{{ message.message }}
{{ button.text }}

Een heel saai dino-park

of toch niet...

Afbeelding blog 'Een heel saai dino-park' Achtergrond blur afbeelding

Er is een dinosauruspark in de buurt! We zitten in het plaatsje Fatima in Portugal en 15 minuten rijden verderop, ligt het. Hup, de auto in dus. Mijn twee kleuters, Daniël en Elja, gaan opgetogen mee. We komen aan en kopen een kaartje. Slechts drie euro voor mij en voor de kinderen gratis. Dan gaan we het draaihek van het openluchtpark door.
'Pfff', is mijn eerste gedachte als ik om me heen kijk. 'Dat hadden ze wel wat leuker mogen aankleden.' Op het eerste gezicht is het één grote troosteloze vlakte. Een kaal landschap met slechts een stalen dinosaurusframe als enige aankleding. 'Nouja', zeg ik tegen de kinderen. 'Laten we maar een beetje rondkijken en zien wat hier nu zo bijzonder is.' Het is heel slecht van me, maar daar had ik me van te voren dus niet in verdiept. Als iemand dino-park tegen me zegt, hoor ik dino-efteling en ben ik weg zonder te weten waarheen precies. 
Een dino-efteling was het dus niet, maar wat was deze kale bedoening dan wel? Na een korte wandeling komen we bij een grote rotsvlakte aan de voet van een half uitgegraven heuvel en dan gebeurt er iets in me. Ik raak onder de indruk van de wijdsheid van deze vlakte. De bodemlagen, die ik in de afgravingen zie, zijn pure poëzie. Duidelijk is te zien hoe deze heuvel, laag na laag, is ontstaan op deze vlakte. Dan zie ik op een bord wat er zo bijzonder is aan dit park. De pootafdrukken van verschillende soorten dinosaurussen, die verzonken liggen in deze rotslaag. Miljarden jaren geleden moet deze rotsgrond zacht zijn geweest. 
We lopen langs de afdrukken. Sommige zijn duidelijker dan andere. We zetten onze eigen voeten erin. In sommige afdrukken zien we grasjes en plantjes groeien op een hoopje aarde dat zich opnieuw in deze afdrukken verzameld heeft. We bewonderen kiezelstenen en zien ook waar oude waterstroompjes gelopen moeten hebben. Tot slot ontdekken we de echo. 'Wat lust Jacoba van Beieren?' Roep ik, om mijn kinderen te laten horen hoe de echo 'eieren' terug roept. Daniël vindt het geweldig en wil het ook proberen: 'Wie wil er een eitje?' roept hij hard....Elja houdt het simpeler en roept uit alle macht 'POEP!' en dan nog een keer en nog een keer....'ELJA! Nu is het klaar!', roep ik tot slot. 'Aar, aar, aar, bevestigt de echo.  
  Dan merkt Daniël op: 'Eigenlijk is hier heel veel te zien hè, mamma.' 
Wat is dat toch met ons, dat we denken dat we alles 'leuk' moeten maken voor kinderen. Begrijp me niet verkeerd, de Efteling op zijn tijd is goed. Wel heb ik het idee dat we hier in Nederland wat doorslaan in het opleuken van activiteiten voor kinderen. Als dit dino-park opgeleukt was geweest, waren we vrijwel zeker voorbij gegaan aan alles wat we nu zelf hebben mogen ontdekken en zien. Ik neem 'm mee, deze ervaring. Soms mag je gewone dingen bijzonder maken en een fantasiewereld zoals de Efteling creëren en soms mag je genieten van het bijzondere in ogenschijnlijk gewone dingen. Beide belangrijk en beide hoop ik mijn kinderen mee te geven. 

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je