{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mag je ook nog 'gewoon' zijn?

Bestaat dat nog?Of ben je niet helemaal normaal als je eigenlijk 'gewoon normaal' bent..

Afbeelding blog 'Mag je ook nog 'gewoon'  zijn?'

In een eerdere blog beschreef iemand dat ze tegenwoordig goed na moet denken over wat ze wel en niet tegen iemand zegt. Als je kindje doorslaapt en je je goed voelt na een bevalling ben je een opschepper en niet serieus te nemen.

Maar als je tegen een postnatale depressie aanhangt ben je weer een aansteller die vooral haar zegeningen moet tellen.

In een wereld waarin iedereen alles met iedereen kan/wil/moet delen lijkt het vooral nog te gaan om de extreme uitersten van het moederschap. Veelal wordt geschreven over de gebroken nachten, uitgescheurde en/of afgekloven lichaamsdelen, kraamdepressies en algehele ellende die gepaard gaan met het moederschap. Aan de andere kant wordt er volop op social media opgeschept door vrouwen die een WOLK van een baby hebben, 2 dagen na de bevalling weer in hun superskinny jeans maatje afgunst passen, borstvoeding in overvloed hebben en oh ja, ook nog even het hele huis gepoetst hebben met hun stille slapende baby in een prachtige draagdoek. (Dit alles met glanzend haar en een onberispelijke make up.)

Ben ik dan echt één van de weinige die het zo anders ervaart?

Mijn zwangerschap was volgens sommigen niet bepaald 'a walk in the park' maar zelf vond ik het heerlijk om zwanger te zijn.
Ik zal het niet mooier maken dan het is want ja ik heb weken gekotst (de hele dag) en ja ik had de laatste weken zoveel pijn in mijn schaambot dat het woord waggelen en heel nieuwe dimensie kreeg. Maar buiten dat voelde ik me goed, ik genoot van het getrappel en gewoel in mijn buik en had verder niks te klagen. Al met al, 'gewoon'. Niet heel dramatisch met bekkeninstabiliteit tot en met maar ook geen droomzwangerschap waar ik fluitend doorheen wande.. uhh waggelde.

Geen natuurlijke bevalling maar een keizersnede voor mij, hoe vaak ik wel niet te horen heb gekregen dat ik dat wel ontzettend jammer moet vinden, ik zou er bijna alsnog een complex van krijgen. Bijna, want nee ik vind het niet jammer dat mij een natuurlijke bevalling is 'ontnomen' ( Serieus??). 'Natuurlijk' of niet mijn kindje is gezond en wel ter wereld gekomen en al had ik haar uit mijn oren moeten trekken, ze is er nu dus who cares? 

Dan de kraamperiode, ja ik vond het zwaar. Ik was heel onzeker en de definitie kraamtraandagen was zeer zeker van toepassing. Maar na 2 weken zag ik dat ze echt niet uit elkaar zou vallen als ik het niet allemaal precies volgens de (welke?) regels zou doen en toen was ik daar ook vanaf. 

Dochterlief is bijna een jaar oud, ze groeit goed, eet, drinkt, plast, poept, slaapt, lacht, huilt, kruipt, loopt, speelt, wordt boos, zoekt haar grenzen op, knuffelt en geeft kusjes (niet persé in die volgorde) en ik geniet oprecht van alle momenten die ik met haar heb. Ik vind het heerlijk om samen met haar te spelen. haar te laten lopen, met haar te gaan wandelen en ja zelfs om haar te troosten als ze pijn heeft of niet lekker in haar vel zit.

Natuurlijk horen daar ook baaldagen bij, zo nu en dan heb ik ook echt wel is een dag dat het allemaal even net niet wil en dat ik blij ben als ik weer naar bed mag. (Ja lekker op tijd, om de hele nacht door te slapen, foei!.) 

Ik ben vooral heel erg blij dat ik zwanger heb mogen zijn en dat ik dit prachtige meisje in mijn leven mag hebben.
Iets te klagen heb ik niet,  ik ben 'gewoon' gelukkig met mijn leven. 

Niet op een overdreven knalroze wolk met veel uitroeptekens en vlinders en sterretjes maar ik herken me ook niet in de uitgelubberde slonzige moeder met permanent ingesleten wallen en vet haar.

Ik ben gewoon 'normaal' en 'gemiddeld', 

Dat mag toch ook wel?? Toch?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je