{{ message.message }}
{{ button.text }}

Was ik nou mijn kind kwijt??

Leuk hoor, hoe iedereen altijd betweterig zegt dat je ze los moet laten. Tot dat je je kind even uit het oog verliest en ook kwijt bent...

Afbeelding blog 'Was ik nou mijn kind kwijt??'

Afgelopen zondag waren we bijna heel de dag op pad geweest. Op de terugweg moesten we nog heel even langs de Appie voor een boodschapje. Husband bleef even in de auto wachten. Max wilde mee (uiteraard...want waar mama gaat, gaat Max). Prima vent. Eenmaal binnen wilde hij naar het speelhoekje. Ook prima. Daar zit hij immers vaker. Ik loop de winkel rond met mijn scanner en mandje en loop dan steeds tussendoor even langs dat speelhoekje. Gaat altijd perfect.

Nu had ik al aangegeven dat ik even de lege flessen ging inleveren. Ik zou daarna weer even bij hem komen kijken. Ja dat was goed. Nu waren het nogal veel flesjes en het apparaat liep nogal eens vast. Dus ik heb daar wel een paar minuten gestaan ja. Zoals afgesproken liep ik daarna meteen naar het speelhoekje. Geen Max. Shit. Nu staat hij dan wel eens bij de koffieautomaat, water te pakken uit het kraantje wat er naast zit. Ook geen Max. SHIT!! Ik keek om me heen, in de ijle hoop toch een klein mannetje in een straal van 10 meter te zien. Geen Max. Ik ervaarde spontaan een combinatie van ergernis en een licht vleugje paniek. Waar is hij nou?! Ik liep de gangen in hoog tempo langs. Niets. Daarna nog een keer, nu zijn naam roepend. Niets. Ja kak! Inmiddels was het vleugje paniek geen vleugje meer maar een flinke dosis. Nog een keer. Met een gevoel van schaamte was ik de winkel aan het door rennen, heel hard " Max! MA-HAX!!" roepend. Ik voelde de blikken prikken van de mensen die een ontaarde moeder bezig zagen die haar kind niet eens bij zich leek te kunnen houden in een winkel. Die blikken vielen wellicht mee, maar zo voelde het voor mij wel. Maar goed, geen tijd om bij stil te staan. Ik moest mijn zoon vinden!

Hij was echt niet te vinden in de winkel. Zou hij alleen het magazijn in zijn gegaan? Daar mocht hij laatst naar de wc...misschien moest hij plassen? Of....de moed zonk in mijn schoenen. Hij zou toch niet naar buiten zijn gegaan? Waar het donker is en waar auto's rijden en...enge mensen kunnen lopen. Bij de kassa gooide ik mijn mandje en scanner neer en zei rood aangelopen " ik leg dit even hier, want ik moet mijn zoon zoeken!". De mevrouw die rondom de kassa mandjes aan het ordenen was, vroeg heel rustig hoe hij er uit zag en of het zou helpen als ze hem zouden omroepen. "Ja graag!"  zei ik met bibberende stem terwijl ik wanhopig naar de uitgang keek. En opeens...daar kwam een mannetje met blauwe jas en Spiderman-pak binnenlopen. Opgelucht en boos tegelijk riep ik "Max! Kom gauw hier!". Ik zag al traantjes over zijn wangetjes bungelen (aah, stikzielig, hij was mij duidelijk ook kwijt). Ik pakte hem op, knuffelde hem stevig en mopperde tegelijk "Hoe kom je er nou bij om naar buiten te gaan?! Mama was doodongerust, ik was je kwijt!". Ja ik was boos, wat flikte hij me nou. Maar ik was nog veel blijer, gelukkig was hij daar weer gewoon. 

Wat bleek nu, vrijwel meteen nadat ik hem bij het speelhoekje had afgezet, had hij besloten dat hij toch niet daar wilde spelen maar met mij mee wilde lopen. En omdat hij had opgevangen dat ik de lege flessen ging inleveren, dacht hij aan de glasbak. De glasbak buiten de winkel. O hemel...Ik heb hem toen wel 27 keer verteld dat ik hem NOOIT alleen in een winkel zou laten, dus als we elkaar voor het laatst in een winkel gezien hebben, dat mama dan ook altijd in die winkel zal zijn. Dat hij dan NOOIT de winkel uit moet lopen (de gevaren van de auto's en enge mensen zaten ook uitvoerig in mijn preek). En dat als hij me in die winkel niet kan vinden, hij het even moet vragen aan iemand die er werkt. Die roepen mama wel om. Maar nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit meer de winkel uitlopen alleen!

Arme vent. Hij was net zo geschrokken als ik was. We hebben vooral veel geknuffeld derest van de avond. Later heb ik het opnieuw nog wel even benadrukt dat mama hem nooit alleen zou laten ergens en wat hij zou moeten doen als hij me nog een keer zoekt in een winkel. Ik geloof dat de boodschap inmiddels wel duidelijk was. Zucht. Nooit gedacht dat ik dit nog eens moest mee maken. Ik, de havikmoeder die haar kind altijd in de gaten houdt. De controlfreak die heel slecht is in loslaten. Maar dan een poosje terug toch de drempel overwonnen had om haar kind toe te staan even in het speelhoekje te spelen (de controlfreak mama kijkt immers iedere minuut wel een keer die kant op). Vooruit het lag zo centraal in de winkel en vooruit, zoonlief was wijs en braaf dus dat kwam goed. En dat ging ook heel lang goed. Tot die dag. Zucht...daar ga ik weer even wat vertrouwen over moeten terug winnen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Kind, #Gezond

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je