{{ message.message }}
{{ button.text }}

Loslaten en blijven ademen

Het liefst pak ik je op en neem ik je mee. Het liefst zeg ik mijn baan op en blijf je voor altijd bij mij. Het liefst laat ik je nooit meer gaan...

Afbeelding blog 'Loslaten en blijven ademen'

Enthousiast spring je uit bed. Compleet uitgelaten over wat er komen gaat.

Je eerste echte schoolreisje bij de grote speeltuin om de hoek. Je bent pas 7 dagen geleden 4 jaar geworden. Met een brok in mijn keel lever ik je over aan de juf. De juf lacht naar je en pakt je handje. Jij staart afwezig in het luchtledige. Ik wil niet te lang blijven hangen, want ik weet dat het dan nog moeilijker is. Voor jou en voor mij. Na een knuffel en een kus, draai ik me om en zwaai je gedag terwijl ik aanstalten maak het terrein te verlaten.

Je laat abrupt de hand van de juf los en slaat je je armen om mij heen. Je houdt mij zo stevig vast dat het lijkt of je mij nooit meer los zal laten. Je knuistjes om mijn haren geklemd en je hoofdje in mijn nek begraven. Je begint zo intens triest te huilen dat ik kippenvel op mijn hele lichaam krijg. Ik bedwing mijn tranen en hou je vast terwijl ik mijn ogen sluit. Zo staan wij als bevroren en even staat de tijd stil. Ach meisje wat ben je nog klein kan ik alleen maar denken en wat zou ik je graag mee nemen . Ik sta in dubio, maar laat je toch achter bij de juf en je vriendinnetjes.

In de verte hoor ik je nog snikken en mijn hart breekt in duizend stukjes. Het liefst pak ik je op en neem ik je mee. Het liefst zeg ik mijn baan op en blijf je voor altijd bij mij. Het liefst laat ik je nooit meer gaan…
Ik fiets naar de sportschool om mijn gedachten te verzetten. Dat lukt even, maar na afloop denk ik voortdurend aan jou. Ik twijfel enorm waar ik nu goed aan doe. Of ik je niet gewoon op moet halen. Ik weet dat jij hier doorheen moet, net als ik. Als ik je nu haal, verwacht je dat een volgende keer ook en die keer daarop weer. Ik weet dat ik je soms even los moet laten om je te laten groeien, maar wat een tweestrijd heerst in mij. Ik voel me waardeloos.

Thuis aangekomen spring ik snel onder de douche, sla een kamerjas om mij heen en begin vast met wat voorbereidingen voor het avondeten.

Dan krijg ik een telefoontje van een (hulp) vader die aanwezig is op het schoolreisje. Ik draai het vuur laag en neem geschrokken op. “Hoi, ik wilde even laten weten dat het goed gaat met Demi hoor. Ze is niet echt in haar hum en loopt wat achter de kindjes aan. Maar ze heeft geen verdriet meer”. Ik bedank hem voor het bellen en ga verder met het avondeten. Dan zie ik in de groep app een aantal foto's voorbij komen van vrolijk spelende kinderen, alleen jij ontbreekt. 8 foto's verder zie ik jou. In het hoekje van de foto zit je een boterham te eten. Alle kinderen eten patat, maar mijn kieskeurige eter, eet dat niet. Ik heb voor jou boterhammen in je trommeltje gedaan. Ook al ben ik blij dat je eet (wat überhaupt al een euveltje is bij jou) blijf ik kijken naar je koppie. Je kijkt treurig, alleen en verdrietig. De tranen rollen over mijn wangen. Het voelt alsof ik je in de steek heb gelaten. Mijn emoties nemen het over. Ik tel de minuten af tot 15:00.

Ik zie je staan. Je rent in mijn armen en lacht. Je zegt dat je een leuke dag hebt gehad. Opgelucht haal ik adem. Loslaten is iets wat ook ik leren moet.

Wanneer wordt het ooit makkelijk?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je