{{ message.message }}
{{ button.text }}

Ik durf het niet te zeggen

Elk kind moet gewoon kind kunnen zijn. Leren doen ze het uiteindelijk allemaal. Op hun eigen tempo en hun eigen manier.

Afbeelding blog 'Ik durf het niet te zeggen'


Ik vind het soms zo moeilijk. Het is mooi dat we in een wereld leven waar kinderen met een rugzakje hulp en begeleiding krijgen. Kinderen die om wat voor reden dan ook een achterstand hebben op het huidige schoolniveau, krijgen de ruimte en tijd om in hun eigen tempo te werken. Ik vind dat prachtig. Het is fantastisch dat steeds meer stoornissen erkent worden op jonge leeftijd en dat er passende onderwijs voor deze kinderen gegeven kan worden. Dat er geluisterd wordt.

Het is zaterdag 12:00. Ik zit met mijn 2 vriendinnen te lunchen bij ons favoriete lunchtentje. Tussen het eten door praten we wat af. Voornamelijk over onze kinderen. De kinderen van 1 vriendin zijn beide dyslectisch. Bij de jongste is dat onlangs geconstateerd. Ze zucht omdat ze weet dat lezen nooit zonder slag of stoot zal gaan. Ze zucht omdat ze weet dat ze geduld moet hebben. Mijn andere vriendin praat over haar zoontje. Hij heeft een vorm van ADHD en Gilles de la tourette. Ik knik wat mee, maar ik weet niet hoe het is. Ik kan proberen beide te begrijpen, maar het echt weten doe ik het niet. Dus zwijg ik.

Ik heb een dochter die goed is in leren. Ze zit in groep 4 en leest niveau eind groep 6. Ze had als eerste van de klas haar tafeldiploma en spreekt al aardig wat Engelse zinnen. Ze is leergierig en pikt veel dingen snel op. Ze heeft ze zich zelf opgegeven voor gitaarles. De akkoorden speelt ze zonder erbij na te denken vlekkeloos na. Toen ze 6 was had ze al 3 zwemdiploma's.
Maar dit alles zeg ik niet.

Ik vind het moeilijk. Ik durf dit niet te zeggen en dat terwijl ik zo trots ben. Ik ben bang dat het overkomt als opschepperij. In de klas werd ik via de meester door een moeder erop gewezen dat het niet prettig is dat mijn dochter in de klas opschept over hoe goed ze al kan lezen. Dat dit ten koste van het zelfvertrouwen van haar dochter gaat die wat meer moeite met lezen heeft. Ik was stomverbaasd want ik weet dat mijn dochter geen opschepper is. Ze is heel timide en eerder onzeker dan zelfverzekerd. Als een kind in de klas trots met zwemdiploma A komt aanlopen hoor ik haar zeggen. “Wat knap van je!”
Ze snapt met haar jonge leeftijd al dat een iedereen het in zijn eigen tempo doet. Ik heb achteraf begrepen dat Zoë haar klasgenootje alleen maar wilde helpen met lezen, maar dat dat als betweterigheid bestempeld werd en sindsdien doet ze dit dus ook niet meer. Ook zij zwijgt.

Zoë is behulpzaam, begripvol en meelevend. Natuurlijk zijn er ook dingen die zij minder goed kan of minder goed doet. Ze is bijvoorbeeld heel slordig. Ze is haar Stabilo ergens in de klas kwijtgeraakt. Op het keukenblok in de klas liggen overal papiertjes, tekeningen en pennen van Zoë. Ik ben dan eerst 10 minuten bezig met haar spullen bij elkaar rapen en haar lade ordenen voor we de school uitgaan. Ik moet standaard elke keer controleren of haar bril is haar tas zit tezamen met haar drinkfles.

Ze kan ook heel boos zijn. Onredelijk boos. Op mij, op haar vader, op haar zusje, op haarzelf of op de wereld. Ze is driftig en kan uit woede dingen zeggen waar ze later weer spijt van heeft en vervolgens met dikke tranen en heel veel knuffels haar excuses aanbieden.

Zoë denkt graag moeilijk als het makkelijk kan. Ze is een piekeraar en kan nog maanden bezig zijn met een nare opmerking die iemand haar gaf. Terwijl ik me afvraag waarom ze zich zo druk maakt. Ze vecht voor wat ze wil, maar kan ook opgeven als ze haar bui niet heeft.

Het is ook moeilijk. Ook voor haar. Ze is trots op wat ze kan, maar durft bijna niet trots te zijn. Ze is bang dat ze een ander kwetst. En dat terwijl ze juist helpen wil. Ik begrijp het. It's a fine line...." Leg maar aan een kind van 7 uit hoe zij een ander kan helpen zonder die ander in verlegenheid te brengen.

Elk kind moet gewoon kind kunnen zijn. Leren doen ze het uiteindelijk allemaal. Op hun eigen tempo en hun eigen manier. Wat mijn kind later ook worden wil, welk niveau de CITO toets ook uit zal wijzen, ik ben trots. Op hoe ze is als persoon. Van top tot teen.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je