{{ message.message }}
{{ button.text }}

klompvoetjes en HD

Toen we met de 20 weken echo hoorden dat ons kindje klompvoetjes had schrokken we...denk dat iedereen dat zou doen.

Afbeelding blog 'klompvoetjes en HD'

Toen we met de 20 weken echo hoorden dat ons kindje klompvoetjes had schrokken we...denk dat iedereen dat zou doen. Vooral omdat we niet precies wisten wat het was en inhield. Heel bewust hebben ik het internet gemijd over het onderwerp klompvoetjes..mensen om ons heen kwamen met allerlei verhalen, maar dat ging het ene oor in en het andere weer uit. Omdat ons kindje uniek was/is zou de situatie ook uniek zijn en anders dan al die verhalen die er op het wereld wijde web staan. Wij hebben ons laten informeren door deskundigen, die ook Diede zouden gaan behandelen. Dit gesprek vond plaats een week of 10 voor de bevalling. Het stappenplan werd met ons doorgenomen en er werd ons uitgelegd hoe het er ongeveer uit zou gaan zien. Dat was genoeg voor ons....nu gewoon nog even lekker zwanger zijn en dan zouden we wel zien wat er op ons pad tercht zou komen. Vaak zie je dingen in combinatie met klompvoetjes, bijvoorbeeld open ruggetje. Als dit erbij zou komen dan zouden we ons daar ook wel doorheen slaan! Wij zijn een team en wij kunnen alles aan samen!!! Iedereen leefde heel erg met ons mee in het ziekenhuis waar ik onder controle stond tijdens de zwangerschap net als het ziekenhuis waar Diede gelijk onder behandeling zou komen.

Na de bevalling hadden we nog 3 dagen om te genieten, want de vierde dag moest ons meiske helemaal naar de grote stad voor haar eerste keer gipsen. Dit gipsen was 6x op de dinsdag...vanaf de 2e keer mocht ik mee. De eerste keer was voor mij niet mogelijk omdat ik net een keizersnede had gehad en niet zolang in de auto mocht zitten. Dat was wel ff slikken!!! Het gips kwam tot aan haar bovenbeen, dat was best lastig met luiers verwisselen, ook moesten we er erg om denken dat er geen poep/plas bij zou komen. Na een paar keer gipsen kon je precies zien tot waar het gips kwam, een fijn rilletje op haar billetje!!! :) Het badmoment wat we in het ziekenhuis hadden (thuis mocht ze niet in bad ivm het gips) was ons momentje! ultiem genieten van haar in het water en dat we ook zagen dat zij enorm genoot!

Op 14 febr. toen waren de 6 weken gipsen voorbij werd er gekeken of er ook een achillespeesverlenging nodig was....helaas wel. Dat werd die ochtend gedaan op de gipskamer waar wij bij waren (gelukkig). Ze kreeg eerst verdovingszalf op haar hiel en na een minuut of 10 werden aan beide kanten de achillespezen doorgesneden...Dit was zo heftig, toen merkte ik dat ik nog maar net bevallen was! Ik wilde haar graag weer in mijn buik, lekker veilig en geen gerommel aan haar voetjes enz. Ze deed het geweldig, schreeuwde enorm hard toen de naald erin ging (ze worden doorgesneden met een injectienaald omdat die iets schuin aflopen en op deze manier het meest precies kan worden gewerkt) maar zo gauw de naald eruit was was ze ook eigenlijk gelijk weer stil. Na de ingreep kreeg ze weer gips! Dit moest 3 weken omblijven om zo de achillespezen de ruimte te geven in alle rust naar elkaar toe te groeien. Tot de eerste 3 maanden groeien de doorgesneden punten weer vanzelf naar elkaar toe, na die 3 maanden moet dat gehecht worden daarom doen ze het zo vroeg. Drie weken gips dus...drie weken niet badderen!! Na die drie weken gips kreeg ze haar beugel aan. De beugel is een soort snowboard met een scharnier in het midden, daarbovenop zitten 2 sandaaltjes en die staan vast in een door de orthopeed bepaalde stand. Deze moet ze (morgen al 5 maanden) 23 uur per dag aan!!! Dat ene uurtje is zo genieten....

Toen ze het gips aanhad was het enorm zoeken naar kleertjes...ze had maatje 48 maar de leggings in die maat pasten niet om d'r gipsbeentjes. Dus maatje groter, maar die waren vaak weer te lang...ach je wordt inventief ik knipte er een stuk af deed toch maatje 48 met een paar lekkere dikke sokken!!!

De beugel was Diede vrij snel aan gewend (eerder dan verwacht, gelukkig). Het is wel een vreselijk ding! Door het scharniertje in het midden kleppert ze er dus een eind op los... Sinds een aantal maanden is daar de spreidbroek bijgekomen en die zorgt ook voor de nodige huis/tuin en keuken ellende!!!  Zo heeft ze met de beugel al meerdere spullen " gesloopt" ....kinderstoel/maxi cosi/ commode/ leggings etc etc.... Het getik zorgt ervoor dat het deukjes en scheurtjes veroorzaakt. Ook heeft ze haar broers al te grazen genomen....en mij ook tijdens het voeden (borstvoeding)..ik kan je vertellen dat dat heel pijnlijk was maar tegelijk ook komisch!!!

Met spelen en ontwikkelen ondervindt ze niet echt hinder.....het draaien doet ze al sinds ze ongeveer 3 maanden was. Ze moest wel weer een nieuwe manier vinden toen ze de spreidbroek aankreeg, maar mevr. had dat ook snel onder de knie. Het spelen in de box wil wel, maar je merkt dat hij eigenlijk te klein is. Ze is klein van stuk maar door de beugels ligt ze toch anders en krijgt ze ook wat meer volume. Je merkt dat de detailhandel daar niet op berekend is...geen speciale spulletjes voor kinderen met klompvoetjes! Ik heb zelf al van alles bedacht (extra lang luierkussen tegen het beschadigen van de commode, een verdikking gemaakt aan het voeteneind van de Maxicosi soort stootkussen enz.) wil eigenlijk wel verder hiermee en ook met het artikeltjes/blogjes schrijven. Ik heb ondervonden en nog steeds dat er buiten de vereniging weinig over te vinden is.

Soms ben ik even verdrietig om die praktische zaken....zo kan ze niet meer in de kinderwagen door die beugels. Terwijl als ze de beugels af heeft ze ruimte overheeft! En die blikken kan ik af en toe ook slecht verdragen.....en hoe sommige mensen (ook uit onze omgeving) het een beetje de wind in slaan...ach het gaat ja over, ach ze voelt er niks van, ach ze weet niet beter.... Dan wil ik wel eens even schreeuwen/huilen... want we weten niet hoe het allemaal gaat lopen! Het gaat goed en we hopen dat als we volgende week heengaan we weer goed nieuws krijgen over het verloop. Maar tot haar 4e jaar is zij verbonden aan haar beugel voor de voetjes...en daarna??? Maar doorgaans ben ik gewoon een superblije moeder, met drie geweldige kinderen waar ik samen met mijn man megatrots op ben!!! Ze zijn gek met elkaar!

De middelste roept tegen iedereen die het wil horen: mijn zusje heb klompvoetjes, maar ze is wel heeeeeul lief!!!! Tomme beugel!  Geweldig toch, wie wil nou niet zo'n grote broer!!!

Ik besef me heel goed dat er veel mensen zijn die nog veel heftigere dingen meemaken, maar voor ons is dit heel heftig, het gaat om je kind en daar moet alles goed mee gaan!

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je