” Maar nik, ik kan niet zonder je hier.. ik zou niet weten hoe. “Volgends mij zijn jou woorden altijd dat iedereen vervangbaar is toch? Dus tja.. ook ik.” Carlijn geeft geen antwoord en ik zie dat ik haar heb beledigd. Ik vraag me af of ik hier verstandig aan heb gedaan. Carlijn is 4 handen op 1 buik met mijn bazen en ik moet haar eigenlijk niet tegen me in het harnas jagen.. 

Een paar dagen later heb ik wat informatie mailtjes de deur uit gestuurd naar scholen. Misschien dat een frisse start de oplossing is. Niet veel later krijg ik een belletje van een studievoortgang begeleider van een van die scholen. Ik loop naar achter om haar te woord te staan. 

Maar als ik net in gesprek raak komt Carlijn de kantine inlopen. Haar gezicht staat op ontploffen en ze is laaiend. “BEN JE NOU GEWOON ONDER WERKTIJD AAN HET SOLLICITEREN? BEN JE HELEMAAL GEK GEWORDEN.” Ik druk de telefoon weg en verzoek haar om normaal te doen. Ik probeer de situatie aan haar uit te leggen maar ze geeft me de kans niet. “Weetje Nik. Als jij problemen hebt moet je lekker naar je psycholoog gaan in plaats van ons er mee lastig te vallen.” Pisnijdig kijk ik haar aan. Wie denkt ze in vredes naam dat ze is? Waar haalt ze het lef vandaan om dat tegen me te gebruiken. 

Ik loop naar de binderij en ga mijn werk verder doen. Ze staat in de opening van de kantine. “Nik, wil je even komen ik wil met je praten.” Sorry carlijn. Ik niet met jou. “Als je nu niet komt, dan nooit niet.” Dan maar niet Carlijn. 

Carlijn pakt haar spullen en gaat weg, in mijn achterhoofd vraag ik me af of ik hier niet een hele stomme fout ben begaan... 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je