{{ message.message }}
{{ button.text }}

Liever lichamelijke pijn

Begrijp mijn titel niet verkeerd, ik weet dat met ziektes kampen doodvermoeiend is, als je mijn blog gelezen hebt dan valt het kwartje

Afbeelding blog 'Liever lichamelijke pijn ' Achtergrond blur afbeelding

Ik kan niet omschrijven hoe ik mijzelf voel, het is heel erg lang geleden dat er zo'n intense rust in mijn lichaam heerste. Dat ik weer het idee heb dat ik leef en niet dat ik leef omdat ik moet.

Weggaan was de beste stap ooit die ik in mijn leven heb gezet, althans weggaan uit mijn ouderlijk huis was destijds een minder goed idee maar goed, als tiener doe je nou eenmaal stomme dingen. Ik bedoel weggaan uit het huis van O en mij, hem achterlaten, want dat was iets wat uiteindelijk onvermijdelijk was geweest. Ik voelde mijzelf niet meer veilig in zijn aanwezigheid, ik was bang van hem en hij zorgde ervoor dat ik niets meer wilde. Het zorgen voor de kinderen was wat ik moest doen naast het werken en daarnaast overeind blijven staan was het zwaarste gevecht weer elke dag. Maar nu...

O was al een aantal keren langs gefietst, tja ik had de auto, onze andere auto stond in de garage want die had een dief helemaal kapot gereden. Fietsen is wel het laatste wat O in zijn leven zou doen, want luiheid is iets wat de laatste jaren in zijn karakter met een koffertje is ingetrokken en niet van plan om te verhuizen. Hij heeft in de achtertuin gestaan maar niet naar binnen durven gaan bij zijn ouders, bang voor de reactie van zijn vader. Nee hij was niet bang voor mijn reactie, want hij besefte toen nog niet dat dit dag twee zou zijn dat ik niet thuis zou komen en voorlopig ook niet van plan was. Ik dreigde altijd maar uitvoeren "HO "maar.  Niet gek dat hij dacht dat dit iets tijdelijks was. Ik zat in de keuken bij de achterdeur, toen mijn hart twee tellen stopte van angst toen hij binnenkwam. Rode ogen, zwarte pupillen een blik van satan zichzelf, boos op mij omdat ik hem achter liet met een gebroken ziel zonder geld of vervoer, wat ervoor zorgde dat hij hem niet meer kon lijden zoals hij wilde. Kom je niet naar huis ? Nee " Waarom" klonk hij boos. 'ik kom voorlopig niet naar huis, net zo lang tot jij geen hulp zoekt'. Er was een familielid bij, ik opperde dat ik deze discussie niet bij andere mensen wilde voeren, waarna hij richting zijn ouders in de woonkamer liep. Ik voelde de woede, verdriet en boosheid naar boven komen, maar ik hield mij rustig. Ik hoorde ze praten, ik ben er maar bij gaan zitten. Zijn ouders vroegen hem hoelang dit nog zo door zou gaan, en wanneer hij wakker zou gaan worden en begrijpt dat hij binnenkort alles kwijt is wat hem dierbaar is. Ik zie hem voor mij, al twee dagen niet geslapen, niet gegeten en nu ook nog in tranen omdat hij beseft dat ik echt niet meer naar huis kom. Ik moet er ook van huilen maar wrijf de tranen op tijd weg, ik wil niet dat hij mij nu zwak ziet, maar juist sterk zodat hij weet dat hij mij niet meer in zijn macht heeft. Hij pakt een pakje shag van zijn moeder en besluit maar weg te gaan, ik denk dat de waarheid hem teveel werd. De volgende dag krijg ik watsapp berichten van mijn neefje, die is thuis samen met O, het is O met de vraag of ik vandaag thuis kom. Nee, ik kom niet app ik. Daarna belt hij mij en oppert dat ik twee gezichten heb en dat ze honger hebben en dat er niets in huis is om te eten. Hij oppert mij om 10 euro te brengen zodat ze eten kunnen bestellen. Ik vertel hem dat het mij niet interesseert en dat hij maar moet wennen aan deze manier van leven, want dit is het leven wat hij zonder ons en met zijn verslaving zal leven.  Ondertussen weet ik dat er wel eten is, want ik had flink wat boodschappen ingeslagen ! Nee die tien euro was weer een klein grammetje met base cocaïne, en daar ging ik niet meer in mee. Ik heb vervolgens mijn watsapp verwijderd en hem genegeerd. Die dagen erna is het besef in zijn hersenen gekropen, dit is niet wie ik ben, en dit is niet hoe ik wil leven. Hij kwam langs bij zijn ouders waarna wij besloten hadden, niet terug naar huis te gaan, maar tot de opname bij zijn ouders te verblijven. Er zijn nu twee weken voorbij, en ik moet zeggen dat het goed gaat. Hij heeft nog altijd niet gebruikt, en hij is weer die oude O die ik ooit heb gekend. Samen weggaan, luisteren en hem weer kunnen vertrouwen. Dat laatste daar ben ik toch heel erg voorzichtig mee, maar de tijd zal het leren.

Ondertussen kamp ik met de leuke bijverschijnselen van de zwangerschap. Help ! carpaal tunnel syndroom. Pijn de hele dag door in mijn polsen/vingers en onderarmen. Dit zorgt er dan ook voor dat de nachten erg lang duren en als ik dan uiteindelijk in slaap val ook weer snel wakker word door de pijn die met paracetamol niet weg te drinken is. Ik word dan wel weer wakker in de armen, van mijn man, die nu eindelijk voor ons klaar staan.  Maar goed, liever deze lichamelijk pijn, dan die psychische pijn die ik jaren heb moeten verdragen.

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je