{{ message.message }}
{{ button.text }}

'Jij bent mijn allerbeste vriendje!' 'En jij de mijne'.

Terwijl ik luister naar Adele's 'When we where young' moet ik denken aan mijn beste vriend. Hij woont aan de andere kant van de oceaan..

Afbeelding blog ''Jij bent mijn allerbeste vriendje!' 'En jij de mijne'.' Achtergrond blur afbeelding

Nou is de tekst van Adele meer een soort van liefdeslied, denk ik. Toch zingt ze bepaalde dingen die me echt doen denken aan de vriendschap van Stefan en mij, zoals bijv over het ouder worden en hoe we daar tegenop zagen...

Stefan leerde ik kennen in 1998. Een klein jongetje van een jaar of tien. Hij ging voor het eerst mee op Tienerkamp. Hij was 'het broertje van.' Zijn oudere broers zaten al enige tijd bij ons op club. De jongens waar alle meisjes verliefd op waren en, jawel!, ik ook. Ik was zelf op dat moment veertien jaar. Mijn slogan voor dat weekend was 'Puur Natuur!' Geen idee waarom, maar ik gebruikte het op de meest ongepaste momenten. Vond ik Stefan in eerste instantie heel schattig, al gauw kwam er een andere kant van hem naar boven. Met enige regelmaat ontving ik een klap van hem op mijn bovenarm wanneer ik weer ongeremt mijn slogan er uit gooide. En dit deed hij niet uit boosheid hoor. Nee, ik weet ook niet waarom het wel gebeurde maar doordat hij het deed kregen we telkens de slappe lach en daagde ik hem natuurlijk steeds meer uit met mijn 'Puur Natuur'. En zo ontstond onze ever lasting friendship.

De tijden daarna belden we veel met elkaar. Als dat niet bij mij thuis kon dan deed ik dat wel bij mijn oma. God, wat heb ik haar wat hoge telefoonrekeningen bezorgd. Als ik met Stefan aan de telefoon hing, kletsten we zo drie uur weg. Never a dull moment. Heel af en toe kreeg ik zijn oudere broer eens aan de telefoon. Nou, dat was toch helemaal wat. Stefan en ik lachten om de onzinnigste dingen, hadden allebei dezelfde humor en hadden elkaar helemaal gevonden. Het was alleen jammer dat we niet zomaar naar elkaar toe konden. We woonden tenslotte toch een aantal dorpen uit elkaar.

In 2001 zijn we naar de Megafestatie geweest, met zijn twee oudere broers. Het was de dag van ons leven! Ik bedoel, wie wilde nou niet de TMF vj's in het echt zien, een handtekening van Birgit Schuurman scoren of Def Rhymes op zien treden! Dat was super hot op dat moment! We hadden onze zinnen gezet op K-otic en hoopten vurig dat we ze tegen zouden komen. Helaas hebben we ze toen niet gezien en moesten we het doen met een foto van Tygo Gernand. Geeft allemaal niets, want we hadden de tijd van ons leven.

In 2003 haalde ik mijn rijbewijs en kreeg ik mijn eerste echte auto, een rode Nissan Sunny van 1989 geloof ik. Wat was ik blij! Nu kon ik mijn eigen weg bepalen en zelfs afspraakjes maken met Stefan wanneer ik dat wilde! En zo was onze eerste afspraak gauw gemaakt.

De zomer van 2004 was onze best time ever. Ik was daar kind aan huis. We leefden niet overdag, maar voornamelijk s'nachts. Samen met zijn oudste broer en jongere broertje bakten we regelmatig een nachtelijke pizza of frituurden we kaassoufflé's die we de avond ervoor bij de c1000 hadden gehaald. Nachten lang brachten we door op de trampoline. Daar hadden we de meest uiteenlopende gesprekken, bijv over het geloof. Daar waren we allebei zo ontzettend veel mee bezig. Er werden allerlei bijbelteksten aangehaald, met enige regelmaat stelden we ons de terugkomst van Jezus voor en vertelde ik hoe gaaf ik het zou vinden dat de grote hand van God zo ineens uit de Hemel zou komen, ons van de trampoline af zou plukken en mee zou nemen de Hemel in. Of we keken naar de vallende sterren, maakten de afspraak dat als we beide op onze 30ste nog niet getrouwd waren wij met elkaar zouden trouwen, praatten over onze vriendschappen buiten ons om of hadden we gewoon loze humor waar we de nacht mee doorbrachten tot een uur of zes. Eens hadden we de hele nacht doorgehaald op de trampoline toen we plots werden aangesproken door een vrachtwagenchauffeur. 'Zijn jullie net wakker?' vroeg hij ons. 'Nee, we hebben de hele nacht op de trampoline liggen kletsen en nog geen oog dicht gedaan.' 'Alleen op de trampoline gelegen?' vroeg hij op zijn beurt weer. We knikten instemmend. 'Nou, ik zou hele andere dingen gedaan hebben tot zes uur als ik jullie was. Hahah!' We keken elkaar even met een vreemde blik aan. Daarna snapten wij zijn opmerking pas ;)

Het was een heerlijke zomer. Niets was te gek. Ik nam uren aan beeldmateriaal op met mijn ouderwetse onnozel grote camera. We deden de gekste dingen. En verveelden we ons een dagje of hadden we even geen geld? Dan gingen Stefan, zijn oudste broer en ik een dagje naar de Ikea met de bus van hun ouders. Lekker de hele dag een beetje lanterfanten en bank hangen. Tja, als dat thuis kan, dan kan dat ook in de Ikea. Plus je ziet nog eens wat. Oh en aten we niet thuis? Dan zaten we wel weer ergens in een Mac Donalds te schaterlachen met onze Big Macs en Mac kroketten. Deze tijd was voor mij een erg fijne afleiding omdat thuis WO III al een aantal maanden aan de gang was tussen mijn ouders.

Elk jaar weer vertelde Stefan over de verhuizing naar Canada die maar niet kwam. En iedere keer werd er weer gezegd dat het volgend jaar eindelijk wel eens zover kon zijn. Toch gebeurde het nooit. Toen Stefan richting de 18 jaar ging, ging ik er ook niet meer vanuit dat hij nog mee zou verhuizen, mocht de tijd toch eens zover zijn. Ik bedoel, hij had toch de leeftijd dat hij hier kon blijven en ach, ik ging er toch niet meer vanuit dat die verhuizing nog zou komen. Tenminste, dat dacht ik. Toen ik in november 2007 Stefan opbelde met de mededeling dat hij 'oom' zou worden omdat ik zwanger was, kreeg ik zelf ook een mededeling. Ze zouden nu toch echt naar Canada gaan verhuizen en wel snel ook. In januari zou het afscheidsfeest voor familie en vrienden zijn, begin februari zouden ze dan ook echt gaan verhuizen.

Ik geloof dat 13 Januari het afscheidsfeest was. De tijd vloog om. En zo ook de tijd totaan hun vertrek. 2 Februari was de grote dag. Met dik twee busjes vol aan mensen vertrokken we naar Schiphol. Wat een lol hadden we onderweg! Veel herinneringen passeerden de revu wat zorgde voor veel lachbuien. Met enige regelmaat zei Stefan dat we eigenlijk niet zoveel lol zouden moeten hebben. Dit maakte voor hem het afscheid nog veel moeilijker. Even luisterden we naar het nummer 'All my life' van Krezip dat voorbij kwam op de radio. Het nummer dat mij zo deed denken aan hun naderende vertrek. Maar eigenlijk wilden we daar nog niet bij stilstaan. Voor nu wilden we veel lachen en lol hebben en niet denken aan dat afscheid dat over enkele minuten al plaats zou vinden.

Op Schiphol ging alles plots heel snel. Zo ineens moesten we afscheid nemen en zo ineens liep de hele familie al richting 'Neverland', het stukje Schiphol dat wij zo noemen waar je eigenlijk al met één been in een ander land staat, het stukje waar je moet wachten tot je vlucht vertrekt. Wat voelde ik met rot ze zo daar de poort door te zien lopen. De kans was groot dat ik mijn allerbeste maatje voor een hele lange tijd niet meer zou zien. Hoe moest ik dat ooit doorkomen? Op de terugweg kwam pas het besef dat ze echt weg waren. Weer speelde het nummer van Krezip op de radio. We werden allemaal stil. De één keek stilletjes naar buiten, de ander liet een traan. En ik? Ik deed beide. Ik liet mijn tranen rollen en dacht terug aan al onze gemaakte herinneringen.

Stefan heeft daarna nog drie pogingen gedaan weer een bestaan op te bouwen hier in Nederland. Alle drie de keren is het hem niet gelukt om hier zijn draai te vinden. Toen hij de laatste keer in 2014 na een nieuwe poging hier in Nederland weer vertelde dat hij toch weer terug wilde naar Canada, kreeg ik het er weer zo zwaar mee. We hadden net een leuke zomer achter de rug, veel gelachen, veel leuke dingen gedaan, veel gekletst, de kinderen vonden hem helemaal geweldig en nu moest hij weer gaan. Zijn aanwezigheid hier in Nederland was voor mij wederom een fijne afleiding in een moeilijke tijd. De ochtend van zijn vertrek heb ik dan ook onbedaarlijk zitten te snikken toen hij zijn koffer naar de auto bracht. Ik moet eerlijk zeggen dat het leek alsof ik het nu moeilijker vond dan in 2008. Kort daarvoor vertelde ik hem dat zijn roots hier liggen, maar dat zijn leven in Canada is. Daar was hij het volkomen mee eens en dat is wat het voor hem zo moeilijk maakt.

We hebben sindsdien nog regelmatig contact. De laatste maanden iets minder om mijn drukke bestaan denk ik. Maar wanneer we bellen kletsen we zo weer vier uur weg. En dat vind ik het allermooist in onze vriendschap. Geen ongemakkelijke stiltes, geen gespreksstof dat te gek is voor ons. Tja, ik denk dat ik oprecht kan zeggen dat dit een friendship for life is. En een hele kostbare ook!

2016-03-13%2018.58.35_1457910785.jpg

Stiekem vraag ik me wel eens af of mijn kinderen later ook zo'n long lasting friendship met iemand zullen hebben en met wie dat dan zal zijn. Zullen ze die persoon nu al kennen? Wat voor kostbare herinneringen zullen ze met die persoon maken, enz. Ik ben benieuwd hoe hun toekomst zal gaan en welke mensen en vriendschappen er op hun pad zullen komen.


Hebben jullie ook zo'n kostbare vriendschap?

*Mamaplaats faciliteert een open en voor iedereen toegankelijk social platform. Zij is niet verantwoordelijk voor inhoud en authenticiteit van posts. Algemene voorwaarden.

Tags:

Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je