{{ message.message }}
{{ button.text }}

Leven op een vuilstort

De hele stad dumpt zijn afval voor onze deur. Iedereen, en wij worden erop aangesproken, de aso's van de flat. Is dat wel terecht?

Afbeelding blog 'Leven op een vuilstort'

Ik had een blog op de planning staan over mooie momenten met mijn dochter. Maar dit houdt mij de laatste weken meer bezig. Mijn dochter groeit op met het zicht op een containerhoge berg naast de afval container. Regelmatig stopt er (al dan niet middenin de nacht) een auto naast de container en die wordt uitgeladen. Bankstellen, kinderwagens, bedden, het ligt standaard naast de container. Regelmatig ook chemisch afval, flessen terpetine, blikken verf, spuitbussen, andere enge dingen. Na een paar weken belt of mailt een van mijn medebewoners of ikzelf de gemeente om het op te laten halen. Soms succesvol, soms worden we genegeerd. Zoals de laatste 3 weken. Wij hebben de hittegolf dus beleeft op een vuilnisbelt, stank en vliegen walhalla! Met het risico op ontploffende chemische zooi.

De gemeente geeft niet thuis, de woningbouwvereniging wijst naar de gemeente, milieubeheer van de provincie wijst naar de gemeente, en de gemeente belooft op te halen en doet het niet. En ik? ik sta met mijn rug tegen de muur, ik kan niks.

Regelmatig zie ik illegale dumpingen, en zaterdag wilde ik het niet meer over mijn kant laten gaan. Ik ging goed in het zicht, uitgebreid staan kijken. De mannen die hun auto uitlaadden zagen mij, en geirriteerde blikken kwamen naar boven. Het dumpen ging door, ik wilde de mannen aanspreken, en ik had mijn anderhalfjarige dochter bij me. Dus ik wilde niet meteen de scheldpartijen, en eventuele verdere gevolgen dragen. Ik koos voor een passieve benadering, en zei, duidelijk verstaanbaar tegen mijn dochter: "Kijk maar goed meisje, zo ziet illegaal vuil dumpen eruit. Kijk goed, dan kan je het herkennen. Onthoud dat mensen die dit doen, jou de aso's uit de flat noemen, mensen die het voor ons zelf verpesten!" Dat heb ik geweten, een grote bek kon ik krijgen, ik was hier ineens de racist, degene die geen leven had, en moest me er niet mee bemoeien, ik moest de mensen die de zooi ernaast gooiden maar aanspreken, en de situatie en toon werd dreigend. Dusdanig dreigend dat meerdere buren naar buiten kwamen, om te kijken wat er was, en ik mijn dochter naar binnen stuurde. Ik wil de zekerheid dat ze veilig is.

Ik leef op een illegale vuilstort. Mijn dochter groeit op met het beeld dat dit normaal is. NEE! Dat wil ik niet, dit is niet normaal, en ik sta machteloos. Niemand wil mij horen, niemand wil verantwoordelijkheid nemen. En als ik mensen aanspreek, krijg ik een grote bek toe!

Hoe kan ik mensen aanspreken zonder dat de situatie escaleert? Hoe reageren andere moeders op dergelijk huftergedrag?

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je