{{ message.message }}
{{ button.text }}

Als je maar weet dat ik van je hou

Wat is een moeder nou werkelijk?

Afbeelding blog 'Als je maar weet dat ik van je hou'

Het lichaam van een vrouw is een wonderlijk gebeuren. En dan heb ik het niet over de "aantrekkelijke delen" voor mannen, maar over de functieomschrijving. Ons lichaam kan een heel kind in elkaar zetten. Alle organen zijn er, alle lichaamsdelen zitten erop en eraan. Een compleet mensje komt na negen maanden uit jouw lichaam. Een hele bijzondere en zware gebeurtenis.
En als je je kindje ziet, ga je er een band mee opbouwen. Deze band met jouw kindje bepaalt alle relaties die hij of zij in het hele leven aan zal gaan (wat een verantwoordelijkheid, niet?) Hoe jij je gedraagt tegenover je kind, bepaalt alle sociale interactie voor later. En ik denk dat niet iedere ouder dat beseft...

Als (klein) kind ben je onvoorwaardelijk trouw aan je ouders. Je kunt niet een van je ouders kiezen als favoriet, en dat moet je ook niet willen. In de ogen van een kind weten ouders alles, maar dan ook echt ALLES (Nu ik de persoon ben geworden die zogenaamd ALLES weet in de ogen van mijn zoontje, denk ik weleens: holy ***t!). Je kan als ouder niet zo heel veel verkeerd doen (behalve als je een peuter hebt die echt die blauwe beker wilde en zal ontkennen dat hij twee minuten eerder een voorliefde had voor de groene beker).
Maar op een gegeven moment wordt een kind ouder en beseft hij of zij dat ouders echt niet alles weten (wel heel veel, maar nog lang niet alles!). En datzelfde kind realiseert zich ook dat ouders niet altijd de waarheid spreken. Ik realiseerde mij dat ook.

Ik was een jaar of vijftien toen ik, thuis door mijn zogenaamde "moeder" werd uitgemaakt voor zwerver. Ik was lelijk, zou nooit iets bereiken.
Ik had mezelf voorgenomen om dat mijn eigen kinderen niet aan te doen. En hoe gaat dat tot nu toe?
Samen met mijn vriend ben ik de trotse moeder van een zoontje van 15 maanden. We houden zielsveel van hem. Ik zou hem voor geen goud willen missen.
Hij is mooi, hij is slim, hij is al zo'n grote jongen, maar in sommige dingen is hij nog klein. Ik geniet volop van de momenten dat hij mij nog nodig heeft. Als hij even moet uithuilen, of als hij een kus of knuffel komt geven, of als ik zijn eten moet snijden en moet blazen, zodat hij zijn mondje niet verbrandt.
Een paar maanden terug was hij weer ziek. En dat betekent dat hij moeilijk (lees: helemaal niet) alleen in slaap komt. Dan schuiven we beneden de bank weer uit en offer ik me op om samen met hem te gaan slapen op de bank. En dan lig je op de bank met zo'n klein lichaampje naast je. Na wat gehuil en gedoe is hij eindelijk in slaap gevallen. Heel voorzichtig leg ik mijn arm over zijn lichaampje en sluit mijn ogen. Eerst zag ik deze situatie als vervelend. Natuurlijk slaap ik liever in een lekker zacht bed naast mijn vriend. Maar toen besefte ik me: Dit zal maar heel even duren. Binnenkort zal ik niet meer naast hem te hoeven liggen als hij ziek is. Binnenkort kan hij zelf lezen en daarna rustig in slaap vallen (hij is 15 maanden, maar echt, de tijd gaat zo verdomd snel!!).
En dan denk ik na over wie en wat een moeder eigenlijkõis... Zou mijn eigen "moeder" zo over mij gedacht hebben? Nee. Dat weet ik wel zeker. Ze is in mijn ogen niet eens een moeder.
Mijn mening: Een moeder is iemand die een kind liefde, zorg en aandacht kan geven. Iemand die onvoorwaardelijk van een kind houdt en alles doet wat in haar macht ligt om in de behoeften van het kind te voorzien. Niet iemand die het kind geeft wat het wilt, maar wat het nodig heeft.
En een vrouw die een kind op de wereld zet? Ja, het is een hele prestatie, maar het maakt je, in mijn ogen, nog niet tot moeder.

Ik vertel mijn zoon meerdere malen per dag dat ik van hem hou. Steeds als hij weggaat naar de gastouder of ik naar school ga, laat ik hem weten dat ik heel veel van hem hou en hem later die dag weer zie.
Ik laat hem vaak genoeg weten dat hij een heerlijk ventje is en zo knap en slim. Ik lach om en met hem.
En waarom? Niet omdat ik zo'n moeder heb gehad. Nee. Ik doe het omdat mijn gevoel mij dat ingeeft. Ik doe het omdat ik dat wil doen. Ik doe het, omdat ik het niet over mijn hart kan krijgen om mijn bloedeigen kind lelijk te noemen. Ik kan het mezelf niet vergeven als ik hem voor zwerver uitmaak. Ik zal mezelf voor mijn stomme kop slaan als ik hem ooit wijs zal maken dat hij niks kan bereiken in zijn leven.
Nee, ik zal een moeder zijn. Ik zal alles doen om mijn kind te geven wat hij nodig heeft.

En die vrouw die mij zo heeft lopen kleineren al die jaren? Ik zie haar nog weleens op straat, bij mijn dansschool (wat heeft ze daar in godsnaam te zoeken??) of bij het benzinestation. Verpest dat mijn dag? Voorheen wel. Maar nu heb ik mijn hele eigen leven met mijn hele eigen kind die nu al meer liefde ervaart, dan ik ervoer in die 17 jaar met haar in huis.
Ik zie dat zij er loopt, kijk de andere kant op en denk met een glimlach: Je mag trots zijn op jezelf, Kellen. Je hebt het gehaald.

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags: #Kind, #Mama, #moeders

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je