{{ message.message }}
{{ button.text }}

Peuterperikelen

Afbeelding blog 'Peuterperikelen' Achtergrond blur afbeelding

The Terrible Two’s, Ik Ben Twee Dus Ik Zeg Nee, De Peuterpuberteit, De Nee-Fase, you name it. Het is allemaal nog toekomstmuziek. Mijn peuter is immers nog maar negentien maanden oud, dus voorlopig nog tijd genoeg om de serene, geduldige moeder te zijn. Toch? Wrong!

Zeg ik rechts, dan gaat Taha links. Als ik Ja zeg, roept Taha nee. Wanneer ik hem wil laten eten, zet Taha een keel op. Afijn, je krijgt denk ik inmiddels wel een duidelijk beeld.
Van mijn rustige, zichzelf vermakende baby is weinig meer over. In plaats daarvan is hij veranderd in een soort van mini Godzilla . Totaal onverwachts zitten we in de peuterpuberteit. Ik zeg onverwachts omdat ik totaal niet het besef had dat deze wel eens eerder kon beginnen dan dat Taha twee zou zijn. Na wat Googlen kwam ik erachter dat Taha daarin lang niet zo uniek is, en nu het beestje een naam heeft kunnen we er ook doelgericht mee omgaan, toch?

Wat is de peuterpuberteit?

Vanaf 18 maanden kan de peuterpuberteit zich gaan manifesteren. Peuters gaan de wereld ontdekken en beginnen te merken dat ze een ‘eigen ik’ hebben. Langzamerhand ontwikkelen ze een eigen willetje en willen ze dat alles op hun manier gebeurt. Ze willen steeds meer zelf doen en gaan hun grenzen verkennen. Helaas voor hen lukt het niet altijd helemaal, en dat frustreert en maakt hen angstig. Hierdoor kan hun stemming omslaan als een blad aan de boom, en helaas voor ons ouders kunnen ze zich nog niet beheersen. Hallo driftbui!
 
Hoe deal je daarmee dan?

Laat ik voorop stellen dat zelf gaan mee stampvoeten en je haren uit je hoofd trekken geen goede methode is om er mee om te gaan. Ook twintig keer nee zeggen is niet de juiste aanpak, kan ik uit eigen ervaring zeggen. Het enige wat je daarmee bereikt is dat je zelf behoorlijk uitgeput en chagrijnig wordt, en je peuter vindt het alleen maar prachtig.
Wat hier tot dusver het beste lijkt te helpen is negeren en/of afleiden. Thuis gaat dat afleiden nog redelijk makkelijk, daar heb ik genoeg omhanden om hem mee af te leiden, maar in het openbaar wordt dat al een stuk lastiger. In het openbaar gaat hij dus tegenwoordig, na een waarschuwing of twee, volledig op de silent treatment.
De eerste keer dat ik dit deed voelde ik mij oprecht een loedermoeder. Mijn huilende, krijsende, spartelende jochie zo middenin de Jumbo achterlaten en doorlopen naar het volgende schap. Ik voelde alle ogen in mijn rug prikken. Wonder boven wonder was het bijna direct stil en hij kwam vrijwel meteen achter mij aan.
Het werkt overigens niet altijd zo feilloos. Regelmatig moet ik een trappende, met mandarijnen gooiende peuter van de grond plukken en onder mijn arm meeslepen naar onze volgende bestemming.
Nu hoor ik je wel een beetje denken: dan werkt het toch helemaal niet zo goed?
Kijk, die peuterpuberteit komen we gewoon niet onderuit. Daar moeten we gewoon doorheen, en dat is voor geen van beide partijen een pretje.
Wanneer je kind gestraft wordt voor zijn gedrag, geef je jouw kind negatieve aandacht. Je kind kan zich de volgende keer weer zo gaan gedragen, want negatieve aandacht is ook aandacht. Toegeven en je kind zijn zin geven werkt evenmin, want zo krijgt de kleine slimmerik in de gaten dat driftig worden loont. Geen aandacht eraan besteden is dus in feite de meest veilige aanpak.
 
Positieve benadering

Zoals eerder aangegeven zijn de driftbuien een gevolg van frustratie en angst. Het is dus belangrijk om ervoor te zorgen dat het zelfvertrouwen en het zelfbeeld van je peuter te groeit.
Dit kun je doen door de driftbuien positief te benaderen:
Beloon positief gedrag. Laat merken dat je het knap vind als je peuter iets zelfstandig doet.
Geef je peuter de kans om dingen zelf te doen en geef complimentjes, ook voor mislukte pogingen.
Wees duidelijk en consequent, laat niet de ene keer iets toe en de andere keer niet.
Breng je lichaamstaal in overeenstemming met wat je zegt.
Geef je peuter geen kans om nee te zeggen, door hem of haar een keuze te geven uit twee dingen in plaats van iets op de dragen
Het klinkt allemaal vanzelfsprekend, maar ik besef mij echt wel dat peuters het bloed onder je nagels vandaan kunnen halen en dat je geduld soms op begint te raken. Wat ik dan doe, en dat komt echt op sommige momenten met regelmaat voor, is een time-out geven. Taha zet ik op dat moment even op zijn kamer, waardoor we allebei een beetje kunnen afkoelen.

De peuterpuberteit, we komen er allemaal vast ongeschonden uit, en zoals mijn moeder met regelmaat herhaalt: gelukkig is het allemaal een fase ;)

Deze blog staat op www.bynisa.nl

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je