{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hij zóu me helpen!

Dat hij lief was, wist ik wel. Maar dat een kleuter al zó kan aanvoelen dat iemand die zich groot houdt, toch wat hulp kan gebruiken, wow...

Afbeelding blog 'Hij zóu me helpen!  ' Achtergrond blur afbeelding

Ik moet helaas wel eens tegen mijn zoon zeggen 'sorry mama moet nu even liggen' of 'mama kan je even niet optillen, ze heeft te veel pijn nu'. Die kleine man gaat daar gelukkig supergoed mee om. Ja soms is hij even ontevreden dat hij zijn zin niet krijgt, bijvoorbeeld als hij opgetild wil worden. Maar dat heeft dan vooral te maken met het feit dat hij datgene dat zo sterk in zijn hoofd zat nu niet voor elkaar krijgt. Hij reageert immers op zoiets precies het zelfde als wanneer hij iets wil kopen in de winkel en ik zeg dat we dat niet gaan doen. Maar toch, je voelt je best wel eens schuldig. Misschien helemaal niet nodig, ik speel immers veel met hem, hij krijgt alle liefde van de wereld van me, we knuffelen veel, doen samen lekker zot (laat de wereld maar kijken, wij springen vol overtuiging van zwarte tegel tot zwarte tegel in een druk winkelcentrum, omdat we anders in de zee met haaien stappen). Maar toch...je wilt supermama zijn! 

Nu ga ik niet de hele tijd klagen over pijn-of vermoeidheidsklachten in de buurt van mijn zoon. Daar heeft hij niets aan en omdat hij zo'n gevoelsmensje is (hij is hoogsensitief) wil ik niet dat hij zich van alles gaat aantrekken. Waar mogelijk houden we het nog lekker onbezorgd hoor! Maar regelmatig pikt hij toch genoeg op blijkt wel weer. 

Zo had ik vorige week echt een slechte dag. Ik had al twee nachten niet geslapen van de rug-  arm -en nekpijn. Ik kon amper zitten of staan, alles deed pijn. Autorijden was lastig met mijn armen. De hond even uitlaten was al teveel. Eigenlijk wilde ik alleen maar op de bank liggen onder een dekentje in een half donkere kamer, met wat Netflix als afleiding, afgewisseld met slaapjes. Maar goed, het dagelijkse leven gaat gewoon door. Dus zoonlief uit school gehaald met big smile en even later gingen we nog het boodschapje halen wat helaas niet kon wachten tot de volgende dag. In de supermarkt voelde ik een dreiging van opborrelende tranen, man ik had zo'n pijnklachten en was even helemaal op. Op. Door het slaapgebrek, door mezelf helemaal leeg gewerkt te hebben op mijn werk al veel te veel weken aan een stuk (vandaar de heftige pijnen nu), door geen seconde pauze te krijgen van de pijnklachten die week. Ik kan altijd goed relativeren en met een smile door het leven. Maar ik zat er even doorheen. Toch, dat kon ik best even ophouden tot die avond, als de kleine man op bed lag. Dus diepe zucht, glimlach en door maar. Ik kocht een pizza en een paar kant en klare maaltijdsalades. Dan hoefde ik al niet te koken, scheelt weer. Zo nog een paar spulletjes. Ik had zo'n vouwtasje, waar het grootste deel wel redelijk in paste. De rest ging maar even los in de armen, we gingen toch meteen naar de auto. 

Buiten de winkel besefte ik het. Shit, we moesten ook nog een cadeautje kopen! Dus op weg naar de speelgoedwinkel. Daar waren we redelijk snel klaar. Maar het mini-vouwtasje was nu wel erg mini. Mijn andere opvouwbare tasjes had ik net niet in mijn tas meer zitten. Ach, ik hoefde geen plastic tasje, zo zonde die plasticrommel en kost nog geld ook. Dus ik pakte mijn armen vol met een pizza in de ene arm, aan diezelfde pols het volgepropte vouwtasje dat op knappen stond, in de andere arm een maaltijdsalade, een ingepakte knutselkoffer, een knutselboek plus nog een zak broodjes. Max droeg de andere maaltijdsalade. We liepen richting de auto, gezellig kletsend. Mijn armen leken het te begeven (lekker koppig gewoon geen tasje kopen....), ik had zo'n pijn. Maar ik beet mijn kaken op elkaar en we kletsten vrolijk verder. Ik ging Max' dag hier niet door laten beïnvloeden! 

Opeens stond hij stil en keek me aan. "Mama, " zei hij, "jij hebt je handen zó vol, geef maar iets aan mij, ik heb maar één ding". Vol verbazing keek ik hem aan. Is hij écht nog maar 4?? Ik zei nog dat dat niet hoefde, maar daar wilde hij niets van weten. Hij zóu mij helpen. Hij griste de pizzadoos vanonder mijn arm vandaan met de zak broodjes. En nog iets uit het vouwtasje. Nu waren zijn armpjes helemaal gevuld, eigenlijk veel te vol. Maar hij vond dat het príma kon. Dikke brok in mijn keel. Toen vroeg hij opgewekt "heb je zo al wat minder pijn als ik zo goed help?". Met waterige ogen gaf ik hem een dikke kus op zijn hoofd en zei hem dat hij de allerliefste jongen van de hele wereld was dat hij zo wilde helpen. Trots sjouwde hij verder. Steeds als ik vroeg of het niet teveel was wat hij vast hield, zei hij stoer "nee hoor!". Eenmaal bij de auto zei hij dat het toch wel een beetje veel was om vast te houden hoor, maar dat was niet erg. Oftewel, hij moest en zou helpen. 

Ja het klinkt als niets, maar ik heb de rest van de dag, ja nog steeds, met kriebels in mijn buik gezeten. Dan heb je even zo'n onwijze klotedag, je houdt je toch groot voor je kleine man en dan heeft hij toch door dat er iets speelt. Ondanks dat mama vrolijk praat en lacht (probeert te lachen). Hij zóu het wel even beter maken voor mij. En ja hoor, dat deed hij. Dat kleine gebaar was op dat moment zo ontzettend groot voor mij. En, leden van de jury, dit is meteen het onomstotelijke bewijs dat ik toch echt het aller-, áller- ALLERliefste en meest bijzondere superkind van de hele wijde wereld heb! Ik bof toch maar mooi. Ik mag al mama zijn én dan ook nog eens van dit mooie, warme, empathische mensje. Dan neem ik die gezondheid wel voor lief :-). 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Kind

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je