{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ooh nee, verlatings-/scheidingsangst!

Sinds een paar weken heeft Tygo verlatings-/scheidingsangst. Weer een nieuwe fase waar hij doorheen moet.

Afbeelding blog 'Ooh nee, verlatings-/scheidingsangst!'

Nu Tygo nog in de piek van zijn fantasie en in de peuterpubertijd met de 'ik-ben-twee-dus-zeg-ik-nee-fase zit heeft hij sinds twee weken de fase van verlatings-/scheidingsangst erbij.

Het begon twee weken geleden (op donderdag) bij de peuterspeelzaal.
In de auto naar de peuterspeelzaal toe was hij nog heel enthousiast, hij had zin om met de kindjes te spelen en te knutselen.
Met dat wij de deur inlopen begint hij achter mij te schuilen en zich vast te klampen aan mijn benen.
Omdat ik hem niet los wilde rukken ben ik even met hem op het speelkleed gaan zitten en met de autootjes gespeeld.
Toen zijn vriendje Joey erbij kwam kreeg ik twee kussen en een dikke knuffel en mocht weg.
Drie uur later ging ik hem ophalen en zag hem heerlijk met Tygo (naamgenootje op de psz) rondrennen op het plein.
Hij zag me en rende regelrecht mijn armen in met; "Mammieeeee!! Jij bent weggegaan!"
Nadat ik hem heb uitgelegd dat als mama weggaat zij ook weer altijd terug zal komen was het goed en hij wilde snel naar huis.

Mijn man had dagdienst en daarom bracht ik Tygo naar mijn moeder als ik moest werken.
Voor het eerst die week wilde Tygo niet dat ik naar mijn werk ging en hij wilde elke keer mee, dit kan helaas niet dus moest ik hem huilend achter laten.
Die donderdag bracht ik Tygo weer naar de peuterspeelzaal en ook toen wilde hij heel graag samen met de kindjes spelen.
Ze zouden knutselen met herfstbladeren dus daar had hij zin in.
Op het moment dat ik weg wilde gaan begon hij ontroostbaar te huilen, mijn moederhart brak gewoon, maar ik moest hem bij de juf op schoot zetten om weg te komen.
Hij klampte zich helemaal aan mij vast en ik moest van hem bij hem blijven. 
Toch pakte de juf hem over en is met hem gaan zingen nadat ik hem een kus gegeven had en zei dat ik zo terug zou komen.
Gelukkig was het huilen (zo vertelde de juf) met 5 minuten over.
Om 11.30 uur kon ik hem weer ophalen en weer kwam Tygo op mij afgerend met de woorden; "Jij bent weggegaan mama!!"

Die avond heeft hij een aantal uren in zijn eigen bedje geslapen maar kwam tegen 23.00 uur de woonkamer in en zei: "Mama, ik ben bij je, ik laat je niet alleen hoor".

Mijn moeder vertelde mij, toen ik het er met haar over had, dat ik moest toegeven aan zijn angst en hem dan gewoon thuis moest houden van de peuterspeelzaal en hem zoveel mogelijk bij mij moet houden.
Dit omdat zij dat ook bij mij heeft gedaan.
Maar is mijn verlatings-/scheidingsangst daardoor misschien nog steeds zo sterk aanwezig? Of ligt het aan mijn depressies? 
Ik heb namelijk heel veel moeite met het stoppen of breken van iets.
Ik heb moeite met ontslag nemen (destijds tijdens mijn zwangerschap), heb een lange relatie gehad met een man die totaal niet goed voor mij was maar ik kon hem niet opgeven, kan niet boos blijven op mensen uit angst dat ze uit mijn leven verdwijnen.

Zou hij de verlatings-/scheidingsangst van mij hebben? Ik hoop het niet!!

Bedankt voor het lezen van mijn blog.

xEzra

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Kind

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je