{{ message.message }}
{{ button.text }}

Leven met een postnatale depressie

​Wat als het moederschap je niet gelukkig maakt, maar juist ongelukkig?

Afbeelding blog 'Leven met een postnatale depressie'

Wat als het moederschap je niet gelukkig maakt, maar juist ongelukkig?

Mijn zwangerschap was er niet een om over naar huis te schrijven. Toen ik 7 weken zwanger was moest ik me al ziek melden en kwam ik in de ziektewet terecht. Mijn emmer was mijn grote vriend. Ik kon nergens zonder naartoe. Dit heeft op zijn hevigste aangehouden tot ik 28 weken zwanger was. Maar mijn blijdschap was maar voor korte duur helaas. Ik was zo blij dat ik weer enigszins normaal kon functioneren, dat ik zoveel mogelijk op stap ging (tussen het spugen door). Helaas ging het lopen me steeds slechter over en kreeg ik steeds meer pijn, als ik een dag weg was geweest kon ik de volgende 3 dagen niet meer uit bed komen van de pijn. De diagnose was snel gesteld, bekkeninstabiliteit. Gelukkig heb ik al die tijd nog wel met een hoop pijn kunnen lopen, maar ik kon niet wachten tot de kleine kwam. De voor weeen begonnen al toen ik 33 weken zwanger was, mijn bloeddruk schoot omhoog en elke gynaecoloog zei weer wat anders. Wat was ik blij toen na 41 weken de kleine meid geboren werd!

Maar het gevoel dat ik dacht te hebben als ze er eenmaal was, kwam maar niet. Gelijk na de geboorte voelde ik me emotieloos. Ik had totaal geen gevoelens naar de kleine toe, ik gaf haar borstvoeding omdat ik dit als mijn plicht voelde. Als ik mijn gevoelens, of beter gezegd het gebrek aan, met andere mensen deelde was de standaard reactie altijd; Dat komt nog wel, maar je niet druk iedereen gaat er weer anders mee om. Maar dat ultieme gevoel van geluk kwam er niet. Mijn emotieloosheid ging over naar diep ongelukkig zijn.

Het ging van kwaad tot erger. Ik had waanideeën, droomde dat ik haar kwijt was in het zwembad en in plaats van haar te zoeken, ging ik dood leuk zwemmen. Want nu waren al mijn problemen opgelost. Ik was zelfs teleurgesteld toen ik wakker werd en ze naast me lag te slapen. Als ik haar in bad deed, zag ik mezelf haar al laten vallen in het water en weglopen. Maar ik durfde hier niets over te zeggen tegen iemand. En als ik het deed moest ik maar gauw normaal doen en niet van die rare gedachten hebben. Er was niemand die ook maar begreep hoe ik me voelde, of de moeite nam om door te vragen waar die gedachten vandaan kwamen. Pas 7 maanden na de bevalling nam ik het initiatief om naar de huisarts te stappen. Welke gelijk een postnatale depressie vast stelde.

Nu zijn we na dat gesprek weer 3 maanden verder, en om te zeggen dat ik me beter voel nee. De gesprekken met de praktijkondersteuner hebben deels geholpen. Ik ben geen slechte moeder omdat ik me zo voel. Ik ben geen slecht persoon omdat dit mij is overkomen. Maar toch verdient mijn dochter zoveel beter. Ze verdient een moeder die er voor de volle 100% voor kan gaan. Geen moeder die zich telkens afvraagt hoe het zou zijn zonder haar. Geen moeder die weer is gaan werken en daar zo gestrest van wordt, dat ze amper tijd kan besteden aan de kleine. Die voor haar gevoel weer van het begin af aan kan gaan beginnen. 

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je