{{ message.message }}
{{ button.text }}

Hartverscheurende marteling

"Even" een ochtendje zwemmen kan al gauw ontaarden in pure chaos en martelingen.

Afbeelding blog 'Hartverscheurende marteling'

Zwembad. Woensdag ochtend. Dreumes Zwemles. Feest.

Daar zitten we dan. Hevig klappend en swingend alsof we een rock concert van Metallica bijwonen.

Baby slaat geanimeerd zijn spaghetti-achtige armpjes op het water en gilt van plezier wanneer zijn handen soepeltjes door het wateroppervlak heen snijden. We zingen in een kringetje over poppenkasten, kabouters, kikkers, en de manenschijn. De zwemjuf splasht hier en daar opgewekt een paar druppels water over opgewonden kindertjes.

Dol-le pret! Mijn kneuze moederhart krimpt ineen bij het zien van het ongedwongen plezier op het gezicht van Baby. Zijn ogen fonkelen als het licht op de kleine golfjes.

Met zwembandjes aan het diepere water in, als Jezus over het water lopen (mét mat; wij zijn beginners), nog een batterij liedjes over ritjes in de bus en, voilá, we zwaaien elkaar weer gedag. Tot de volgende week!

En dan.

In bad. En weer UIT het bad. Daar achterin het zwembad, waar kleine kindjes schoon worden in boomstam-achtige badjes waar groene, glimmende, glimlachende wormen uit kruipen, veranderde de blije ochtend bijna in een stierengevecht. Baby weigerde perminent stil te zitten. Verafschuwde de handdoek. Haatte de baby crème die zo veelbelovend zijn mooie velletje zacht houdt, en, als blikken konden doden, had hij daar ter plekke zijn romper laten exploderen. Met de felheid, kracht en determinatie van een zelfmoordterrorist vocht hij mijn goedbedoelde hulp voortdurend af, alsof ik van de martelende Mossad was en hij nu een Prisoner of War was geworden. Hij kronkelde met zijn glibberige lijfje steeds nét niet van het aankleedblad af, nét niet met zijn schedel op de gladde tegels, die zijn hoofd vast en zeker als een hol paasei uit elkaar hadden doen klappen.

Waar was hij nu, die mislukte vader van hem? Dit was toch geen doen voor een alleenstaand moedertje? Hoe moest ik Baby in vredesnaam aankleden zonder dat hij zijn amandelen uit zijn keel schreeuwde?

Het is gelukt. Uiteindelijk. Maar thuis, na een autorit vol gegil en gekrijs, ben ik, nadat Baby rustig en wel veilig in zijn kratje lag, zelf ook mijn mand weer in gekropen.

 

1

Tags: #Kind

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je