{{ message.message }}
{{ button.text }}

Op zondagmorgen met kinderen naar de kerk

Afbeelding blog 'Op zondagmorgen met kinderen naar de kerk'

Vanmorgen bij het wakker worden leek het even helemaal mis te gaan. Onze peuter liep naar beneden en begon mij daar te roepen. Onze twee oudsten hadden kort daarop ruzie en de jongste wilde uit bed en begon dus ook te huilen. Altijd fijn wakker worden…

Maar al vlug veranderde de sfeer. Onze oudste had uit zichzelf de ontbijttafel gedekt en iedereen zat (schoon en goed op tijd) eraan. Nu konden we de dag rustig starten en zelfs nog een spelletje ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet...’ doen.

In de auto nam onze peuter zich hardop voor niet te gillen in de kerk en in de kerk ging onze oudste wat apart zitten, zodat hij zich beter kan concentreren. En de eerste twintig minuten ging het ook prima met de rust in onze kerkbank.

Toch kon ik mij niet goed concentreren. Om mij heen zag ik van alles gebeuren:
- Voorin de kerk zat een dame met een handwaaier. Het is ook erg warm;
- De mijnheer achter mij zong goed mee. Hij zou wel bij het kerkkoor kunnen;
- De verstandelijk beperkte jongen voorin de kerk leek goed te luisteren naar de priester, met zijn vinger in zijn mond;
- De dame rechts van mij zong niet mee;
- De man een paar banken achter haar, zag er moe uit. O, nu ik beter keek zag ik het. Hij had zijn bril niet op;
- Het jongetje dat een bank achter ons zat, keek mee in het boek van mijn zoon S;
- Mijn dochtertje is zindelijk aan het worden en moest twee keer naar de wc gebracht worden;
- Een kindje stak bijna haar vinger in de ventilator. Net op tijd zei ik er iets van;
- Een man voorin de kerk kijkt geïrriteerd om omdat mijn dreumes enthousiast gilt.

Toen dit zo allemaal om mij heen gebeurde, moest ik denken aan de open brief die een aantal ouders aan de bisschoppen gestuurd hebben. Ouders voelen zich niet welkom in de kerk, omdat ze zich niet welkom voelen door de blikken en de negatieve opmerkingen van de mensen om zich heen.

Ik ben mij ervan bewust dat onze medekerkgangers best wel een klus hebben om zich te concentreren met ons gezin in de buurt. Toch, ook op momenten dat ik alleen in de kerk zit, of zoals vandaag, waarin ze best rustig aanwezig zijn, kan ik ook niet altijd goed mijn gedachten bij God houden. Er gebeurt altijd wel iets om je heen dat je van Hem af kan houden.

De vraag is alleen wat ons bij Hem brengt. En dat is bij mij op de eerste plaats toch de eucharistie en daarbij aanwezig zijn. Soms geconcentreerd, soms gewoon zoals ik ben: een tikje chaotisch en als moeder van vier kinderen.

Bij de koffie achteraf vertelde een mijnheer mij dat het juist goed is om wat gilletjes van de kinderen om hem heen te horen. Dan vraagt dat wat extra van hem (en van de priester). Zo moet hij nog wat meer van zichzelf geven om bij God te kunnen komen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je