{{ message.message }}
{{ button.text }}

mama zijn, werken, emoties en moederinstinct

het moment is daar na een langdurige verlofperiode ben je dan weer aan het werk, en ben je dan echt "uit "de kraam/ baby sferen

Afbeelding blog ' mama zijn, werken, emoties en moederinstinct'

Opeens is het zover, De maanden zijn voorbij gevlogen, en na een in mijn geval zware bevalling en langdurige verlof periode is het moment daar, je moet weer terug de maatschappij in. En dat terwijl je al die tijd in je eigen "bubbel" geleefd hebt, En de wereld draaide om de kleine, flesjes, krampjes, huilbuien en mama emoties en het gevoel te hebben lichtelijk contact gestoord geworden te zijn, is de tijd voor "volwassen" gesprekken voeren en je kleine eventjes op zij schuiven aangebroken.

Het angstige gevoel van doe ik me hier wel goed aan, om te willen werken bevliegt me. Doe ik me hier nou echt goed aan? ik bedoel, is het niet egoïstische om aan het werk te gaan terwijl er een zorg behoefend mensje bij opa en oma of op de opvang op me zit te wachten? Want ja laten we eerlijk wezen in mijn gedachten kan natuurlijk niemand beter voor haar kleine meid zorgen als ik zelf.

 Het los laten is moeilijker dan ik dacht.

Wat mama emoties en hormonen dan toch ook allemaal met je doen.Gewoon opeens zo'n bewustwordingsmoment, wat was het toch bijzonder die zwangerschap! Naast de 20 weken misselijkheid & bekken instabiliteit was het opeens daar. Het duidelijke eerste echte schopje! intens gevoel en wat een liefde voor je ongeboren kindje, wat zijn die weken voorbij gevlogen terwijl het tijdens de zwangerschap een eeuwigheid leek te duren. "de kleine kwam pas in week 42 ter wereld". 

Wat was die bevalling toch ongelofelijk zwaar ( in mijn geval althans) wat heb ik toch geroepen dat ik dit NOOOOIIIT weer zou doen. in geen 100 jaar geen kinderen meer voor mij. En nu.. het idee dat ik dit nooit meer mee zou maken geeft me plotseling een onbehagelijk gevoel.

Laatst sprongen me de tranen al in de ogen omdat het moment daar was om Noa haar kledingkast uit te ruimen, en al de kleine maatjes uit de kast te voorschijn te halen en op te ruimen... en ik nog eens verbaast naar de "grote" maat 62/68 rompertjes en setjes keek.  slik... kleine meisjes worden groot... 

Nu na een paar weken, merk ik eigenlijk dat alles veel gemakkelijker gaat dan dat ik me dat zelf had voorgesteld. En eerlijk is eerlijk Opa, Oma en de opvang doen ook super met onze kleine Noa. Stiekem kan het een beetje steken als ik een foto ontvang van onze kleine meid met een bigsmile op haar gezicht. Dit zouden onze momentjes samen zijn die je nu toch moet delen. Anderzijds ben ik natuurlijk erg opgelucht dat Noa het zo goed doet. De leidster op het kinderdagverblijf schreef in haar schriftje:  Een heerlijk vrolijk en tevreden meisje die Noa. hartverwarmend ! en ik als werkende mama geniet intens!

al bij al een grote levensles: Loslaten en genieten ik als control freak is hier zeker een beter mens van geworden, wat zo'n kleintje toch allemaal wel niet teweeg brengen kan.

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je