{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mama tekent - Family of five kids

'Wat kost dat?' vroeg hij. 'Zoiets zit op €80,-' was mijn antwoord. Ik dacht dat hij zou schrikken, maar dat deed hij niet. Integendeel...

Afbeelding blog 'Mama tekent - Family of five kids'

Het weekend van de alphacursus was aangebroken. Het beloofde een zwaar weekend te worden met een interessant onderwerp die we zouden bespreken. Het zou gaan over de Heilige Geest. 

Ik kreeg een leuk slaap maatje. Een oudere vrouw waar ik steeds enorme lol mee had. We hadden s'nachts dan ook dikke keet tot een uur of drie terwijl de rest van de groep al lag te slapen. We hadden hele gesprekken over het thuisfront, ons dagelijks leven, onze vrijetijd. Op die manier kwam mijn tekenhobby ter sprake. Mijn roommate wilde graag mijn tekeningen zien en vroeg of dat mocht. Ik beloofde haar om haar de volgende ochtend wat foto's te laten zien. 

We liepen de volgende ochtend samen naar de gemeenschappelijke ruimte om plaats te nemen voor het volgende hoofdstuk dat besproken zou worden. Een aantal mensen zaten al te wachten. Toen we allebei een plekje naast elkaar hadden gevonden kregen we het weer over mijn tekeningen en zodoende liet ik haar alsnog de foto's zien. Het duurde dan ook maar even toen de rest ook graag wilde weten waarom er 'oooooh' en 'moooooooooi' geluiden bij ons vandaan kwamen. Zo kon ik de rest ook de foto's gaan laten zien. Één man in het bijzonder had hele grote interesse.

'Wat kost het om bij jou zoiets te laten maken?

'Je bedoeld een portret op dit formaat? €80,-'

Ik verwachtte dat het hem af zou schrikken, maar dat deed het niet. Integendeel, het wakkerde zijn interesse alleen maar meer aan.

'Wat voor formaat is dat precies?' 

'30x40.'

Ik kijk hem een beetje vragend aan, want ik ben benieuwd waar zijn interesse vandaan komt. Al gauw volgt de volgende vraag.

'Zou je zoiets ook kunnen tekenen van mijn vijf kinderen?'

'Ja hoor!' antwoordde ik net wat te snel. 

Chips! Zei hij nou echt vijf kinderen? VIJF KINDEREN? Ik heb nog nooit zoiets gemaakt.... 

'Alle vijf op dit formaat?'

'Ja, alle vijf samen op dit formaat.'

Oh gunst, dat gaat een gekriebel worden.

Het was op dat moment het laatste weekend van oktober. Hij vroeg of ik het portret af kon hebben voor 9 december. Dan zou zijn vrouw jarig zijn en kon hij haar het portret geven als verjaardags cadeau. En weer te snel zei ik dat me dat wel zou lukken, zonder dat ik het echt zeker wist. Normaal werk ik wel 20 uur aan één portret. Hoe lang zou ik dan wel niet bezig zijn met vijf kleinere portretjes?

Na het weekend kreeg ik de foto waar alle vijf de kinderen op stonden. Ik wil niet altijd alles precies natekenen dus besloot ik om de kinderen op papier in een andere volgorde te zetten. Ik begon bij de jongste en dat was niet makkelijk. Één van mijn eerste grote opdrachten, gelijk het allermoeilijkst, want normaal teken ik alleen maar mensen die ik ken. En deze kinderen had ik nog nooit gezien dus ik was ontzetten bang dat je niets in ze terug zou kunnen zien van hoe ze er normaal in het dagelijks leven uitzien. Toen ik het portretje van de jongste dan ook bijna klaar had, begon ik ontzettend te twijfelen. Daarom vond ik het nodig om aan de vader te vragen of hij wel zijn eigen kind herkende. Als dit namelijk niet zo was dan kon ik maar beter stoppen. Hij twijfelde geen moment bij het zien van de tekening. 'Gewoon doorgaan hoor! Dit gaat helemaal goed komen!' Gelukkig. Kindje 1 is goedgekeurd. Nu laat ik hem niet eerder meer zien dan wanneer hij af is.

20151117_151939_1455038584.jpg

Uren verstreken, slapeloze nachten gingen voorbij. Ik werd enthousiast, want bij iedere persoon dacht ik telkens, 'Oh deze lijkt nog meer!' Na veertig uren werk, buiten mijn andere werk om, was de tekening op tijd klaar. Nu maar hopen op goedkeuring, want als het niet goed is, kan ik geen nieuwe meer maken.

De laatste cursusavond was hij dan klaar om mee te gaan met de opdrachtgever. Een week ervoor vroeg hij nog wat ik van hem kreeg. Maar omdat ik van deze opdracht zoveel had geleerd, vertelde ik hem dat ik dat stukje aan hem over liet. Dat hij me niets hoefde te geven omdat ik zoveel van dit werk had geleerd. Dit was tevens ook de laatste keer dat ik een gratis opdracht zou doen. En daar stonden we dan. Ik helemaal zenuwachtig om wat hij er van zou vinden. Hij helemaal zenuwachtig om wat ik van zijn cadeau zou vinden. Het was gewoon te grappig. Toen hij de tekening zag zat hij dan ook vol ongeloof er naar te kijken. Zijn reacties was onbetaalbaar. Wat was hij blij. En wat was ik blij. Ik kreeg een hele dikke knuffel, dus dat portret zat echt wel helemaal goed. 

Ik kreeg van hem ook een cadeau. Ik mocht hem meteen uitpakken dus deed dat ook meteen. Hij vertelde er wel bij dat hij onwijs zenuwachtig was en als ik het niets vond, ik dat eerlijk moest zeggen. Bij het openen werd ik zowat emotieneel. Een Samenlees Bijbel... wat mooi! Op mijn beurt moest ik hem ook een knuffel geven. Ik kon het niet laten. Ik waardeerde zijn cadeau dan ook enorm. 'Oh, ik heb ook nog iets voor je in de auto liggen, ' zei hij nog snel tussen neus en lippen door. En daar kwam een prachtige bos bloemen. We hebben elkaar wel tig keer bedankt voor de mooie cadeaus. Hij voor het portret, ik voor de Samenlees Bijbel en de bloemen. We gaven elkaar nog één keer een knuffel en zijn daarna beide huiswaarts gekeerd.

9 December kreeg ik van zijn vrouw een bericht via Facebook. Ze vertelde hoe ontzettend blij ze was, hoe super knap ze het van me vond en dat het haast niet normaal was dat ik dit kon. Ze bedankte me enorm en vertelde dat het portret een ereplaats zou krijgen in huis. Kijk, en daar doe ik het voor :)

2015-11-30%2022.59.31_1455038437.jpg

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je