{{ message.message }}
{{ button.text }}

Jazeker, de apotheker

Artsen blijven maar met pillen gooien, alsof dat overal de oplossing voor is.

Afbeelding blog 'Jazeker, de apotheker'

Jazeker, de apotheker

Daar zat ik dan, in het ziekenhuis met mijn man en zoon, mijn zoon gezond verklaard en klaar om naar huis te gaan. En ik? Ik stortte in. Al die weken hebben we gevochten voor een oplossing voor de klachten van Logan en dit was nu klaar. Nu moest ik gaan vechten voor mezelf, en dat is zo makkelijk nog niet.

Na ons eerste gesprek met de psycholoog in het ziekenhuis stortte ik in. Logan mocht mee naar huis, maar alles in mijn lichaam schreeuwde 'NEE!'. Ik kon niet voor hem zorgen, ik wilde niet voor hem zorgen en ik dacht vooral 'wat nou als hij weer zoveel gaat huilen?'. Nee, hij kon absoluut niet mee naar huis. Mijn man zou weer moeten werken, ik zou alleen zijn en dit zag ik niet zitten.

Ik voelde al weken dat het niet goed met me ging, het is er langzaamaan ingeslopen. Twijfels en angst begonnen mijn liefde voor Logan te overschaduwen. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis, maar niet met hem. Mijn hoofd werd overladen met gedachten, mijn lichaam werd overladen met angst en ik stond verstijfd en kon geen kant meer op.

De verpleging kwam even bij ons zitten en na weken ontkenning, gaf ik eindelijk toe dat ik het niet ging redden en werd er aan de bel getrokken. De huisarts werd gebeld, Lentis werd gebeld en daar zat ik dan, op de crisisafdeling voor een intakegesprek.
Wat een vreselijk gevoel van schuld, schaamte, onzekerheid en angst ging er door mij heen. Ik voelde me een niksnut, een vreselijk slechte moeder, ik faalde aan alle kanten, op alle vlakken en dit zou nooit, maar dan ook nooit weer beter worden.

Aan de andere kant voelde ik opluchting want ik zou eindelijk hulp krijgen, het zou eindelijk opgelost worden. Tenminste, dat dacht ik voor het gesprek. Ik had alle hoop gevestigd op de hulpverlening, het was immers de crisisafdeling dus hulp zou ik zeker krijgen. En dat kreeg ik ook, op hun manier dan.
Het gesprek ging over allerlei uiteenlopende onderwerpen, van de boten in Leeuwarden tot aan waarom ik daar nou eigenlijk zat. En uiteindelijk, was mijn laatste beetje hoop verdwenen en werd ik nog wanhopiger weer naar huis gestuurd.

Daar stonden we dan, met een recept bij de apotheek. Dat schijnt namelijk dé oplossing te zijn voor alle problemen: pillen!
Zo door de weken heen heb ik welgeteld 4 verschillende medicatie gehad en heb ik een overdosis aan medicatie op de plank liggen. We maken er thuis al grapjes over: Oh leg maar bij de rest van de apotheek! We kunnen wel een apotheek beginnen.

Ook werd ik er cynisch van, want welke hulpverlener is er zo dom om iemand die niet meer wil leven een overdosis aan medicatie in huis te laten bewaren?
Een antidepressiva om op te bouwen, een antipsychotica om rustiger te worden in mijn hoofd en beter te kunnen slapen, een slaapmedicatie om beter in te slapen en daarnaast nog eens een slaapmedicijn om door te slapen en minder gespannen te zijn.

De hulpverlening van tegenwoordig is gespitst op maar één ding, en dat zijn pillen. Kun je niet slapen? Hier heb je een recept. Werken ze niet? Dan krijg je toch een zwaardere variant? Werkt dat ook niet? Och, dan heb je hier een andere soort. Ondertussen kan ik mijn eigen apotheek beginnen en wordt er verteld dat ik ze absoluut niet te lang mag gebruiken omdat ik er afhankelijk van kan raken. Daarnaast wordt het nog een keer voor een aantal weken langer voorgeschreven. Waar ben je dan mee bezig?

Nu, 3 maanden!!! later, is mijn intakegesprek geweest voor een daadwerkelijke behandeling. 3 maanden lang, heb ik gesmeekt om hulp, 3 maanden lang heb ik aangegeven dat ik het niet ging redden op deze manier en 3 maanden lang is mij gezegd: wat wil je dan? opgenomen worden tussen de gekken? Daar schiet je ook niks mee op. En oh ja, als je écht niet meer wil leven, dan is er geen hulpverlener die daar tegen kan rennen, dan gaat dat je toch wel lukken.

En dat moeten dan de mensen zijn waar je op kunt bouwen in dit soort periodes? Het maakt me boos, het maakt me angstig, want als dit dé 'hulp' is die je krijgt, dan bestaat er toch eigenlijk gewoon geen hulp?

Het komt er op neer: je staat op een wachtlijst voor de daadwerkelijke behandeling, waar ze 1 week van te voren nog eens moeite gaan doen of het misschien niet iets eerder zou kunnen, en tot die tijd: de medicatie moet zijn werk gaan doen, en oh ja dat duurt 4 tot 6 weken. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de bijwerkingen hiervan.

Pilletje hier, pilletje daar, de hulpverlening hier in dit land heeft het absoluut slecht voor elkaar!

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je