{{ message.message }}
{{ button.text }}

kraambed in het Ronald mc Donalds

En daar lig je dan, helemaal alleen in het Ronald McDonalds. En dan moet je naar de wc. Maar hoe kom je in vredesnaam uit bed?

Afbeelding blog 'kraambed in het Ronald mc Donalds' Achtergrond blur afbeelding

Het is een lange vermoeiende en zware dag geweest. Uiteindelijk kruip ik na een douche lekker in het bed.

Ik wordt om 3 uur wakker, met de moed in mijn schoenen voel ik dat ik naar de wc moet. Ver is het niet, maar hoe kom ik het bed uit? Ik lig hier helemaal alleen en het is pas de 4de dag na mijn keizersnede. En ik had mijn litteken al zo over belast. Na veel pijn en moeite (lees ik hem me maar min of meer uit bed laten vallen en daarna opgestaan) ben ik naar de wc geschuifeld.

De wond op mijn buik is een beetje blauwig. Het voelt zelfs opgezwollen en dik. Ik heb nog 1 paracetamol en een verbandje. Hiermee moet ik door tot vanmiddag 12 uur, dan pas is mijn man terug met verband en pijnstillers. Ik besluit hem niet te nemen. Straks als ik naar mijn zoontje toe moet lopen zal ik hem veel harder nodig hebben..

Terug in bed heb ik plafonddienst. En opeens schiet er iets door mijn gedachten. Ik lig hier alleen, voor het eerst sinds ons huwelijk slaap ik alleen. Geen baby in mijn buik of kindjes om mij heen, manlief niet eens in de buurt. Echt alleen. En nadat ik mezelf heel zielig heb gevonden bedenk ik iets heel anders. Wat nou als? als? als er iets mis gaat met mij? Met mijn wond? Er is niemand die door heeft dat ik niet uit bed ben gekomen tot mijn man er is vanmiddag. Ik heb geen kraamzorg en niet eens verloskundige nazorg. Er is letterlijk niemand die naar mij of mijn wond kijkt. Ik besluit om straks mijn eigen verloskundige op te bellen. Want ik ben ten slotte zonder pardon en zonder zorg ontslagen uit het ziekenhuis, dus waar blijf je dan?

Na een poosje tv kijken (dank dank dank daarvoor lieve donateurs) kan ik weer een poosje slapen. Daarna weer mezelf uit het veel te zachte bed gegooid. Zacht is heerlijk totdat er steun nodig hebt omdat je je bed niet uit kan. En het was ook nog eens een lekker laag bed dus dat viel echt niet mee. Een klein ontbijtje gemaakt van dingetjes die we mee hadden voor de bevalling. Een stukje chocolade, fruitzakje en een koekje. Want meer had ik niet bij me toen we hals over kop hierheen gingen. Bel ik liggend in bed de verloskundige. Ze klinkt erg slaperig dus kennelijk bel ik haar alsnog wakker. Ze vraagt hoe het nu gaat met de kleine en waarom ik bel. Ze schrikt heel erg als ze hoort dat ik de nacht helemaal alleen heb moeten doorbrengen. Vraagt hoe het zit met pijnstillers en verbanden (gelukkig vloeide ik nauwelijks anders had ik echt een probleem gehad) en waarom ik nergens zorg kreeg. Samen besloten dat ik geen kraamzorg wilde, ik zou toch meestal in het ziekenhuis zijn. En zij zou regelen dat er iemand van de kraamkamers naar mijn wond zou kijken. Zo moest het maar kunnen, het was beter dan niets.

Tegen 10 uur weer uit bed gerold alles klaar gemaakt en voorzichtig naar beneden gehobbeld. De laatste paracetamol ingenomen om de 'reis' te kunnen maken. Het is maar een wandelingetje van 5 minuten. Maar het voelt als uren...

Gelukkig was er een vrijwilliger die me kon brengen met de rolstoel. Deze hadden we geparkeerd onder de kapstokken voor de ingang.. daar stond hij alleen niet lang...!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je