{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mama, die mevrouw draagt bont!

Iedereen geeft zijn eigen normen en waarden mee aan hun kind. Grappig hoe je dat soms terug krijgt van je kleine!

Afbeelding blog 'Mama, die mevrouw draagt bont!' Achtergrond blur afbeelding

Iedereen heeft zijn eigen normen en waarden, zijn eigen ideeën over wat goed en fout is. Over wat belangrijk is in het leven. Voor mij is dat onder andere dierenwelzijn. Naast respect voor zichzelf en zijn medemens, vind ik het belangrijk dat zoonlief ook respect heeft voor dieren. Ik ben geen activist en al helemáál geen heilig boontje, maar sta wel voor een aantal zaken. Bijvoorbeeld als het gaat om dierenleed, bewust en onnodig door mensen aangericht. Dingen die heel makkelijk te voorkomen zijn. 

Het begon toen ik een kind was en het circus in mijn geboortestad was. Ik liep er met mijn moeder langs. Zoals andere kinderen werd ik enthousiast. Joepie, er was een circus! Daar wilde ik heen! Wat volgens mij van mijn moeder prima had gemogen. Tot ik eens wat beter keek. Ik zag tijgers in een kleine kooi. Giraffen aan een ketting. Olifanten in zo'n kleine ruimte dat ze amper hun kont konden keren. Opeens brak mijn hart. Ik besefte me dat die arme, eigenlijk zo machtige beesten hun hele leven in zo'n kleine kooi doorbrengen, om er af en toe uit te mogen en een kunstje te vertonen. Allemaal omdat mensen dit willen zien. Ik weet het nog goed, dat moment. Hoe oud zou ik geweest zijn, een jaar of 7? Ik zette het op een brúllen! Onophoudelijk snikken en brullen. Ik vond het zó zielig! Ik riep tegen mijn moeder dat ik nooit, echt nóóit meer naar een circus zou willen waar dieren in gebruikt werden. 

En daar ben ik altijd bij gebleven. Het idee dat grootse dieren zich klein moeten maken voor en door ons, zich moeten vernederen om achterlijke kunstjes te doen, is niet te rijmen. Als ik een beer zie dansen op vakantie, moet ik huilen. Als ik een leeuw door een hoepel zie springen, breekt mijn hart. Als ik bloed in het stro zie liggen bij een circusolifant, omdat hij met een punt aan een stok gemarteld wordt om klein te blijven, dan word ik kotsmisselijk. En kom niet aan met dierenverzorgers die het wél goed bedoelen met de dieren. Ten eerste krijg je een leeuw niet klein met een aai over zijn bol. Daar zit angst aan ten grondslag. Daarnaast, een kind kun je ook altijd opsluiten in een hok maar er wel lief tegen praten, voldoende eten en medische verzorging geven. Maar het blijft mishandeling. Een kind kan zo geen kind zijn. En zo is het met dieren in een circus. Die kunnen geen dieren zijn, maar moeten clowns uithangen, voor mensenvermaak. Leedvermaak. Bah.

Eindelijk heeft de overheid dit ook ingezien. Eindelijk is het verbod op wilde dieren ingegaan afgelopen zomer. Tig jaar te laat, maar het is een begin. 

Nu het bontdrama nog. De koudere dagen komen er weer aan en helaas daarmee ook de bontkragen in het straatbeeld. O wat vind ik dat misselijkmakend om te zien. Prachtige dieren worden onder erbarmelijke omstandigheden gehouden, lijden een leven van angst en pijn, om vervolgens anaal geëlektrocuteerd te worden en helaas regelmatig ook levend gevild. Af-schu-we-lijk. Zoek even op internet en de verborgen camera-filmpjes uit deze verachtelijke industrie. Dan wil je toch nooit, maar dan ook NOOIT meer bont dragen? Helaas komt daar bij dat veel echt bont als nep verkocht wordt, om zo de wetten en invoerkosten te vermijden. Maar veel 'nep'bont is helaas wel echt. Met onwijs veel leed daar achter. Het moge duidelijk zijn dat deze industrie volledig losstaat van vlees eten of leer dragen. Waar leer een restproduct is, is bont dit absoluut niet. Het lichaam van bijvoorbeeld wasbeerhonden wordt gewoon weggegooid bij het grof vuil. Zodat mensen met een bontkraag rond kunnen lopen. Waarom in vredesnaam. Waarom. Ik kan er met mijn hoofd niet bij. We hebben het niet nodig, er zijn zat veel mooiere (en stijlvollere) alternatieven om te dragen. Waarom pluis om je nek? Waarom een dier laten lijden voor jouw zinloze kraag? Dit leed is ook zo makkelijk op te lossen. Het is immers gewoon een kwestie van niet kopen, niet dragen. Simpel. Het is ook zo vreemd om iemand met een levend gevilde wasbeerhond om zijn nek te zien lopen, terwijl hij zijn hond uitlaat. Dus wel liefde voor de ene hond, maar de andere mag creperen?

Je ziet, ik word er boos en verdrietig van. Zo zinloos...Op subtiele wijze krijgt zoonlief hier ook wat van mee natuurlijk. Ik indoctrineer hem niet dagelijks met preken over dierenleed. Alsjeblieft niet, mag hij alsjeblieft lekker gewoon zorgeloos kind zijn. Maar goed, zoals iedereen goed en kwaad mee geeft aan zijn kinderen, zit het er bij Max ook wel al in dat je voor dieren goed moet zijn. En bont, nee, daar moet hij niets van weten. Daar heeft hij ooit uit zichzelf een vraag over gesteld. "Waarom hangt er een beetje knuffelbeer aan die jas?" Tja, dan geef ik wel eerlijk antwoord dat het eigenlijk heel zielig is, dat stukje 'knuffelbeer'...Iets wat zielig is voor diertjes, dat gaat er bij hem niet in. Prima vent, trots op je. Echter...het blijft een kleine man vol kinderlijke eerlijkheid en openheid. Waar ik intern grom en misselijk word bij het zien van alle bontkragen op straat, maar dan maar weer op mijn kaken bijt, is Max heerlijk open. 

Zo stonden we afgelopen week op vakantie in een winkeltje bij een schap te kijken. Bij dat zelfde schap kwam een vrouw staan met, jawel, een bontkraag (yup, interne zucht en grom gingen weer actief). Max flapte er KEIhard uit: 'Hé mama! Die mevrouw heeft een bontkraag!'. Ik mompelde zachtjes "eh, ja inderdaad schat...". "Maar mama.." ging hij  onverstoord verder, "Dat is toch echt heel erg? Dat is veel te zielig voor de diertjes!". Heftig nee schuddend er bij (hij was er duidelijk ontzet over) "nee, die mag ze écht niet dragen hoor!". Een op zo'n manier van 'mama doe nou iets!'. O hemel...tja helemaal met hem eens, maar om nou een bontdiscussie in een winkel te voeren met een bontdrager die zich waarschijnlijk toch niet tot inkeer laat praten, liever niet! Dus het onderwerp maar gauw afgeleid richting de toetjes...ik moest wat. 

Uiteraard kwam hij er later op terug. Want hij snapte niet dat als iets zielig was voor diertjes, dat mensen dat dan toch droegen. Wisten ze dat dan niet of zo? Wijsneus. Tja...ik heb het er maar op gehouden dat ze het waarschijnlijk niet door hadden (wat ze natuurlijk wel doen). Goed, onderwerp laten rusten. Geen big deal van maken.

Waren we vandaag in de sportwinkel, bij de winterjassen. Ja hoor, zelfs in een sportwinkel was het prijs. Jassen met echte bontkragen. Aaarggghhh. Maar goed, even zuchten maar weer en maar focussen op de bontloze varianten. Meneer had nog niets door en dat vond ik prima. Maar toen kwam het "Huh? Mama, KIJK nou! Dáár, daar hangt bont! Dat is niet goed hoor! Dat mág helemaal niet van mij!". Weer zwáár verontwaardigd. Voor ik er erge in had werd de medewerkster die net voorbij liep even ter verantwoording geroepen door mijn vierjarige wijsneus. Ow jee, hier gaan we..."Mevrouw, daar hangt bont en dat is écht niet goed want dat is zielig voor de diertjes toch! Mama mag zo'n jas niet kopen hoor!". De jonge weekendhulp wist duidelijk ook even niet wat te zeggen. Ach, dit was een mooi moment om even niet in te grijpen. Laat ze maar even nadenken. Met glimlachje trok ik hem op een gegeven moment maar mee richting de uitgang. 

Tja, wat kan ik zeggen. Hij heeft er weinig voor nodig om van een kleine opmerking, een beetje kennis ergens over, een groot standpunt aan te nemen tegen onrecht. Typisch Max met zijn veel oudere ziel in een vierjarig lichaam. Oooooo wat lijkt die kerel op zijn moeder...:-)

Tags:

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je