{{ message.message }}
{{ button.text }}

Noah had 2 koorts stuipen

Ik voelde de stootjes via zijn armen zijn vingers in schieten

Afbeelding blog 'Noah had 2 koorts stuipen' Achtergrond blur afbeelding

Zoals jullie weten heeft mijn zoon Noah vaak last van zijn oortjes. Zo zit hij momenteel in een periode waarin de oorontsteking elke keer terug komt. Sinds gister is hij aan zijn derde kuur antibiotica begonnen. We wisten 2 dagen geleden al dat hij weer oorontsteking had, maar was gister gebeurde hadden we nooit zien aankomen.

Gister ochtend waren we op visite bij een vriendin, haar dochter is een week ouder als Noah dus de kids waren mooi aan het spelen en de mama's lekker aan het kletsen.

Plots hoorde ik Noah vreemd huilen. Ik pakte hem op en zette hem naast hij op de bank. Hij ging al snel liggen en ik grapte nog "ben jij zo moe Noah? Ga je nu alvast lekker koesen" (koesen betekend slapen in het Fries)

Hij maakte geen contact meer, en voor ik het wist begon hij met zijn ogen weg te draaien. Ik kreeg nogsteeds geen contact met hem en raakte lichtelijk in paniek. Mijn vriendin kwam bij ons zitten en vroeg of Noah dit vaker deed. Nee dìt had ik echt nog nooit meegemaakt. Hij clownt wel vaker maar nog nooit kon ik geen contact maken met hem. Eerst staarde hij gewoon de leegte in, toen plots was hij weg. Pas achteraf realiseerde hoe eng ik dit vond. Pas later voelde ik de schrik. Op dat moment probeerde ik hem er alleen maar uit te halen. 

Mijn vriendin kreeg ook geen contact en begon wat op zijn buikje je wrijven, en licht wakker te schudden. Ze gaf een aantal kleine opdrachten en riep hem. "Noah, Noah word eens wakker" "Noah ga eens zitten, word eens wakker" 

Tot slot zei ze nog eens Noah reageer eens, ga eens zitten. Noah was plotseling weer, alsof er een knopje omging. Hij ging rechtop zitten en begon te huilen. Hij was er weer maar toch niet helemaal. Ik heb de huisarts direct op aanraden van mijn vriendin gebeld. Tot mijn verbazing vonden ze het niet zo bizar als ik. Het was een koortsstuip en dat gebeurde wel vaker. De koorts kon nog komen, of was plots gedaald. Hij had immers een oorontsteking. 

Ik moest hem gewoon laten slapen en aan de bel trekken als hij zieker werd of het opnieuw kreeg. Hij was er zelf weer uitgekomen dus het was okè. 

De hele middag is hij afwezig geweest. In zijn eigen bubbel. Ik moest hem een paar keer roepen voordat hij hoorde dat hij geroepen werd. Maar rond een uur of 6 savonds begon er weer wat leven in te komen. 

Savonds laat lag Noah op bed en hoorde ik dat gekke huiltje weer. Ik haalde hem volledig bezweet en gloeiend heet uit bed. Ik gaf hem wat melk en wou hem net weer op bed leggen toen het nog een keer gebeurde. 

Ik gaf hem zijn knuffel aapjes en hij pakte ze niet aan. Hij staarde opnieuw de leegte in en reageerde opnieuw niet. Mijn man zag het ook en zei dat Noah vast moe was. Ja dat was logisch na zo'n dag. Ik drukte de aapjes in z'n armen tot ik zijn armen voelde stoten, en daarna zijn benen en ook zijn hoofd deed mee. Zijn ogen gingen open en dicht en Noah schokte over zijn hele lichaam. Ik voelde de stootjes via zijn armen zijn vingers in schieten. Mijn man stond op en keek vragend naar mij. Wat is dit? Ik hoorde het hem denken. Opeens viel Noah 'flauw'. Hij was al niet meer aanspreekbaar maar zijn hele lichaam verslapte. Hij viel tegen zijn papa aan en die ving hem op. 

Het was een heel gek moment. Ik was helemaal niet bang, ik wist precies wat ik moest doen. Zitten! Zei ik tegen mijn man. Hij heeft er weer een! Ik moet weten of hij nog ademt! 

Ik zette Noah op schoot bij papa en keek hem aan. Ja hij heeft er weer een zei ik. "Rustig maar Noah het komt wel goed, papa en mama zijn bij jou". Hij hoorde mij vast niet maar uit automatisme stelde ik hem gerust. "Hij ademt, het is goed. Hij word zo weer wakker" en plots werd Noah weer wakker. Opnieuw alsof iemand op een knopje drukte. Het is goed lieverd kom maar, mama legt je weer in bed. Hij was weer ontzettend versuft en wou alleen maar slapen. Het is goed vriend, rust maar lekker uit. 

Ik bracht hem op bed en liep naar beneden. Toen pas voelde ik de angst weer, de stress en paniek. Gelukkig voelde mijn man het ook en konden we elkaar gerust stellen. 

Waarom ik de spoedlijn of ambulance niet belde zoals mij was aangeraden weet ik niet. Ik voel me achteraf heel stom. Maar ik wist dat het wel oké was. Ik heb hem die nacht een paar keer in de gaten gehouden maar hij heeft lekker geslapen en was erg rustig. 

Vannochtend was hij weer helemaal blij, alsof gister niet gebeurd was. Heel bizar deze ervaring. 

Het is echt schrikken maar we weten nu wat we moeten doen. 

Heb jij wel eens een koorts stuip meegemaakt? Hoe heb jij gehandeld? 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je