{{ message.message }}
{{ button.text }}

Adembenemend... (deel 2)

Wanneer je kind plots op de IC ligt.

Afbeelding blog 'Adembenemend... (deel 2)' Achtergrond blur afbeelding

Mijn gedachtes gingen razensnel. Zo snel dat ik er geen grip meer op had. 'Het gaat niet goed?!' Opeens moest ik alle touwtjes loslaten. Normaal gesproken is ons leven strak gepland. Dit komt doordat ik full-time student ben en de opvoeding van mijn zoon komt voornamelijk op mijn bordje. Tevens is Robin erg prikkelgevoelig en houdt van regelmaat. En nu moest ik opeens de zorg van mijn zoon drastisch uit handen geven aan mensen die ik niet eens ken! Niet dat ik geen vertrouwen in ze had, maar dat is mijn taak. Ik ben zijn moeder.

En uur later stonden er opeens zes mensen om Robin zijn bed. Volgens mij de kinderarts, verpleegkundige en een aantal artsen in opleiding. Ze vroegen Robin veel vragen. Robin reageerde niet op de "juiste" manier, dus legde ik hen uit dat hij prikkelgevoelig was. Hier hadden ze alle begrip voor. Wat een geweldige dokters (in opleiding)!

Na een tijdje kreeg Robin een infuus in zn hand. Hij keek er naar en gaf geen kick. Toen prikte de vrouw die hem het infuus gaf verkeerd. Ik weet dat ze het niet expres deed, maar ik moest me inhouden haar niet te slaan. Mijn hoofd wist dat het infuus nu de beste optie was, maar ik was zo gefrustreerd om allles en nu had hij nog meer pijn! Robin begon verdrietig te worden. Ook hij was het allemaal even zat. Wat begrijpelijk was...

De kinderarts kwam weer met de vijf andere mensen. Ze vertelde mij dat als de medicatie die hij via het infuus krijgt niet aanslaat dat hij dan naar Groningen moest. Mijn gedachte waren: "Groningen!? What the *piep* moet hij in Groningen!?" Mijn mond zei: "Groningen?" De dokter antwoorde: "Ja, naar de kinder IC"

Mijn hoofd begon te tollen. Gister was hij alleen niet zo fit en nu heb ik een doodziek kind!? Alle informatie was moeilijk te verwerken. Ik liep de kamer uit, want ik wilde Robin niet van slag maken. Die lag in bed tekenfilms te kijken en ondertussen te vechten voor lucht. En ik was een emotioneel wrak.

Robin zijn gezondheid verslechterde. Hij had steeds meer moeite om voldoende adem te krijgen. Waar "normale" mensen 20 keer per minuut ademen zat hij op rond 60 a 70 keer. De dokter vertelde mij dat Robin echt naar de kinder IC in Groningen moest, maar eerst zal hij in Zwolle aan de beademing worden gelegd (of hoe noem je dat).
Hiervoor moest hij eerst naar de "gewone" IC in Zwolle. Hier werd hij onder narcose gebracht. Er was een geweldige dokter die zich aan Robin voorstelde als de "slaapdokter". Hij legde uit dat hij een kapje op kreeg waar hij heerlijk van zou dromen. Robin vond het allemaal heel eng. "Mama je blijft wel bij mij toch?" "Ja, lieverd, mama zal bij je blijven" Ondertussen was mijn moeder onderweg naar Zwolle om bij ons te zijn en ons te steunen.

Toen Robin het kapje over zijn mond en neus kreeg aaide ik hem door zijn haren. In zijn hand had hij zijn lievelingsknuffel Zebby stevig vast bij zn staartje. Hij keek mij vol angst en verdriet aan. Toen hij eenmaal sliep barste ik in tranen uit en werd naar de kamer geleid waar hij eerder lag. Ik had geen idee hoe ik dit allemaal moest verwerken. De tranen bleven maar komen en het liefste wilde ik gillen. Schreeuwen dat ik dit echt niet wilde. Achteraf denk ik: ik schrijf nog liever tien SLB-verslagen dan dat ik mij ooit zo weer moet voelen. Mijn moeder was er gelukkig om mij op te vangen.

Robin kwam terug op de IC-kamer hij lag aan de beademing en hij had een luier om. Mijn grote stoere vent was opeens weer hulpeloos als een baby. Tevens waren er nog twee infussen aangebracht, een kateter, 3 plakkers op zijn buik en een plakker om zijn teen. Ik knuffelde hem voorzichtig. Nu moesten we wachten op de IC-ambulance. Toen de ambulance broeders er waren vroeg ik of ik mee kon in de ambulance. Dit kon niet er was simpelweg geen plaats meer voor mij. Mijn hart brak in duizend stukjes. Ik had hem beloofd dat ik bij hem zou blijven. Ze namen hem mee en gaven mijn moeder en mij instructies waar in Groningen wij moesten zijn en op welke kamer hij terecht zou komen. Dit schreven ze in een boekje, want ik sloeg toch niks op op dat moment. Ze zeiden: "we hopen jullie snel weer terug te zien". Ik vond dat een rare opmerking om te horen in het ziekenhuis. Maar achteraf snap ik het wel en dit wordt duidelijk later in de blogs. Maar op dat moment was ik best wel geshockeerd van die opmerking.

Daar reden we dan van Zwolle naar Groningen. Mijn moeder reed en ik zat naast haar. En de IC-ambulance, met mijn kleine grote vechter er in, reed hier ergens op deze grote lange weg.
Hij was zonder mij op weg naar Groningen...

Wordt vervolgd...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je