{{ message.message }}
{{ button.text }}

1.1 De dag dat alles voorgoed veranderde.

Afbeelding blog '1.1 De dag dat alles voorgoed veranderde.' Achtergrond blur afbeelding

Al de hele dag was het een komen en gaan van familie. Als je me nu zou vragen wie er allemaal zijn geweest, dan zou ik je daar geen antwoord op kunnen geven. Het enige dat op mijn netvlies gebrand staat, is de doodse stilte die heerste in de auto, toen we die ellendige rit maakte naar ons huis. Die leek uren te duren, maar in feite waren het enkele minuten. Ik weet nog dat ik oogcontact zocht met mijn nicht en hoe ze dat angstvallig probeerde te vermijden. Ik voelde niets en ik leek wel in shock. Geen enkele emotie had ik gevoeld of ervaren, behalve dan dat verdoofde gevoel, alsof iemand me een roesje had gegeven en ik daardoor niet alles meekreeg. Misschien was het wel een beschermingsmechanisme van mijn lichaam om te reageren zoals ik deed.

Ik had het bad vol laten lopen en toen ik erin ging zitten, voelde ik mijn lichaam ontspannen. Het te hete water was het eerste dat ik weer écht voelde. En alsof dat de trigger moest zijn, was dat het moment dat alles ineens binnen kwam. Alsof iemand in zijn vingers knipte vlak voor mijn ogen. Het voelde als een keiharde stomp in mijn maag. Het besef, het verdomde besef, daar in dat eigenlijk te hete bad in onze badkamer. Het leek alsof ik mijn hart voelde samenknijpen, alsof iemand mijn keel dicht kneep. Dat bedoelden ze dus met wanneer iets je naar de strot vliegt . Mijn oren begonnen te piepen en ik kreeg geen lucht meer. Ik begon te huilen. Eindelijk begon ik te huilen. En niet op een normale manier. Nee, het kwam echt vanuit mijn tenen. Er werd op de badkamerdeur geklopt.
“Kar, wat is er?” Het was de bezorgde stem van mijn broertje. Het is één van de weinige dingen die ik me nog herinner van die dag. Zijn stem en zijn achterlijke vraag.
“Goh, wat zou er zijn?”, schreeuwde ik naar hem, terwijl ik me onderuit liet zakken met mijn hoofd onder water.  Eigenlijk was zijn vraag helemaal niet achterlijk, na hoe ik me de hele dag als een ijskonijn had gedragen. Ook hij had pijn en wist niet wat hij moest doen, net zoals niemand dat van ons wist. Mijn God, hij was pas acht. Acht mam, of God, of wie dan ook die het nodig vond om ons dit aan te doen. ACHT!

Het was op dat moment dat ik het eindelijk besefte, alsof ik de hele dag had gedaan alsof het niet waar was en ze me ieder moment zouden vertellen dat het een grote grap was. Of misschien wel een vergissing, en dat ik het niet goed had begrepen... Ik heb mezelf zelfs gevraagd om wakker te worden, terwijl ik naar mijn spiegelbeeld had staan kijken met uitdrukkingsloze ogen. “Word wakker, je slaapt. Dit is een nachtmerrie.” Ik had er zelfs bij aan mijn haren getrokken. Maar het was geen grote grap of vergissing. Ik sliep ook niet, maar ik was wel beland in een nachtmerrie. Daar, op dat moment in de badkamer in dat eigenlijk te hete bad... Daar besefte ik dat mijn moeder die dag echt was doodgegaan.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je