{{ message.message }}
{{ button.text }}

116– ah oh, oh gosh..

Mijn hoofd zegt nee maar mijn mond, mijn mond die zegt helemaal niets...

Afbeelding blog '116– ah oh, oh gosh.. '

Om vijf voor half 7 steek ik de sleutel in het slot, ik voel een hand op mijn heup als ik in mijn oor de tekst goedenmorgen zachtjes hoor fluisteren. Een warm gevoel speelt langzaam bij me op. “Zelfs op dit tijdstip zie je er goed uit.” Ik bloos en draai mijn hoofd de andere kant op. Doe de deur open en zoek het lichtknopje. Ik voel zijn lichaam langzaam langs de mijne heen schuiven de winkel in. Hij raakt me net aan en ik weet dat dit hét moment is om te zeggen dat dit niet verstandig is. Maar ik zeg niets.. er komt geen woord over mijn lippen. Ik krijg er niets uit. Als verstijfd blijf ik staan en mijn hoofd slaat letterlijk op hol. “Nik? nihik? Heb je dat licht knopje nou al gevonden? Of vind je het wel gezellig met me in het donker.” Snel tik ik het licht aan en doe alsof er niets aan de hand is. “Wil je eerst koffie? Of beginnen we meteen?” Jij laat er ook geen gras over groeien grapt hij. “Ach, als mijn baas er is moet ik doen alsof ik hard werk.. anders krijg ik op mijn kop hé.” Haha, ik vond jou wel het type die goed om kon gaan met straf. Ik blijf stil. “Laten we maar koffie doen als Carlijn er straks is, geloof dat die hier tussen half 8 en8 wel is. Dus ik kan beter alvast beginnen.” Zijn ogen staan zwoel en hij kijkt me indringend aan. “Vind je het niet gezellig met me Nik? Je wilt zo graag aan het werk, ik moet wat kabels aanleggen in de kluiskamer, kun je me daar eerst mee helpen?” Hij pakt een trap en een gereedsschapskoffer. 

Als een makke hond volg ik netjes de aanwijzingen die ik krijg. Ik ben helemaal niet handig en eerder ontzettend klunsig daarnaast sta ik stijf van de zenuwen, ik werk al 8 jaar met die man. “Nik doe eens normaal” spreek ik mezelf wijs toe. Je haalt je dit vast allemaal gewoon in je hoofd. Doe nou geen gekke en stomme dingen. Die man met die mooie ogen blijft wel je baas. Blijkbaar ben ik ondertussen erg ver in gedachten want ik hoor niet eens dat hij tegen me praat. “Nik? Nik? Hallllloooooo?” Uh ja uh, sorry wat vroeg je? Hij schiet in de lach, kun jij even die ladder op klimmen en dat draad daar vast houden? Zoals gezegd klim ik netjes de ladder op, trek mijn shirt nog netjes naar beneden zodat niet bij een rare beweging ineens mijn string boven mijn broek zichtbaar is. Hij loopt heen en weer en komt met een ander draad aangelopen, klimt langs me de ladder op en staat dan opeens met zijn lijf tegen dat van mij. Ik krijg het er warm van, na het draad vast te hebben gemaakt klimt hij voorzichtig naar beneden. Zijn handen glijden zacht langs mijn heupen. En hij steekt zijn hand uit. Ik draai me om en pak hem aan. Loop voorzichtig de trap af, kijkend naar de tredes, ik durf hem niet eens aan te kijken. Ik voel dat hij naar me kijkt en hij stapt iets dichter naar me toe. “Vind je dit vervelend Nikki?” Hij staat zo dicht bij me dat ik zijn parfum kan ruiken. Dit is wéér hét moment. Hét moment dat ik moet zeggen dat dit niet verstandig is. Maar weer zeg ik niets. Ik voel dat hij dichter bij me komt staan en hij drukt zijn lichaam tegen dat van mij. Hij zoent me. Op dat moment hoor ik de bel van de voordeur. “Nikki ben je hier?” Dat is Carlijn, wat is ze vroeg. Ik ren zowat de kluisruimte uit en doe of er niets aan de hand is, “koffie?” Daar ben ik wel aan toe. Het is dat het niet verantwoord is op dit tijdstip om er een borrel in te gooien. Maar die zou ik ook wel kunnen gebruiken. 

Carlijn kijkt me indringend aan, “is er wat Nikk? Je ziet zo rood?” Nee joh, ik heb marco net geholpen in die kluisruimte. Het was daar gewoon een beetje warm. Carlijn kijkt goedkeurend naar dat antwoord maar ik zie aan haar ogen dat ze me niet helemaal geloofd. Ook met Carlijn werk ik al 8 jaar en die kent me beter als haar broekzak. We drinken koffie, praten over koetjes en kalfjes en gaan weer aan het werk. Ik probeer mijn gedachtes er van af te zetten maar het laat me niet los. Hij kuste me. Het is lang geleden dat ik zo gezoend ben, het voelde zo intens. Het duurde maar enkele seconde, maar het voelde als uren.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je