{{ message.message }}
{{ button.text }}

Als je kind (g)een Einstein is

Het verhaal van Oudste..

Afbeelding blog 'Als je kind (g)een Einstein is'

Een blog dus.. Van mij.. Over ons leven. Een leven dat in ruim een jaar tijd aardig wat onverwachte wendingen heeft genomen, een diep dal heeft gekend maar nu in ons nieuwe avontuur proberen daar zo goed als we kunnen uit te komen. Geen diep dal wat betreft heftige gebeurtenissen als scheidingen enzovoort, gelukkig niet. Geen overlijden of andere verdrietige gebeurtenis. Maar toch ingrijpend, voor ons althans. En omdat de vooroordelen zo enorm zijn en er zo weinig bekend lijkt over die andere kant van deze medaille waag ik er eens een blogje aan.

Laat ik bij het begin beginnen. Ik ben mama van drie prachtige meiden van zes, vier en twee jaar oud. Samen met man woonden wij in een gezellig dorp ergens in Nederland. Daar zijn we heen verhuisd toen oudste nog maar een baby was, omdat we dachten dat de randstad minder passend zou zijn bij wat wij als jeugd voor ons kind voor ogen hadden. Een leuk leven daar opgebouwd. sociale contacten, een fijn netwerk, baan in de buurt allebei en gezelligheid in overvloed. Onze oudste dame werd grote zus, en daarna nog een keer grote zus. Ging in dit gezellige dorp naar de peuterspeelzaal en daarna naar de basisschool. In een klas met allemaal leuke kids leek ze heerlijk op haar plekje. Gezellige vriendinnen, zo nu en dan een kinderpartijtje, na school lekker spelen bij elkaar en natuurlijk sporten en zwemles. Al met al weinig gekkigheid zo dachten wij. Onze oudste was in sommige opzichten absoluut anders dan andere kinderen, dat zagen wij als ouders ook echt wel. Ze is gevoelig, ze kan niet tegen onrecht, haar wereld is heel zwart/wit, verandering is lastig voor haar en ze was in sommige opzichten een snelle tante, maar als tegenhanger in andere dingen juist weer langzamer of nog 'jong'. Al met al dachten wij een heerlijk gemiddeld kind te hebben die zich lekker door het leven voortbewoog. Met de oudergesprekken na vier maanden onderwijs vroeg de onderwijzeres weifelend of wij ermee akkoord konden gaan dat onze dame naar groep 2 ging. Naïef als we waren hadden we ons nooit gerealiseerd dat dit een daadwerkelijk overgangsmoment zou zijn. In onze beleving zat je in groep 1/2 en dan ging je naar groep 3, dit bleek niet het geval. Maar helemaal goed hoor, als juf denkt dat ze daar klaar voor is en ze wordt er blij van dan moeten we dat zeker niet laten. Meisje kreeg in december dat jaar een dipje, verveelde zich wat op school en wilde eigenlijk wel meer leren. Dit eens aangekaart bij de juf van school en die heeft wat schoolwerkjes voor haar gehaald uit groep 3. Oudste kon toen al lezen en schrijven en dus redelijk zelfstandig met deze werkjes aan de slag. Uiteindelijk het oudergesprek voor de zomer, of we haar naar groep 3 wilden laten gaan. School leek het verstandig en los van haar jonge leeftijd zagen wij ook geen echte bezwaren, en leek nog een heel jaar kleuteren ons ook geen oplossing.
Dochterlief ging blij mee naar groep 3, wel gespannen want veranderingen zijn niet helemaal haar ding en het afscheid van die lieve, vertrouwde juf van groep 1/2 was ook niet gemakkelijk. Maar daar ging ons dappere meisje, met haar beste vriendin samen. Maar binnen twee weken veranderde ons vrolijke, enthousiaste en gezellige meisje in een duiveltje. Wat was ze boos, gefrustreerd, kwaad en teleurgesteld. Wat er precies aan de hand was was ons niet duidelijk. Op school was ze de voorbeeldigste leerling die je je kon voorstellen maar thuis was de frustratie en het verdriet groot. Nog een week later wilde ze niets meer, ze was niet eens meer boos. Was ze maar boos.. Ze lag op de bank onder een dekentje, huilend. Wilde niet eten, niet drinken, niet spelen en geen televisie kijken. In de ochtend hadden we strijd met haar want ze wilde niet naar school. Wat een verdriet, en als we haar dan duidelijk maakte dat het wel ging gebeuren kwam daar weer die woede, maar zodra we op school kwamen ging dat masker op en zat daar de voorbeeldigste leerling weer. Uiteindelijk weigerde ze nog te spelen met anderen, ze huilde en schreeuwde dat ze niet naar school wilde, ging toch naar school en kwam vervolgens thuis om huilend onder een deken te gaan liggen. Als we vroegen wat er aan de hand was kregen we als antwoord dat ze 'wenste dat ze niet leefde' .. 'Wilde dat ze dood was' .. 'Hoopte dat ze nooit meer wakker zou worden'. Wij hebben uiteindelijk zonder haar een gesprek met de huisarts gehad, in allebei onze families komen depressies voor dus we waren bang dat dit voor haar al op jonge leeftijd de kop op stak. De huisarts verwees haar door naar een speciale kinderpsychiater. In de tussentijd hadden we een gesprek op school met de nieuwe juf en meester van dochter. Zij gaven aan dat groep 3 onvoldoende uitdaging bood aan oudste, of ze extra pluswerk mocht doen. Ook leek het hen verstandig haar voorsprong aan te kaarten bij de psychiater. Na een telefonisch overleg met ons als ouders werd oudste uitgenodigd voor een kennismaking gesprek met de psychiater. Daar deden ze een aantal strategische spelletjes en hadden een fijn gesprek samen waar ik niet bij geweest ben,maar oudste was blij dus wij ook. De psychiater stelde voor een intelligentie onderzoek te laten uitvoeren, omdat zij de indruk had dat daar een groot deel van het probleem van oudste zat. Het onderzoek werd ingepland, aan oudste hebben wij niet verteld dat het een onderzoek zou zijn maar gewoon dat ze nog wat opdrachtjes ging maken bij deze Meneer. Oudste kwam voor het eerst in weken dol enthousiast ergens vandaan en diezelfde middag werden we gebeld door de psychiater met de uitleg "Mevrouw, uw kind is uitzonderlijk hoogbegaafd".

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je