{{ message.message }}
{{ button.text }}

It's got to be perfect!

Wanneer ik ermee ben begonnen weet ik niet meer: te hoge eisen stellen aan mezelf. Wat ik wel weet is dat het me behoorlijk in de weg zit.

Afbeelding blog 'It's got to be perfect!'

Ik schreef er een half jaar geleden al eens een  blog over, de te hoge verwachtingen die ik heb van mezelf en hoe dat mij tegen houd. 

Het cadeau 

Deze week merkte ik weer dat dit me nog steeds parten speelt. Iets simpels als een cadeau kopen voor mijn man zijn verjaardag hield me dagenlang bezig. Het moest namelijk het perfecte cadeau worden. Bij alles wat ik bedacht dacht ik meteen: nee het kan beter. 

Om mezelf te beperken had ik besloten dat het iets voor zijn camera moest worden. Een statief was een goede optie. Vol goede moed ging ik online op zoek. Al snel kwam ik op site terecht waar werd gesproken over het perfecte statief en dat die eigenlijk niet de koop zijn onder de €200. Nu wilde ik wel een mooi bedrag uitgeven, maar dit ging me iets teveel kosten. Dan maar een tas. Ook de zoektocht naar dé tas was er één vol twijfels. Ik wilde geen simpel ding, hij moest mooi zijn maar ook praktisch en degelijk. Uiteindelijk koos ik voor een tas die boven mijn budget lag, maar in mijn ogen de mooiste. 

Mijn man was uiteraard heel erg blij met zijn cadeau. Ik had hem direct verteld dat hij mocht ruilen. Ik zag hem twijfelen, want hij weet dat ik hem met zorg heb uitgekozen. Toch koos hij ervoor hem te ruilen. Geen probleem, hij is super blij met zijn tas en hij koos voor de tas waar ik lang over heb staan twijfelen. Dus het voelde niet als een mislukking. Iedereen blij en ik zag maar weer eens dat niet alles perfect hoeft. 

Swappen en onzekerheid

Hoe anders was dat bij mijn swap project. Ik had al vaker swaps voorbij zien komen en dacht dat het leuk was om ook een keer mee te doen. Vol goede moed melde ik mezelf aan. Maar toen ik de vragenlijst kreeg zonk de moed me al in de schoenen. Ik wist niet wat te antwoorden want: zou dit wel voldoende informatie zijn voor mijn swapmaatje? Uiteindelijk heb ik hem wel verstuurd want we zouden wel zien. 

Nu kreeg ik de antwoorden van mijn swapmama. Alweer sloeg de twijfel toe. De opdracht was minstens 5 cadeautjes en minstens €5 uitgeven. Maar hoe moest ik nu bepalen wat ik uit kon geven? Wat verwacht ze? Wat doet ze zelf? Ik wilde geen prut pakket geven dus kocht wel wat leuke cadeaus. Maar steeds twijfelde ik of het wel voldoende was. Op de avond van het inpakken kreeg ik weer wat vertrouwen. Inpakken kan ik wel en vind ik ook leuk dus daar had ik veel plezier in. Toen ik de volgende ochtend mijn pakket had verstuurd begon ik weer onzeker te worden. Ze zal het wel stom vinden, niet goed genoeg, te karig. Ik wilde me het liefst alsnog terug trekken. Maar dit kon natuurlijk niet. 

Het moment van uitpakken zag ik het pakket wat ze zelf verstuurd had. Veel mooier en gevulder dan dat ik haar had gestuurd. Dat risico zit erin en dat calculeer je in, maar wat voelde ik me slecht. 

Ik heb er weer van geleerd. Swappen is niks voor mij. Ik word er genadeloos onzeker van en wat levert het me uiteindelijk op? Natuurlijk een leuk pakket van een andere moeder. Maar voor mijn gevoel weegt dat niet tegen elkaar op. Die onzekerheid is het me niet waard.

En dan mijn lieve meisje, die mij weer met beide benen op de grond zet.

Ze heeft sinds kort het Frozen liedje geleerd. Op de meest onverwachte momenten hoor ik af en toe een klein stemmetje zeggen: mama, laat het los, mama laat het gaan. Ik kan dan wel in tranen uitbarsten. Want ondanks dat ze niet weet wat ze zegt, zegt ze precies de juiste woorden. Ik laat het los, ik laat het gaan. Althans: dat probeer ik.

*foto van het gevreesde swap pakket.

Tags: #Mom life

👋🏼  Heb je een vraag of een suggestie? Werkt er iets niet? Laat het ons weten!
Login bij Mamaplaats
Login

Nog geen account bij Mamaplaats?
Registreren
profiel aanmaken

Ik heb al een account.
Ja, dat wil ik

Nee, dank je