{{ message.message }}
{{ button.text }}

Wat als het niet genoeg is?

De kunst van het loslaten

Afbeelding blog 'Wat als het niet genoeg is?' Achtergrond blur afbeelding

“Voeden op verzoek”. Het eerste jaar deed ik dat vooral met borstvoeding. De ene week 12 keer per etmaal, de andere week 8 keer, en de week daarop een ontelbaar aantal voedingen. En wat maakte het me soms onzeker. Als hij weinig dronk maakte ik me zorgen of hij wel genoeg had, maar las hij vaak dronk ook; want maakte ik dan wel genoeg melk?

Vanaf ongeveer 7 maanden kwamen daar structurele hapjes bij. Gepureerd weliswaar, want hoewel ik me van tevoren had voorgenomen om via de Rapley methode te beginnen bleek dit niet haalbaar. Bij prematuur geboren kindjes blijft de kokhalsreflex langer voorin de mond zitten, waardoor grote stukken écht niet haalbaar zijn, en ook niet fijn voor het kind. En dus ging ik stomen, pureren, invriezen. Ook nu maakte ik me weer zorgen. Want hij at de ene dag meer dan de andere, en hij wilde alleen maar vaker borstvoeding. Was het dan weer niet genoeg?

Reden tot zorg was er overigens niet hoor. Judah groeide als kool. Waar hij als kleine prematuur op de P-2 lijn begon, was hij met 6 maanden keurig bijgegroeid naar de p50. Niets aan de hand dus. Behalve dat ik moest leren om mijn kind te vertrouwen.

Zelfregulatie dus. Vertrouwen dat een kind eet als het honger heeft. Niet gek natuurlijk; zelf heb je ook de ene dag meer trek dan de andere. En kinderen in de groei, of in een actieve ontwikkeling, eten nou eenmaal meer, dan kinderen in “ruststand”. En hoewel ik dat allemaal heus wel wist, bleef er toch een stemmetje klagen: “wat nou als het niet genoeg is”. 

Onze "controlemaatschappij" helpt daar natuurlijk niet bij. Kinderen worden constant langs een meetlat gelegd. Groeien ze wel volgens de curve, halen ze hun mijlpalen wel 'op tijd', slapen ze al door, lusten ze wel genoeg. Het wordt ons als ouders niet geleerd om los te laten en te vertrouwen.

Afbeelding blog 'Wat als het niet genoeg is?'

Inmiddels is Judah bijna twee. En heb ik een heleboel vertrouwen (aan)geleerd. Langzaam maar zeker liet ik het steeds meer los. En inmiddels hoor ik mezelf aan de eettafel tegen mijn man zeggen: “Joh, niet zo pushen, hij zal vandaag wel minder trek hebben”. Ik zeg bewust vertrouwen aangeleerd, want al doende leert men. Ik ben het loslaten maar gewoon gaan proberen. En de eerste tijd was ik erg zenuwachtig voor alle meetmomenten. Maar Judah bleef prima groeien. Ik hoef er niks in te “proppen”. Want ook al eet hij de ene week meer boterhammen dan ik op kan, en de andere week bijna niks; hij komt niks te kort. Maar ook niks te veel.

Iedere middag maak ik voor Judah een bordje met “hapjes”. Fruit, crackers, rozijntjes, een koekje. Gewoon wat ik in huis heb. Dan kan hij zelf bepalen wanneer hij dat opeet, en heb ik (meestal) geen hongerige mopperende peuter om 17:00 aan mijn been hangen. De ene keer eet hij alles op, de andere keer laat hij de helft liggen. Hij heeft leren luisteren naar zijn lichaam, en eet zich dus niet overvol. Ook niet als het bord vol ligt met zijn lievelingseten; vol=vol. Hij heeft het geleerd, en ik dus ook 😉 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je