{{ message.message }}
{{ button.text }}

Adembenedemend... (deel 3)

Wanneer je kind plots op de IC terecht komt.

Afbeelding blog 'Adembenedemend... (deel 3)' Achtergrond blur afbeelding

Toevallig kwamen wij tegelijk met Robin, de artsen en ambulancepersoneel aan in Groningen. De reis er naar toe was vreemd genoeg wel even fijn. Ik had even de tijd om mijn gedachten te ordenen, even uit het ziekenhuis-gebeuren en ik had de tijd om mijn vriend (die wil graag Batman genoemd worden in dit verhaal😂) in te lichten. Hij was voor zijn werk in Duitsland. Hij had mij wel tien keer gevraagd of hij eerder terug moest komen, maar dat hoefde niet. Ik had mijn ouders en het zou een erge rompslomp zijn voor hem om eerder terug te komen. Ik verzekerde hem dat het wel goed kwam.

In Groningen werd Robin klaar gemaakt op de IC. Ik weet niet precies wat ze deden. Ik neem aan dat er testen uitgevoerd werden en de kinderarts kwam kijken. De IC verpleegster zei tegen ons dat we wat konden gaan eten. Het was immers half 7 's avonds. Gelukkig zei ze dat. Ik was mijzelf een beetje vergeten die dag. Na de maaltijd konden we bij Robin terecht. Hij werd nog kunstmatig in slaap gehouden. Na een poosje ging mijn moeder weer naar huis en vertelde de IC-verpleegkundige mij dat ik ook beter kon gaan slapen. Ik wilde dit niet, want straks werd Robin wakker en dan ben ik er niet. Moet je voorstellen dat je 7 jaar bent en opeens in een vreemde omgeving wakker wordt met mensen om je heen die je niet kent. Daarnaast is er fel licht en veel vreemde geluidjes. Ik raakte bijna in paniek van die gedachte. De IC-verpleegkundige verzekerde mij echter dat hij niet wakker gemaakt zou worden voor 10 uur de volgende ochtend. Dit gaf mij enige geruststelling en ik ging naar bed. Niet dat ik veel heb geslapen die nacht...

De volgende ochtend werd ik begroet door een super vriendelijke en vrolijke IC-verpleger. Ik werd zelf weer een beetje vrolijk van hem. Hij legde mij uit dat tussen 8 en 10 uur verschillende artsen/specialisten een ronde deden en uit privacy overwegingen mogen ouders dan niet op de afdeling aanwezig zijn. Tevens vertelde hij mij dat Robin het heel goed gedaan had vanacht. Hij had zelfs zelfstandig geademd! Om 10 uur kwam ik op de IC-afdeling en de kinderarts beaamde wat de IC verpleegkundige had gezegd. Robin mocht van de beademing! Yes! Hij moest nog wel een nachtje blijven ter controle. Ze gingen kijken of er een plekje vrij was in het Ronald McDonaldhuis voor mij. Wat was ik blij! Er komt snel een einde aan deze nachtmerrie!

De ochtend verliep rustig. Robin had zo'n dorst en honger. Hij had immers niks meer gedronken of gegeten sinds zondagavond. Maar voor de zekerheid mocht hij niks eten en drinken. Mocht zijn toestand verergeren. Als ouder zijnde is dit erg frustrerend, want je wil immers dat je kind goed gevoed is. Dat is een van de basistaken als ouder zijnde.

Om 2u begon het bezoekuur. Mijn vader en zijn vrouw kwamen even op bezoek. Dit gaf mij mooi de gelegenheid om mij in te checken in het Ronald McDonaldhuis. Toen ze er waren vertelde ik aan Robin: "Ik ben straks terug. Ik moet mij even inchecken in het Ronald McDonaldhuis. Opa en oma blijven bij je." Hierop werd Robin boos. Zo boos. Ik zei: "Wat is er? Waarom ben je boos?" Robin antwoorde: "Ik heb zo'n honger en jij gaat naar de McDonalds!?" Ik heb hem toen uitgelegd dat dit een huis was waar papa en mama's mogen logeren wanneer hun kinderen in het ziekenhuis liggen. Dit vond hij wel goed en ik voelde mij weer schuldig.

Toen ik terug kwam sliep Robin. Mijn vader en zijn vrouw gingen weer weg. Mijn vriend was onderweg naar Groningen (vanuit Limburg, dus dit zou nog even duren). Mijn moede appte en vroeg of ze langs mocht komen. Ik zei dat ik geen zin had in mensen om me heen en alleen rust wil. Zij drong echter er op aan en ik zei: kom maar dan, maar ik ben niet vrolijk. Dat was niet erg zei ze. En achteraf ben ik blij dat ze toch gekomen is.

Want 's middags kelderde Robin zijn gezondheid achteruit. Hij moest keihard vechten voor adem en zijn hart ging tekeer. De kinderarts kwam langs, controleerde Robin zijn longen en keek geschrokken. Hij liep naar de verpleging en praatte even met hen. Hij kwam terug met een IC-verpleegster en zei: "mevrouw Reurink, Robin zijn lichaam moet te hard werken. Als wij nu niet ingrijpen en hij niet aansterkt redden zijn hart en longen het niet lang meer." Er kwam een waas voor mijn ogen. Wat?! Het ging toch beter met hem!? Wordt hij nog wel beter? Mijn gedachten gingen van hort naar her. Ik wilde schreeuwen, huilen, keihard huulen! Robin was bij dus ik kon daar niet gaan flippen, terwijl ik dat wel wilde. Mijn moeder had door hoe ik mij voelde en loodste mij even naar de gang. Hier kwam alles er uit... alle onmacht: Zij zeiden dat het beter ging! Ik wil hier niet meer zijn! Ik wil geen ziek kind! Misschien kan ik mijn kind verliezen! Het is allemaal niet eerlijk! Ik had alles er voor over om met hem te ruilen. Oh Robin, mijn lieve kleine Robin. Ik heb nog nooit zo hard gehuild in mijn hele leven. Samen met zoveel veel angst en frustratie. Het was bijna onverdraagbaar.

Enkele minuten later kwam de kinderarts kwam ons halen. Het was tijd om Robin weer onder narcose te brengen. Met zijn angstige ogen nog op mijn netvlies liep ik naar zijn bed. Ik nam mij voor sterk te zijn voor Robin. Maar ik keek naar hem en ik kon mijn tranen niet bedwingen. Hoe hard ik ook probeerde. Robin zag mijn tranen en zei: "Mama niet huilen. Ik ga nu lekker slapen. Ik ben zo moe." Hij was uitgeput. Zo uitgeput.

Wordt vervolgd...

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je