{{ message.message }}
{{ button.text }}

Sinterklaas en Hulpsinterklaas

Het was dit jaar weer een feest om het Sinterklaasjournaal te volgen. Al had ik zo mijn bedenkingen. Maar dat is bijzaak, net als de kleur.

Afbeelding blog 'Sinterklaas en Hulpsinterklaas' Achtergrond blur afbeelding

Het is eind september en ik zit op de rand van Dunya’s bed wat te kletsen. We praten over Koos Konijn en Bollo Beer, knuffelfiguren van vakantieparken. “Het is gewoon maar een mens in een pak” zegt Dunya. Nu we het er toch over hebben..... “Hoe zit het dan met Sinterklaas?” vraag ik. “Ook!” zegt ze zonder aarzelen. “Gewoon iemand in een pak”. Ik vraag nog even door: “Dus.....is Sinterklaas niet echt?” Ze schudt haar hoofd. “En zwarte Piet dan?” Ze aarzelt even. “Die is wel echt......” zegt ze iets minder zelfverzekerd. Dan bedenkt ze opeens iets: “Ik heb wel eens gehoord dat zwarte Piet geschminkt is....?” Ik begin te lachen, besluit dan meteen iets over de zwarte Pieten discussie te vertellen. “En nu willen ze misschien regenboogpieten maken....” besluit ik mijn verhaal. Dunya schiet in de lach. “Regenboogpieten! Dat lijkt me leuk!” Ik zit nog met één vraag: “Als Sinterklaas nep is, van wie krijg je dan altijd cadeautjes op 5 december?” Daar moet ze wel even over nadenken, maar heeft toch al snel de oplossing gevonden: “Een Hulpsinterklaas!” Dat vind ik wel een mooie oplossing, dus dat laat ik zo.

Troostpiet

In de maanden die volgen zegt ze nog wel af en toe dat Sinterklaas niet bestaat en dat ik gewoon zelf cadeautjes koop. Als het Sinterklaasjournaal begint dan hoor ik niks meer over Hulpsinterklaas of over een mens in een pak. Dan is het opeens allemaal wel echt. Als ze dan ook nog een briefje in haar schoen vindt, is ze helemaal enthousiast. Er is geen enkele twijfel meer. Ze verzamelt de briefjes van Sinterklaas en eentje van de Troostpiet. Die deed pepernoten in haar schoen omdat ze met de fiets gevallen was. De volgende dag schrijft ze op school een elf rijmpje voor de Troostpiet. Trouw zet ze haar schoen met een wortel voor Amerigo en een bakje water. Op een dag vindt ze een broodtrommel vol met pepernoten bij haar schoen. “Opa Piet is geweest” constateert ze. Ze verwijst daarmee naar het Sinterklaasjournaal. Ik vind het geweldig en haal haar niet uit die waan. Het is het laatste jaar, volgend jaar in groep vijf zal ze te oud zijn om er nog in te geloven. Laat haar er nu maar lekker van genieten. Daar is het feest tenslotte voor bedoeld.

Zwarte Pieten discussie

Want met verbazing en een treurig gevoel volg ik af en toe de zwarte pieten discussie. Natuurlijk heb ik begrip voor de standpunten van mensen die het een vorm van discriminatie vinden. Ook begrijp ik de terughoudendheid van anderen om zwarte piet te veranderen. Wat ik niet begrijp is de agressie waarmee standpunten verdedigd worden. Het gaat zelfs zover dat mensen bedreigd worden als ze zich uitspreken voor een verandering van het uiterlijk van de pieten. De Sinterklaasintocht wordt beter beveiligd en er lopen zelfs gewapende pieten mee. Op pakjesavond wordt er hier in de buurt zelfs een winkel beklad omdat er een zwarte piet op bezoek was geweest. Is dit dan de manier om je mening te verkondigen? Door iemand met een andere mening zo te benaderen? Denken die mensen nog aan de kinderen? Vooral op internet zijn heel nare reacties te lezen. “Laat ze oprotten naar hun eigen land als ze hier zo’n moeite mee hebben. Maar van onze cultuur moeten ze afblijven!” Zowel voor en tegenstanders laten op een negatieve manier van zich horen. Alleen dat al. Opeens moet je voor of tegen zwarte Piet zijn. Ik ben het geen van beiden. Van mij mag hij zwart blijven, maar als mensen daar moeite mee hebben, dan vind ik een andere kleur ook goed. Het zal even raar zijn, maar alles went. Doordat ik er zo laconiek mee omga, maakt Dunya zich ook niet druk. Het zal haar een zorg zijn of de pieten zwart, wit, roze, of alle kleuren van de regenboog hebben. Opa Piet weet het in het Sinterklaasjournaal goed samen te vatten: "De kleur is maar bijzaak".

Sinterklaasjournaal

Samen volgen we het Sinterklaasjournaal. Ik met wat dubbele gevoelens. Het zit mooi in elkaar, goed bedacht, maar tegelijkertijd heb ik moeite met een paar dingen. Ik lig krom van het lachen om uitspraken als “vol is vol” en “We gaan terug naar het land waar we vandaan komen”, maar eigenlijk vind ik het niet passen in het Sinterklaasjournaal. De boodschap zal de kinderen ontgaan en is vooral een hint naar de volwassenen die meekijken. Leuk gevonden, maar moet dat nou op deze manier? Kan dat niet beter in RTL Late Night ofzo? Ik weet natuurlijk best dat het Sinterklaasjournaal al jaren vol zit met knipogen naar papa’s en mama’s, zoals ik ook op Twitter lees. Maar ik vind het nu wel opvallend en kom er niet goed uit of het nou wel of niet moet kunnen. In elk geval heeft Dunya er geen last van, zij kijkt er met veel plezier naar. Dat is wat telt. Ook zijn er op het Sinterklaasjournaal weer de nodige problemen te zien. “We zijn wel een beetje klaar met die Hollandse gezelligheid” zegt de Hoofdpiet. De Wellespiet, de Hoofdpiet en Pietje Paniek gaan daarom terug naar hun eigen land, met hun eigen feestjes. Dunya is vooral dol op de Paniekpiet. Die doet ze graag na. Ik mis al jaren de Wegwijspiet, maar die is met de VUT geloof ik. Aan alles komt een eind tenslotte. Dunya mist de pieten die er met de stoomboot vandoor zijn. Ik zeg steeds dat het allemaal wel goedkomt met de stoomboot, de pakjes en de pieten. Ze maakt zich nog geen grote zorgen, maar helemaal gerust is ze er niet op. Gelukkig vindt Sinterklaas het ook geen goede zaak dat de Pieten ervandoor zijn en gaat hij ze met een vakantiebootje zelf ophalen. De grootste problemen zijn dus opgelost. De rest komt dan ook wel goed. Dunya kan opgelucht ademhalen. Wat betreft het verdwenen paard, de verdwenen verlanglijstjes en het verdwenen grote boek, denkt ze hetzelfde als ik: “Alweer? Dat zal ook wel weer loslopen!”

Opa Piet

Dat blijkt ook te kloppen en dan is er opeens Opa Piet die zich verkleed als Sinterklaas. Dus hebben we een witte Sint en een zwarte Hulpsinterklaas. “Sommige pieten kunnen heel goed doorwerken na hun pensioen” zegt Sinterklaas. Ik vind het wel leuk gevonden, maar Dunya vindt het helemaal niks. “Sinterklaas moet zichzelf zijn en niet iemand anders laten verkleden als Sinterklaas” zegt ze. “Maar het is toch fijn dat er een Hulpsinterklaas is zodat Sinterklaas niet alles alleen hoeft te doen?” vraag ik. Ze schudt haar hoofd. “Voor mij niet!” Op school is er een blauwe piet en dat vindt ze gek genoeg helemaal niet erg. Die vindt ze leuk. “Hij moest wel bij groep 1/2 blijven, want hij moest nog wat dingen leren” lacht ze. “Maar ik denk dat hij er maandag niet meer is”. “Natuurlijk niet” zeg ik. “Anders mist hij de boot”.

Jeugdtheater de Krakeling

In de week voor het Sinterklaasfeest vieren we het al een beetje in jeugdtheater de Krakeling in Amsterdam. Daar is een Sinterklaasvoorstelling, waar ook een voormalig actrice van Spangas in meespeelt. Dunya herkent haar meteen. "Mama, kijk! Maya!" roept ze terwijl ze me aanstoot. Het wordt een leuke voorstelling, ook met wat knipogen en lekker interactief. We genieten enorm. Na afloop krijgen alle kinderen een cadeautje en gaat Dunya natuurlijk Maya even gedag zeggen. Ze zijn meteen druk in gesprek. Dan maken ze samen het pakje open en komt er een boek uit. Een leuk boek denk ik, alleen is Dunya er veel te jong voor. Maar ik hou wel van kinderboeken van 12+ ofzo, dus ik weet al dat ik dit boek binnenkort ga lezen. Hartstikke leuk. Dunya komt geen boeken tekort, dus erg is het niet.  Dan eten we nog stamppot in de foyer. Hoewel....er is zoveel te zien en te doen dat Dunya niet echt aan eten toekomt. Morgen beter denk ik dan maar.

Sinterklaasstress

Ondertussen zit ik in de Sinterklaasstress, want ik heb geen idee wat ik moet kopen en wanneer. Uiteindelijk lukt het natuurlijk om een heleboel cadeautjes voor Dunya te kopen, maar dan heb ik zelf nog niks. Ik weet ook niks, wil ook niks, heb eigenlijk geen wensen. Ook omdat ik al zoveel geld heb uitgegeven dat mijn uitkering inmiddels op is. Ik moet echt even pas op de plaats maken. Maar ik moet natuurlijk wel, want het wordt een rare pakjesavond als alleen Dunya cadeautjes krijgt. Gelukkig kan ik uiteindelijk nog wel wat dingen verzinnen. Dus ik krijg wat pakjes en Dunya krijgt wat meer en wat grotere pakjes. Vooral haar nieuwe tutu en zilveren oorknopjes van balletschoentjes doen het goed. Ook de doktersset van Woezel en Pip is een groot succes. Mijn nieuwe sloffen die ik heb gekocht toen ze even een filmpje zat te kijken in de schoenenwinkel, zijn lekker zacht en daarom mijn favoriete cadeau. Gelukkig heb ik de kaartjes eraf geknipt, anders had ze meteen door uit welke winkel ze kwamen.

Cadeautjes voor de buren

Tot onze verrassing zitten in de zak nog heel veel cadeautjes die weer verkeerd bezorgd zijn. Natuurlijk voor Alice, die dit jaar niet kan komen maar er anders elk jaar bij is. En tot onze vreugde kregen we ook een berichtje van Alice dat er ook bij haar alweer cadeautjes bezorgd waren! Maar ook voor alle buren. Zelfs voor onze nieuwe buren, die nog niet eens verhuisd zijn. Want Sinterklaas weet natuurlijk alle kinderen te vinden. Dunya deelt ze met veel liefde aan iedereen uit, wie niet thuis is vindt een cadeautje op de mat of in de brievenbus. Dat uitdelen is bijna net zo leuk als je eigen cadeautjes uitpakken. Met de nadruk op bijna, natuurlijk!

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Kind

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je