{{ message.message }}
{{ button.text }}

Het dragen van verdriet

Juliëtte* wordt nog altijd zo gemist...

Afbeelding blog 'Het dragen van verdriet' Achtergrond blur afbeelding

I knew you before I knew your name
I loved you before I saw your face
I longed for you for all of that time
And I held your heart in mine 
I kissed you a hundred million times
I tasted the tears that I cried
I held you my beautiful child
And I’ll keep your heart in mine
- Winterbear - Coby Grant -

Tranen stromen over mijn wangen. Het is weer vrijdagochtend en ik kijk naar Aurora die ligt te spelen in de box. Wat ontwikkeld ze zich goed en snel…. Maar wat doet dit pijn zo ongelofelijk veel pijn. Ik had Juliëtte dit ook willen zien doen in plaats daarvan ga ik achter aan tafel zitten en kijk ik naar haar kast. Een kast die ik inmiddels gevuld heb met haar urn en allerlei attributen daarom heen. Nog altijd koop ik kleine aanvullingen en haal ik dingen weer weg. Het is een ‘levend’ iets en ik blijf geloven dat als ik het zo levend hou… zij nog een stukje dichter bij mij staat. Deze ochtend overmand het verdriet mij. Het lukt even niet om het tegen te houden… ik laat het maar even gaan. Ik ben alleen thuis met Aurora en ze is zo lekker afgeleid dat ze mijn tranen nu even niet ziet. Ik wil niet dat ze alleen maar een verdrietige mama heeft want zij brengt het licht een beetje terug maar vervangen doet het niet. Nooit. Het verdriet blijft rauw en hard. Wel merk ik dat dingen verschuiven. Ik leef niet meer op de dagen van de week. Waar ik voorheen op dinsdag (de geboortedag) en de vrijdag (de sterfdag) niet veruit te branden was probeer ik afstand te nemen van de dagen van de week. Alle dagen zijn maar gewoon dagen en mogen niet gerelateerd zijn aan een gebeurtenis. Ik sta het mijzelf toe om de dagen van de week niet meer mijn leven te laten beheersen maar eerlijk gezegd doen de maanden dat nog altijd. Altijd weet ik precies hoelang Juliëtte niet meer bij mij is tot op de minuut ongeveer. Het worden van het nieuwe jaar is mij dan ook best wel weer zwaar gevallen. Weer een jaar zonder mijn meisje… weer een jaar waar ik een loodzware rugzak met mij meedraag. Hij is nog geen gram lichter geworden, misschien alleen nog maar iets zwaarder. Verdriet ga je over de tijd meer alleen dragen heb ik geleerd. Het is niet dat andere mensen niet willen helpen dragen of dat ze het vergeten. Het is alleen minder aanwezig. Zij wonen immers niet met een kindje in de kast. Zij worden er niet 24 uur per dag mee geconfronteerd. Je kan het ze niet kwalijk nemen maar lastig.. tsja dat blijft het. Vandaag ga ik iets voor mijzelf doen. Ik heb mijzelf beloofd om 2018 anders in te steken en daar ga ik mij ook aan houden en vandaag is het Sanne-dag. Niet dat dat nu heel spannend is… maar op de Sanne-dag doe ik 1 ding voor mijzelf… dan kan ik namelijk even alleen zijn met mijn verdriet en dan even energie opdoen voor de volgende dag.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je