{{ message.message }}
{{ button.text }}

1.10 Marchanderen

Afbeelding blog '1.10 Marchanderen' Achtergrond blur afbeelding

Stadium drie: onderhandelen.  We bidden, we smeken, we hebben er alles voor over.   We offeren onze ziel op in ruil voor nog één extra dag. 

Ik lig in bad en ineens herinner ik me een moment van net nadat de diagnose in had geslagen als een bom. Mijn hartslag versneld en ik schiet overeind. Ik heb het gevoel dat ik mezelf vast moet houden, dus ik klem mijn armen stevig om de rand van het bad.  Mama… Wat heb je gedaan?

Familie… Uit de eerste bloedlijn, ze zouden allemaal getest worden door middel van een beenmergpunctie, om te kijken of ze in aanmerking zouden komen als beenmergdonor. Mijn moeder had een beenmergtransplantatie nodig, voor haar beste kans op genezing. Nadat haar lichaam (en hopelijk ook haar kanker) eerst aangevallen zou worden door alle chemo die in haar gepompt ging worden. Haar vier broers waren geweest, dat had ik gehoord. Zelfs die ene waar ze geen contact mee had. Maar er werd geen match gevonden. Dan heb je vier broers, vier kansen…  En dan nog heb je pech.

Ik probeer mijn ademhaling onder controle te krijgen, maar het lukt me niet. In paniek schreeuw ik om mijn vader. Binnen een paar seconden hoor ik hem de trap oprennen en hoor ik hem aan de andere kant van de badkamerdeur bezorgd vragen wat er aan de hand is.

‘Papa…’, schreeuw ik. ‘Papa waarom zijn mijn broertje en ik niet getest? Wij zijn ook bloedverwanten. Wij zijn ook haar bloedverwanten.’ Het blijft lang stil aan de andere kant van de deur. Uiteindelijk hoor ik hem, zo voorzichtig mogelijk, de woorden uitspreken die me het gevoel geven alsof ik langzaam kopje onder wordt getrokken in het bad.

‘Ze wilde jullie de pijn van de punctie besparen. Weet je wel hoe groot die naald is die ze…’ Ik hoor hem zijn zin niet afmaken. Ik laat mijn hoofd langzaam onder water glijden. Ik wil het niet horen. Het enigste wat ik na een paar seconden nog hoor is een doodse stilte.
Proestend kom ik weer boven water.

‘Karli, doe die deur open, NU!’
‘Het gaat wel weer pap’, zeg ik met een schorre stem.

Maar het gaat helemaal niet. De woorden die door mijn hoofd heen spoken kwellen me tot in het diepste van mijn zijn. Ik had haar kunnen redden.  Waarom heb je me die kans niet gegeven mam? Misschien had ik het beenmerg dat jij nodig had om beter te kunnen worden. Waarom heb jij voor mij bepaald dat dit te pijnlijk zou zijn? Ik had je leven kunnen redden. Het is niet eerlijk…  Dit was een nieuwe vorm van onmacht. Eentje waar ik echt niets aan kon doen of veranderen. Want dit was haar keuze, niet de mijne. En hij was onomkeerbaar.

Weet je hoe ik me voel nu ik dit weet? Ik heb gesmeekt, ik heb mezelf zelfs tot God gewend. Ik heb van alles beloofd als ik je maar terug zou krijgen. Maar het heeft geen zin en het is tegen beter weten in. Want het is te laat. Je bent dood en je komt niet meer terug, en dat terwijl… ik je misschien had kunnen helpen.

Ik zou inderdaad mijn ziel opofferen voor die ene dag. Die ene dag waarop de beenmergpuncties werden gedaan. Misschien heb je gelijk en zou het pijn doen. Maar weet je wat pas echt pijn doet? Leven zonder jou, mama…

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Mama, #rouw

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je