{{ message.message }}
{{ button.text }}

Opnieuw een ronde therapie

De PTSS is onderbehandeld, met alle gevolgen van dien....

Afbeelding blog 'Opnieuw een ronde therapie' Achtergrond blur afbeelding

Het is al erg lang geleden dat ik hier iets plaatste... Dat kwam doordat ik steeds verder afgleed. De verwijzing van de reumatoloog naar de afdeling psychiatrie was erg welkom, want ik verloor mezelf. Voor de buitenwereld kan ik een masker opzetten en een leuk toneelstukje van mezelf laten zien, maar in huis valt dat masker af en sta ik weer in de harde realiteit. Ik ben z贸 moe, dat ik niks meer kan hebben en om niks uit de slof schiet. En gelijk als ik heb gemopperd, baal ik er al van en voel ik me onwijs schuldig.
Ik slaap gemiddeld 9 uur per nacht, maar ik zou er met gemak 12 uur per dag van kunnen maken zo moe ben ik. De kinderen slapen meestal goed door, dus wat dat betreft heb ik heel veel mazzel.
Mijn kinderen zijn echt mijn alles, al helemaal na het ongeluk van onze oudste. Maar door dat ongeluk zit ik nu dus in de lappenmand en er is heel veel onzekerheid of ik ooit weer voldoende draagkracht zal krijgen om mee te kunnen doen in de maatschappij.

Nu zit ik in een analysegroep van de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis en na de eerste 3 ochtenden heeft het al heel veel bij mij losgemaakt. Zo ben ik er afgelopen weekend achter gekomen dat ik op de schooldagen van de kinderen ik de hele dag de telefoon in de gaten hou omdat ik elk moment een telefoontje verwacht dat er iets is met de kinderen. Het ongeluk van onze dochter is ook per telefoon gebracht, dus op zich wel logisch. Ik ontspan pas als ik de kinderen allebei weer bij me heb, maar dan ben ik totaal op van de angst die ik de hele tijd heb gevoeld.
Gisteren heb ik deze openbaring dus in de analysegroep gedeeld, kreeg ik de opdracht dat met de juffen van de kids te delen. Gelijk maar gedaan gisteren en ik kreeg heel veel begrip, ze waren uiteraard al op de hoogte van het ongeluk. De juf van de oudste gaat mij met enige regelmaat een update-je sturen, kijken of mij dat rust geeft. Of juist niet....

Gisteren ook nog eens met mijn man besproken dat ik het allemaal wel heel heftig vind worden, de gevolgen voor mij en dus voor het gezin die dit ongeluk hebben veroorzaakt. En dat ik het mijn broertje en partner altijd zal blijven verwijten dat zij nalatig zijn geweest, of ik dat nu wil of niet.... Hij was het roerend met mij eens en weet niet of hij ze nog wel wil zien. Hij ziet mijn dagelijkse gevecht om boven water te blijven en is dus ook erg boos over de hele situatie. Dat stelde mij wel gerust, dat ik niet als enige deze gevoelens heb. Maar het is wel mijn familie, dat kan ik niet zonder pardon uitbannen. Dus ik wil hier ook heel graag begeleiding in hebben. Dat zal ik vast wel kunnen aangeven lijkt mij!
Ik moet nu echt weg om meisjelief op te halen, ik wil niet dat ze op mij moet wachten hihihi
Dus ik zal binnenkort wel weer een blogje schrijven ;-)

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je