{{ message.message }}
{{ button.text }}

Mijn hart staat even stil

Juist omdat ik weet hoe fout het kan gaan, juist daarom

Afbeelding blog 'Mijn hart staat even stil'

Het is dinsdagmorgen. De wekker gaat 06:15. Ik sluip op mijn tenen de trap af, de badkamer in. Beide meisjes liggen nog heerlijk in dromenland. Mijn jongste hoor ik tegen half 7 zachtjes al zingend “ mama” roepen. Ik open haar kamerdeur en druk een kus op haar voorhoofd. Ze wrijft de slaap uit haar ogen en draait zich om. “ Mama ik wil nog niet plassen, ik wil nog even blijven liggen ”. Zegt ze met een schor stemmetje. “ goed hoor meisje” zeg ik en loop weer richting de badkamer.
Ik ga verder met mijn ochtend ritueel. Zo rond 7en hoor ik mijn oudste in haar kamer rommelen. Ze loopt de badkamer in en knuffelt mij.

De ochtend verloopt rustig. We vertrekken mooi op tijd richting opa en oma. Zoë op haar eigen fiets met de onlangs aangeschafte blauwgekleurde ledverlichting in beide wielen. Wel zo veilig. Ik met Demi achterop in het Yep zitje. Vol goede moed vertrekken we naar opa en oma waar we zusje brengen en dan doorfietsen naar school.

We komen bij een weggetje die we elke dag passeren. Aan het begin en einde van het pad zijn hekken waar je al slalommend tussendoor kan. Aan weerszijde van het pad bevind zich een smalle sloot. Zoë wil stoer al fietsend tussen de hekjes doorgaan. Daar gaat het mis. Ze weet niet hoe te remmen en valt al gillend om. Ik wil helpen en spring half van mijn fiets, maar kan niet snel schakelen omdat ik een kind achterop heb. Gelukkig weet Zoë haar val te breken en beland net niet in de sloot. Hard huilend blijft ze liggen met haar rechterbeen geklemd onder haar fiets. Ik zet snel mijn fiets neer en trek Zoë vanonder haar fiets vandaan. Haar fiets zet ik op de standaard.

Ik ben boos. Wellicht achteraf gezien iets té maar dat komt ook omdat dit niet de eerste keer is dat Zoë roekeloos is. Ik erken ook heus dat ik het heel fijn en knap vind dat ze zelf wil fietsen en dat dit meestal prima gaat.

Na dit voorval stapt ze boos op de fiets en steekt met haar blik op oneindig een gevaarlijke straat over. Mijn hart staat even stil. Weer dat roekeloze . Het had zo fout kunnen gaan. Met tranen in mijn ogen roep ik Zoë aan de overkant een halt toe. Ik zie dat ze geschrokken is. Ik hap naar adem. Ik ben boos, verdrietig en angstig. Vooral angstig omdat ik weet hoe fout het kan gaan en die beelden flitsen in een split second aan mij voorbij. Ik weet het nog in detail. Ook al heb ik het niet gezien. Alles is gedetailleerd aan mij beschreven...

Het is gewoon een maandag in januari 2011. Ik kom nietsvermoedend op werk aan. Zodra ik de voordeur open, staat een voormalig collega voor mijn neus. Hij vraagt mij direct even mee te komen en neemt mij apart in de vergaderruimte. Boven hoor ik een vrouwelijke collega hartverscheurend hard huilen. Al mijn haren staan overeind en ik voel mijn lijf trillen. Ik wordt spontaan misselijk zodra hij de woorden uitspreekt. “Er is een ongeluk gebeurd, hij is dood” . Die hij is het zoontje van de baas. Net 4 jaar oud. Een vrolijke spring in het veld, een avonturier, een voor-niks-en-niemand-bang mannetje. Hij deed en durfde alles. Maar gevaar zag hij niet. Toen zijn vader de auto parkeerde rende hij de straat over. Hij werd overreden door een auto en is daar op straat in de armen van zijn vader gestorven.

Elke keer als ik hieraan denk staat mijn hart even stil. Ik kan me niet voorstellen dat er een erger verdriet bestaat als het verliezen van een kind. Ik begrijp niet hoe je dan verder kan. Hoe je ooit weer kan lachen. Godzijdank weet ik dit niet uit eigen ervaring en ik hoop er nooit achter te hoeven komen.

Ik neem Zoë in mijn armen en knuffel haar. Ik knuffel door de woede heen. Haar woede en die van mij. Die van mij komt voort uit angst, uit overmacht maar voornamelijk uit liefde. Woede die ik probeer te temperen, maar woede die op zo'n moment nauwelijks te bedwingen valt. “ Sorry mama” fluistert Zoë. Ik probeer haar uit te leggen waarom ik boos wordt zonder teveel te zeggen. Zij weet niet van het zoontje van mijn baas en dat hoeft ook niet. Ik wil gewoon dat ze leert alert te zijn om wat er allemaal om haar heen gebeurt.

Mijn woede komt voort uit liefde. Juist omdat ik van haar hou. Ik praat met haar en merk dat ook zij geschrokken is. Van mij, maar ook zeker van het gevaar. Mijn hart begint langzaam weer in zijn normale ritme te kloppen. Voor nu ben ik opgelucht. Opgelucht omdat het goed is gegaan en dat ze inziet dat wat ze deed gevaarlijk was. Hopelijk gebeurt zoiets niet weer. Ze erkent het gevaar tenminste en dat geeft mij al een iets beter gevoel.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je