{{ message.message }}
{{ button.text }}

The odd duck...

Afbeelding blog 'The odd duck...' Achtergrond blur afbeelding

Een throw-back verhaal van vorig jaar...binnenkort de update!

Ik las onlangs het mooie verhaal van een jongen met Down-syndroom die naar een 'gewone' school kan gaan.
Dankzij het begrip van zijn medeleerlingen en leerkrachten wordt er voor hem een eigen leefwereld gecreëerd op school waardoor hij zich makkelijker kan integreren tussen 'normale' klasgenoten.

Een mooi en ontroerend verhaal...

Feit is dat deze jongen zichtbaar anders is. Hij heeft gewoon een andere aanpak nodig en mensen rondom hem zorgen daar ook voor.
Klasgenoten leren van hun ouders dat ze lief moeten wezen en begrip moeten tonen omdat hij anders denkt en handelt dan hun andere vrienden.

Waarom kan dit bij een erkend 'probleem' en niet bij een gewoon kind?! Waarom leren ouders hun kinderen dat ze begripvol moeten zijn omdat de jongen er niets aan kan doen, maar leren ze hun kinderen niet dat ook 'normale' kinderen misschien een andere aanpak nodig hebben?

Onze oudste dochter is een ontzettend lief en zorgzaam kind, maar heeft een speciaal karakter. Net zoals haar papa vroeger vecht zij om aanvaard te worden, om vrienden te maken, om erbij te horen...
Zij wordt zo vaak verkeerdelijk aanzien als een ambetant kind, terwijl wij vooral haar goedheid en zorgzaamheid zien.
Haar frustraties op school uit zij vaak door kindjes pijn te doen. Déjà-vu naar onze eigen kindertijd..pijnlijk voor mijn man om zijn kind hetzelfde te zien doorstaan als hijzelf vroeger mee worstelde.
Mijn kind is normaal, maar weent vaak 's avonds omdat ze graag ook een echte vriend, of zelfs gewoon vrienden wil; ze heeft al vaak gevraagd om van school te veranderen, terwijl wij met pijn in het hart goed genoeg weten dat dat geen oplossing zal bieden.
Zij wil gewoon aanvaard worden en door daar teveel moeite voor te doen wordt ze nog meer uitgesloten...
Ik vermoed dat het kindje met Down-syndroom 's avonds gelukkig huiswaarts keert, terwijl onze kwetsbare, emotionele 'normale' dochter vaak in mijn armen zit te huilen...

Hoe eerlijk zit de wereld in elkaar als een 'ziekte' aanvaard kan worden, maar een ander karakter niet? Mijn hart bloedt elke keer mijn kind huilt...moet ik dan wensen dat ze ook gewoon zichtbaar anders was?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je