{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een tweede... of toch niet?

Afbeelding blog 'Een tweede... of toch niet?'

De laatste maanden hebben mijn man en ik het zo af en toe over een tweede kindje. Voor mijn eerste zwangerschap wilde mijn man 3 kinderen en ik wilde er 2, maar daar kwam verandering in. Mijn man heeft altijd wel het gevoel gehouden dat een tweede leuk zou zijn maar hij accepteerde het ook volledig dat ik een tweede niet meer zag zitten. Ik heb aan mijn bevalling een trauma over gehouden en ik heb de babytijd echt wel als heel erg zwaar ervaren, ik was er dan ook heel lang heel erg zeker van dat er geen tweede kindje niet meer zou komen.

Toch is dat gevoel een beetje veranderd en lijkt een tweede kind me voor zowel ons als Kate van meerwaarde in ons leven. Wel voel ik het nu Kate 2,5 jaar oud is, alsof alles zo lekker makkelijk gaat en we eindelijk weer meer vrijheid hebben. Ondanks dat nog zo’n klein mensje me heel leuk lijkt heb ik geen onstopbaar rammelende eierstokken maar weeg ik wel constant de voor- en nadelen tegen elkaar op en laat het onderwerp baby mij niet los. Ik wil namelijk na mijn 35ste niet meer zwanger zijn én ik wil geen groter leeftijdsverschil dan 4 jaar tussen Kate en een broertje of zusje, dat betekend dat de tijd wel begint te tikken.

Ik ben zelf enig kind en hoewel ik dat zelf nooit als echt storend heb ervaren zijn er wel momenten in het leven geweest (en nog steeds) waarop ik toch wel heel graag een broer of zus gehad zou willen hebben en dat maakt dat ik Kate dit wel graag zou willen geven.

Toch is er ook twijfel want zoals ik eerder aangaf, het leven is nu zo makkelijk. Daarnaast sliep Kate als baby overdag dan wel extreem weinig en huilde ze in het begin veel, maar op krampjes en tandjespijn na heeft ze vanaf 3 weken oud ‘s nachts altijd doorgeslapen en hoef ik nog altijd maar heel zelden mijn bed uit. Kate is een handenbindertje; ze heeft energie voor tien, is vreselijk ondeugend en temperamentvol. Maar buiten dat om kan ik mij echt op geen enkel gebied een makkelijker kind voorstellen en mijn twijfels komen dan ook vooral voort uit mijn angst voor een “lastiger” kind hoe egoïstisch dat ook moge klinken.

Een ander punt is dat ik het belangrijk vind om te investeren in mezelf zodat ik wel een mentaal gezonde moeder kan zijn en daarmee een goed voorbeeld voor Kate en eventueel tweede kindje, een belangrijke stap daarin is studeren. Dit is iets wat ik niet nog een jaar of 3 wil uitstellen maar hoe realistisch is het idee om te studeren met een peuter/kleuter en een baby?

Ik vind het zo vreselijk lastig, een tweede kindje, mocht het ons gegeven zijn, zou echt wel heel erg gewenst zijn en ik ben als de dood dat ik ooit vreselijk spijt krijg als we niet voor een tweede gaan. Maar aan de andere kant, het leven is zo ook heel fijn met z’n drietjes en voelt het zo ook als compleet…

Zijn er moeders die na de eerste ook twijfels hebben gehad over een tweede? Ben je wel of niet voor die tweede gegaan en viel het je tegen of mee? Of ben je juist heel blij dat je het toch bij één kind hebt gehouden of heb je juist daar enigszins spijt van?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je