{{ message.message }}
{{ button.text }}

100 jaar oud.

Eigenlijk een dagboek, mijn dagboek. Gedachtenspinsels op papier. Ik begin maar bij het begin, ons huis, ons samen zijn. Wat al een bijzonder verhaal op zich zelf is. Ons verhaal.

Afbeelding blog '100 jaar oud.' Achtergrond blur afbeelding

Begin met typen.. ja, dat staat er. Ontzettend leuk, bedenken dat je wil gaan schrijven maar waar begin je in hemelsnaam. Voor mijn gevoel is mijn hoofd nu een grote brei. Ik zou jullie mee willen nemen in de afgelopen 6 jaar, in een keer zou ik alles willen vertellen.
Maar zal ik gewoon beginnen met mezelf even voor te stellen, ik ben een mama van 33 jaar, samen met mijn militair en dochtertje van 2,5 wonen we in ons 'klushuis'.
Ja, een klushuis. 6 Jaar geleden stuurde meneer me naar een open huizen dag. 'Ga daar maar eens kijken op nummer 76.'
Natuurlijk was hij hier zelf niet bij aanwezig, hij was dat weekend weer eens op een van de vele oefeningen die defensie kent.
Daar fietste ik, foeterend, in mijn eentje door de motregen naar nummer 76. Ja in mijn eentje, ik hield dit liever nog even voor mijzelf. Ik wilde de discussie met mijn vader nog even niet aangaan over het kopen van een huis met een man die je nog maar een half jaar kent en ook nog eens vaak het land uit is. Ik zag zijn gezicht al voor me, een gesprek voor een later moment.
Ik was de eerste deze zaterdagochtend, de voordeur voorspelde al niet veel goeds. Toen had ik nog weg kunnen rennen. Een grote boerenvoordeur, zo eentje die bestaat uit twee delen. De delen van deze deur hoorden origineel overduidelijk niet bij elkaar, dat was duidelijk te zien en te horen toen de deur krakend en piepend open ging. Daar stond de makelaar met een lachend gezicht. Ik, voor het eerst een koophuis bekijkend mijlen ver uit mijn comfortzone, gaf hem mompelend een hand. Shit, wat doe je ook al weer? Wel laten blijken dat je het een interessant huis vind of juist niet. Zeg ik 'oh wat mooi' of ben ik kritisch..? heel fijn zo in je in eentje en ik vervloek mijn meneer en defensie. Ik weet dat dit voor hem 'het huis' is, en dat het eigenlijk in mijn handen ligt of we deze koop aan gaan ja of nee.
Ik loop een rondje door de grote, lange woonkamer en keuken. Er hangt een soort psygedelisch behang aan de muur in de klinische keuken en in een hoek van de woonkamer zijn allemaal blote mannen en vrouwen uit blaadjes geknipt en opgeplakt. Ik voel me als een soort bang konijntje in een hoerenkast, ontzettend ongemakkelijk. Wat kan ik in godesnaam nog meer verwachten. De makelaar blijft maar roepen dat ik er door heen moet kijken, ja ik was toch echt niet van plan om tegen al die piemels aan te blijven kijken.
De trap in het honderdjaar oude huis zucht en steunt wanneer we naar boven lopen, maar eenmaal op de bovenste verdieping zie ik een waar panorama voor mijn ogen verschijnen. Een kant van de gigantische boven verdieping bestaat uit alleen maar glas en geeft een fantastisch uitzicht over deze prachtige stad waar we alle twee niet weg willen. Ik voel een klein kriebeltje in mijn hart en zie voor me hoe we romantisch, wijn nippend op het aansluitende balkon een zwoele zomeravond afsluiten.
Dat ik een broertje dood heb aan glazenwassen is een gedachten die ik direct naar het donkerste kamertje van mijn gedachten verban.





*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je