{{ message.message }}
{{ button.text }}

Help, mijn kind heeft een eetstoornis!

Onderhand zijn we 25 minuten verder, het eten is al koud. Zijn ogen lopen vol tranen en zijn gezicht is wit weggetrokken. Weer komt zijn maaginhoud naar boven, maar hij houdt dapper zijn mond dicht en slikt alles weer door. De tranen rollen onderhand over zijn wangen, maar trots zegt hij: "Mama, het is me gelukt! Ik heb het doorgeslikt, ik krijg een sticker!" Mijn knappe kind; hij heeft een halve sperzieboon gegeten.

Afbeelding blog 'Help, mijn kind heeft een eetstoornis!'

Het heeft ruim drie jaar geduurd, maar onderhand durf ik het onder ogen te komen. Onze zoon (3,5 jaar) heeft een eetstoornis. Voorheen dacht ik nog dat het vanzelf goed zou komen. Hij moest gewoon nog leren eten en smaken leren proeven, dan zou alles goed komen, toch? 

Helaas werkt het bij onze zoon anders. Hij wil graag eten, maar hij durft niet. Zodra het over eten gaat, komt er een soort kortsluiting in zijn hoofd. Hij was nog maar een paar maanden oud toen het me op begon te vallen. Hij wordt ontzettend angstig, raakt compleet van de kaart en geeft meerdere keren over. Er zijn een aantal dingen die hij wel eet, maar helaas is dat (te) weinig. En nee; het zijn niet alleen de lekkere dingen, zoals veel mensen vaak denken. Met regelmaat krijgen wij de opmerking: "Maar lekkere dingen eet hij zeker wel?" Waarmee de meeste mensen bedoelen dat hij gewoonweg verwend is. Was het maar waar, ik ben blij met alles dat hij eet en drinkt!

Onze zoon heeft ARFID: Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder*. Het is een vermijdende/restrictieve voedselinnamestoortnis en betekent dat er te weinig en/of zeer selectief wordt gegeten. Dit dan komen door verminderde interesse in eten, gevoeligheid voor de sensorische kenmerken van eten of irrationele gedachten en/of overtuigingen over het eten van bepaald voedsel. 

Het is 'een mond vol', maar bij ons houdt het in dat hij weinig durft te eten en te drinken. Er zijn zo'n 5 dingen dingen die hij eet en daar blijft het bij. Natuurlijk blijven we proberen nieuwe dingen aan te bieden. We hebben een beloningssysteem met stickers en bij meerdere stickers kan hij een cadeautje verdienen. Hij doet daar ontzettend zijn best voor. Laatst heeft hij 3,5 uur gedaan over het eten van een klein stukje peer. Ik probeer mijn eigen gevoelens rondom eten zoveel mogelijk voor mijzelf te houden. Ik moedig hem aan, erken zijn verdriet, maar blijf verder zo neutraal mogelijk. Maar soms breek ik, zonder dat ik het laat merken... waarom toch al dat verdriet? Het is verdorie een klein stukje peer! Doe het in je mond en slik het door, denk ik dan. Zo moeilijk is dat toch niet?! Maar dan zie ik hem; intens verdrietig, kokhalzend en in de knoop met zijn eigen gedachten. Hij wil wel, maar de angst is te groot. 

Je gunt je kind alle geluk van de wereld. In principe ervaart hij op deze leeftijd zelf niet veel problemen, zolang we het bij zijn selectieve etenswaren houden is hij gelukkig. Hij weet niet anders. Het is met name de buitenwereld die het extra moeilijk maakt. Er is maar weinig begrip rondom kinderen die moeilijk eten en/of een eetstoornis hebben. Mensen zijn hard en hebben al snel hun mening klaar: "Geef hem maar eens een weekje aan mij mee" of "Net zolang laten zitten tot zijn bord leeg is, dat zal ze leren!". Op een verjaardag zeggen mensen gerust tegen hem: "Alle kinderen lusten taart en limonade, doe niet zo raar!" Dat kwetst mij, want mijn kind is niet raar. Mijn kind is goed zoals hij is en eten dwingen werkt alleen maar averechts. Als hij nou graag water wil, wie is een ander dan om daar moeilijk over te doen? Laat hem net als andere kinderen genieten van het feestje! 

ARFID ligt niet aan opvoeding, iets dat veel ouders vaak te horen krijgen. Het is iets anders dan een bepaalde maaltijd minder lekker vinden en daarom zeuren om iets lekkers. Dat maakt voor veel ouders de stap om hulp te zoeken extra groot. Ze durven niet, want straks zegt de huisarts dat je als ouder tekort schiet in de opvoeding. Ik hoop van harte dat het taboe rondom eetstoornissen bij kinderen (en volwassenen) wordt doorbroken. Er zijn kinderen die door ARFID ondergewicht hebben, maar er zijn ook kinderen die juist overgewicht hebben door hun ongezonde eetpatroon. ARFID kan bij elk persoon anders zijn, waardoor een diagnose soms lang op zich laat wachten. Maar daardoor zijn de (voor)oordelen ook groot. Het is voor ouders met een kind met een eetstoornis vaak al zwaar genoeg, want naast de strijd maak je je vaak ook druk om de gezondheid van je kind. Maak het bespreekbaar en luister eens naar de ouder en het kind.   

Heb jij ook een kind dat zeer selectief eet, niet durft te eten en/of te weinig eet? Je bent niet alleen! En denk je dat de gezondheid van je kind in gevaar komt? Zoek hulp, artsen weten steeds meer over deze stoornis en kunnen je juiste informatie en handvatten geven. 

* Boek: Over leven met ARFID - Rita Maris


*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je