{{ message.message }}
{{ button.text }}

Last Christmas - A short story

​​Ik schrik er niet van, want ik wist dat hij zou komen. ​Een schim uit het verleden dat me wilt, en zal blijven achtervolgen.

Afbeelding blog 'Last Christmas - A short story'

Naast het bloggen dat ik met zoveel plezier doe, hou ik er ook van om (korte) verhalen te schrijven.
Graag deel ik er hiervan eentje met jullie, gezien de tijd van het jaar.

Last christmas

Terwijl ik verdwaald in gedachten door het verlaten park loop,
het verschrikkelijke samenzijn van Kerst vermijdend, ontvluchtend..
hoor ik ineens voetstappen achter me..

Ik schrik er niet van, want ik wist dat hij zou komen. 
Een schim uit het verleden dat me wilt, en zal blijven achtervolgen.
Zodra de eerste sneeuw valt, weet ik dat hij me op komt zoeken.
Ik sluit mijn ogen wanneer ik zijn hand op mijn schouder voel, en denk terug aan de dag dat hij mijn leven binnenkwam.


Het was zo’n ijskoude decemberdag, 25 December. Ik heb sinds mijn twaalfde al een hekel aan kerstmis. Dat komt omdat mijn moeder kerstmis was, en sinds zij is heengegaan is kerst niets minder dan 2 dagen waarvan ik hoop dat ze snel weer voorbij zijn. Eigenlijk begint het stiekem altijd al vanaf 6 december wanneer de goede Sint ons land heeft verlaten. Het eeuwige Last christmas van Wham waar geen ontkomen aan is op de radio. Ik weet dat het eraan zit te komen ieder jaar weer, maar toch ben ik er nooit echt op voorbereid. Het komt altijd onverwachts, de intro raakt me altijd en zorgt voor een steek van heimwee naar mijn kinderjaren, met ons toen nog gelukkige gezin bij de kerstboom, nippend van onze warme chocolademelk en met witte snorren van de slagroom. Het gefluisterde ´´Merry Christmas`` zorgt altijd voor een zucht en een quasi verbeten binnesmondse ´´ ach donder toch op met je kerstmis. ´´ En wanneer de melodie start herinnert het me alleen maar aan de pijn die ik voelde op het moment dat ik alleen bij de kerstboom zat en vol tranen de lichtjes aanschouwde terwijl Last christmas op repeat stond. Als kind had ik geen benul van wat de beste George nou allemaal zong, maar vanaf die 25ste December heb ik de waarde van het nummer echt weten in te schatten. Dat was de dag dat ik hem voor het eerst zag.
Ik had genoeg van al het eten en de zogenaamde gezelligheid van mijn familie, dus ik besloot een eind te gaan lopen in het naastgelegen park. Aangezien ik geen zin heb om mijn handschoen uit te trekken in de angst dat mijn vingers eraf vriezen, krijg ik met moeite een sigaret uit mijn pakje.
Het park lijkt verlaten. Iedereen zit zich natuurlijk nog vol te vreten binnen in hun warme huizen, en vertellen elkaar slechte moppen en vergeten even hun problemen of doen althans net even of ze niet bestaan, want Kerstmis is vrede op aarde. Zooitje schijnheilig.
Ik vloek wat wanneer ik in mijn beide jaszakken op zoek ga naar een aansteker en deze kennelijk n iet bij me heb. ´´ Wil je soms een vuurtje? ‘’ klinkt het van achter me.
Dat is de beste openingszin die ik tot nu toe heb gehoord! breng ik misschien wat te chagrijnig uit.
Terwijl ik me omdraai word ik compleet overgenomen door twee donkere ogen.
Verraderlijke ogen, ogen waarvan je weet dat je er niet in moet kijken omdat het alleen maar ellende met zich meebrengt. Ogen, dat wanneer je erin kijkt, alle kracht uit je verdwijnt. Ogen, waaraan je geen weerstand meer kan bieden, hoe hard je er ook voor zal vechten. Hij houd de aansteker nog steeds voor zich uit, en begint te lachen. Gaat het? Vraagt hij, mij iets te zelfingenomen.
Sorry, zeg ik wanneer ik de aansteker aanpak en wat klungelig probeer mijn sigaret ermee aan te steken, maar dat gaat ook wat lastiger dan normaal met die verdomde handschoenen aan.
Ook geen zin meer in de geweldige kerstsfeer binnenshuis? Zijn ogen verliezen geen moment de mijne. Voordat ik antwoord kan geven en zonder dat het hem wat interesseert of het mij überhaupt wat uitmaakt wat hij te vertellen heeft gaat hij verder. Ik kom hier vaak, het is een plek waar ik mijn gedachten de vrije loop kan laten, een plek waar ik tot rust kan komen en als het moet rustig na kan denken. Dat is vast ook de reden dat jij hier bent, nietwaar? Wat is je naam als ik vragen mag?
Het begint te sneeuwen. Krijgen al die schijnheilige mensen toch wat ze zo graag willen, een witte kerst, schiet er door mijn gedachten heen.
“ Sandy ‘’ zeg ik nonchalant, en ik weet niet waarom ik lieg. Of eigenlijk toch ook wel.
Aangenaam Sandy, en hij steekt zijn hand naar me uit, maar voordat hij de mijne raakt trek ik mijn hand weg en zeg ; Ik weet wie je bent. Iedereen wist wie hij was.
En ik moet maken dat ik zo snel mogelijk wegkom. Weg uit dit park, ver weg bij hem.
Hé waarom zo afstandelijk? Het feit dat hij zo charmant en aantrekkelijk is, maakt het moeilijk om geen antwoord te geven en gewoon weg te lopen. Maar hij weet het, en dat maakt dat ik hem zeg, het is maar een vuurtje dat je me aanbood, en ik ga nu weer verder, als je het niet erg vind. Ik glimlach. Ik weet dat deze man zich niet laat afwijzen, ik weet dat deze man krijgt wat hij wilt.
Ik weet dat ik over enkele uren, of misschien nog wel binnen het uur, op zijn hotelkamer zal vertoeven met een laken half over mijn blote lichaam heen getrokken en een glas champagne, misschien wel met aardbei, in mijn andere hand. Want niemand wilt tenslotte met Kerst alleen zijn toch? Dus laat ik me erin meeslepen. Ik voel me toch al beroerd genoeg, en dat vind ik een mooi excuus op dit moment. Me laten vernederen voor het amusement, waarom niet?

Een paar uur later sta ik weer buiten.
Het begint harder te sneeuwen en hij strijkt een paar verdwaalde sneeuwvlokken uit mijn haar.
Sneeuwvlokje, fluistert hij.. Laten we volgend jaar weer samen verdwalen in de sneeuw wanneer we ons eenzaam voelen, dan kunnen we in ieder geval samen eenzaam zijn met kerst.
Op de één of andere manier verwarmen deze woorden me.
Onderweg naar huis voel ik me vreemd. Nooit gedacht dat ik erin zou trappen.
Denk maar niet dat ik het ooit nog een keer zover laat komen. Ik ben een vrouw,
geen rationeel denkende man. Ik heb gevoel. Ik kan hier niet instaan zonder gevoel.
Desalniettemin heb ik ervan genoten, maar ik haat het dat ik geen weerstand heb kunnen bieden.
Uiteindelijk wist ik toch wie hij was?

Het hele jaar had ik me voorbereid op dit moment.
Maar ik ben er nooit écht op voorbereid geweest.
Het komt altijd onverwachts. .
Sneeuwvlokje, wil je een vuurtje?
En met één blik in zijn ogen ben ik overgehaald en zijn al mijn voornemens omtrent hem in één keer naar een vaag zijspoor geschoven. Wanneer we instappen en hij het adres van zijn hotel doorgeeft,
begint George zachtjes te zingen door de boxjes achterin de taxi ;
‘’ Last christmas, I gave you my heart,
but the very next day, you gave it away
This year, to save me from tears,
I give it to someone special.. ‘’

‘’Waarom lach je sneeuwvlokje?’’ Vraagt hij kennelijk geïnteresseerd.
''Ironie'' antwoord ik. ''Of nee, jeugdsentiment is een betere verklaring.''
Ik sluit mijn ogen en dank (schijnheilige ik) God voor deze andere kijk op Kerstmis.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je