{{ message.message }}
{{ button.text }}

127– “een brief aan mijn moeder

Afbeelding blog '127– “een brief aan mijn moeder'

Hoi mam, ja hoe begin je zo'n brief. Waar moet ik beginnen en waar wil ik met dit bericht naartoe. 

Ondertussen zijn we bijna 3 maanden verder. Heb ik je al bijna 3 maanden niet gezien of gesproken, en ik weet het.. je hebt je pogingen gedaan. Ik heb in die tijd wel 3 keer een whatsapp gehad. 3 hele keren.. en alle 3 de keren heb ik niet gereageerd. En nu kan je vinden dat ik koppig ben, daar zit misschien zelfs wel een kern van logica in.. je kan vinden dat het onzin is, maar dat is niet zo. Ik vind het rot dat jij verdrietig bent. Dat vind ik echt. Maar weet je wat ik niet begrijp, 3 maanden, is het in die tijd niet in je opgekomen om me te bellen? Om naar me toe te rijden? Ben je misschien te trots? Of gewoon teveel met je zelf bezig? Ik kan het verschil niet meer vinden. Ik kan het voor mezelf ook niet duidelijk krijgen. Je hebt me gekwetst en in mijn ogen op sommige momenten gefaald als moeder. Nu ben ik zelf moeder, alle stappen die jij maakt staan in het licht van een vergrootglas. Als ik later groot ben, word ik dan zoals jij? En is dat wat ik wil?

Jaren lang heb jij me verteld dat ik niet met een beschrijving ter wereld kwam, dat jij alles hebt gedaan onder de mantel der liefde. Maar als dat zo is, betekend het dan dat fouten er niet meer toe doen? Dat alles zonder twijfel vergeten en vergeven moet worden? En dat daar niet meer over gepraat hoeft te worden? 

Als kind vertelde je mij dat de liefde van een moeder naar haar kind onvoorwaardelijk is. Nu ben ik zelf moeder en nu weet ik wat jij toen bedoelde. Ik zou voor mijn zoon de wereld geven, ik zou alles doen wat nodig was. Ik denk, dat toen wij klein waren, jij je hetzelfde hebt beloofd. Maar wat ik me dan afvraag; Waar is het dan mis gegaan? Waar kwam het punt dat je je eigen leven en zorgen boven de behoeftes en belangen van je kind stelden? Was ik toen vervelend? Had je misschien spijt? Van mij? Van ons allebei? Of zie je het gewoon echt niet in. Zie je niet in dat je mij pijn hebt gedaan met beslissingen die jij hebt gemaakt, dat ik last heb van consequenties van jou daden. 

Welk kind op deze wereld is er bij gebaat om de zorgen en problemen van zijn ouders te moeten dragen? Ik ken er namelijk geen.. wel kind is er bij gebaat om op de tweede plaats terecht te komen? Na Je zus die mij heeft getekend voor het leven? Na je "man" die nu geen contact meer met mij wil. Waardoor ik een dierbare verloren ben en mijn kind zijn opa. En waarom? Omdat jij het nodig vond om details met mij te delen. Details die ik helemaal niet wilde weten. Details waar ik geen fuck aan heb. Daardoor ben ik een dierbaar iemand in mijn leven kwijt geraakt. En moet ik Davy nog bijna wekelijks uitleggen waarom wij nooit meer naar opa van mammademamma gaan. En dat verdrietige binkie op de achterbank van mijn auto iedere keer als we daar in de buurt rijden, dat maakt me zo ontzettend boos.. en niet op hem hoor, maar op jou. Door een inschattingsfout van jou, zijn davy en ik een dierbare kwijt. 

En dat zet me aan het denken mam, ik weet namelijk dat ieder mens fouten maakt, dat wij allemaal wel eens stomme dingen doen en dat we fouten maken.. maar als ik mijn zoon kan beschermen, zal ik toch alles in mijn macht moeten doen om dat te doen. Zelfs als ik jou daarmee buitensluit in mijn leven?!

En dat klinkt vreemd, maar ik word nou eenmaal niet een veel leukere moeder met de stres van mijn moeder op mijn nek. Ik kan het namelijk niet handelen om nooit eens jou eerste keus te zijn. En dan heb ik het niet over materiële dingen hoor mam, want ik ben wat dat betreft niets te kort gekomen. Maar op het moment dat jou kind psychisch word "mishandeld" hoor jij de persoon die dat laat gebeuren uit haar leven te bannen, op het moment dat iemand jou kind een trauma bezorgd, bewust.. hoor jij met die persoon te breken. Op het moment dat jou kind huilend op de stoep staat met 1 tas met kleding hoor jij je deur wagenwijd open te zetten. Tenminste, dat is wat ik ga doen als dat nodig is. Maar ik heb de hoop, dat ik mijn zoon een stabiel leven kan geven, dat ik hem dit soort ellende kan besparen en hem kan behoeden voor iedereen waarvan ik weet dat zei dat zelf niet in kunnen schatten. 

Zelfs als jij dat bent. En dan zeg ik niet dat ik daar geen last van heb, dat ik niet iedere dag even of misschien wel langer aan je denk, het klopt, de liefde tussen een moeder en haar kinderen is onvoorwaardelijk. Maar zelfs onvoorwaardelijke liefde kan beschadigen, en soms in zo'n mate, dat de liefde niet stopt, maar het contact wel.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je