{{ message.message }}
{{ button.text }}

1.7 De geur van herinneringen

Afbeelding blog '1.7 De geur van herinneringen' Achtergrond blur afbeelding

Ik baal van het feit dat ik me nog zo weinig van haar herinner. En de dingen die ik me herinner zijn eigenlijk alleen maar rondom haar ziekte en haar dood. De enkele dingen die ik nog weet van voor die tijd, koester ik zo hard. Het is logisch dat gebeurtenissen die een grote impact hebben beter en langer blijven hangen dan de alledaagse normale dingen. Terwijl dit nu juist de dingen zijn die ik me zo graag zou willen herinneren.  Wat maakte haar aan het lachen? Wat maakte haar verdrietig? Wat was haar lievelingseten?

Hoe rook ze?  De enige geur die ik me van haar kan herinneren is de geur van het ontsmettingsmiddel wat om de hoek van de deur hing van haar ziekenhuiskamer en waarmee we ons iedere keer moesten desinfecteren als we bij haar op bezoek gingen. Haar hele kamer rook ernaar. Niet alleen haar kamer, ook haar kleding, haar huid, alles. Naar de steriele, doordringende geur van pure alcohol. Vele jaren na haar dood heb ik die geur niet kunnen verdragen. Net zoals de geur van ziekenhuizen niet. Het bracht me altijd gelijk terug naar dat zware gevoel; de associatie met haar ziekte en met de dood. Ik weet nog dat ik haar een grote witte knuffelbeer had gegeven. Een paar dagen na haar dood had ik deze terug gekregen. Ik had de knuffel dicht tegen me aangetrokken en het was op dat moment geweest dat die nare geur me voor het eerst een soort van troost had geboden. Maar tegelijkertijd had het me beangstigd. Hoe lang zou ik haar nog kunnen ruiken op deze manier? Uiteindelijk zou de geur vervagen. Net zoals dat alle momenten die normaal gesproken zo gewoon lijken zouden vervagen. In herinneringen, of misschien zouden ze wel voorgoed worden uitgewist en worden vergeten.

Tegenwoordig betrap ik mezelf erop, dat wanneer ik aan het werk ben (geloof het of niet, ik werk in het ziekenhuis), ik na het desinfecteren van mijn handen soms bewust ook weleens onbewust mijn hand naar mijn neus breng. Nu zorgt het niet meer voor een zwaar gevoel, maar eerder voor een gevoel van weemoed. Een soort van fijne heimwee. Het zorgt zelfs voor een kleine glimlach. Omdat ik weet, dat waar ze ook is, ze trots op me zal zijn. Want één van de weinige dingen die ik me nog wel van haar herinner is dat ze altijd voor anderen wilde zorgen. En ik weet zeker dat dit iets is wat ze ook aan mij door had willen geven. Met die gedachte en een nog grotere glimlach op mijn gezicht loop ik de kamer van de volgende patiënt binnen.

Ze leeft in mij voort, en dat gevoel, dat kan niemand mij ontnemen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #rouw

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je