{{ message.message }}
{{ button.text }}

Auti eten

Afbeelding blog 'Auti eten'

"Hè heb je je brood niet opgegeten?" Vraag ik aan mijn zoon wanneer ik zijn lunchbox in de vaatwasser doe. "Vond je het niet lekker?" Nee, papa had m'n brood gesneden. Gesneden! Oh ja jeetje, ik zie het. Hoe durft hij toch zomaar je brood te snijden, grap ik. Maar hij vindt het niet grappig. "Ik had honger maar ik kon het niet eten. Want het moet gevouwen". Tja hij hecht aan dit soort dingen, op zulke momenten komt zijn autisme om de hoek kijken. Elke dag moet hetzelfde erop: chocopasta. Van hetzelfde merk. Op hetzelfde brood, van die specifieke winkel. En de korstjes vind ik altijd terug. Probeer ik hem iets anders aan te smeren? Hè get nee zeg! Hij verhongert liever. 

Toen hij nog klein was en z'n groei echt achter begon te lopen, kreeg ik allerlei ongevraagde adviezen. Gewoon stug volhouden, hij eet vanzelf. Nou dat deed hij dus niet. Eten op vaste tijdstippen en het gewoon wegnemen wanneer hij niet eet. Hij krijgt vanzelf honger. Dat kreeg hij niet. Geen snoep geven, dan krijgt hij vanzelf honger. Of laat het hem maar voelen, hij komt vanzelf voor eten. Hij deed het niet. 

Ik liet mijn hand over zijn ruggetje glijden. Een babyzacht huidje, waar je de ribben op kon tellen. Bleek, grauw, moe. Ik prakte, pureerde, bakte, stoomde, kookte, smeekte, huilde, werd boos, negeerde, twijfelde, prijsde, wanhoopte. Hij deed het niet. Met moeite vond ik eindelijk een multivitamine dat hij lekker vond. Dan kreeg hij tenminste iets binnen.

Zorgelijk, noemde de arts het. Woorden als opname en sonde kwamen voorbij. Kind alsjeblieft eet! Stickers, beloftes, toetjes, logopedie, fysiotherapie, ergotherapie. Niets hielp. Hij at net genoeg broodjes pasta om in leven te blijven. We werden er radeloos van. Moeten we naar de kinderkliniek? Hem op laten nemen en leren leven met een sonde? Kind alsjeblieft eet! 

En toen gingen we op vakantie. Een Engels hotel waar het ontbijt s'morgens klaar stond. Met sterretjes in z'n ogen liep onze zoon langs het buffet. Inmiddels 8 jaar en nog geen 22 kg. Voorzichtig reikte hij naar een croissant. En een gebakken ei. Worstjes. Scones. Watermeloen. Ik hou m'n adem in en kijk vol ongeloof toe hoe hij z'n bord vol schept en naar de tafel loopt. Hij eet. En eet. En eet. 

Ik doe de lunchbox in de vaatwasser en smeer z'n brood. Ik vouw het dubbel zoals hij het wil. Tevreden gaat hij aan tafel zitten. Hij eet ❤️💪 en papa zal voortaan het brood vouwen 😉

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je